บทที่ 1770

“อัจฉริยะผู้ฝึกกฎชั้นยอดสามประเภทพร้อมกัน ฆ่ามึงไปมันอาจจะน่าเสียดายไปหน่อย”

ดูเหมือนกับว่าฉีเฉียวซานจะดูเสียดายอยู่เล็กน้อย แต่ทว่าท่าทางบนมือเขากลับไม่หยุดลงเลยแม้แต่น้อย หอคอยเวทย์สีเขียวถูกเขาเรียกออกมา จิตสังหารเข้มงวด ท่วมท้นไปทั่วผืนฟ้าปฐพี

คมลมสีเขียวทั้งหลายบินออกมาจากหอคอยเวทย์ ฉีกอาณาจักรที่ประกอบมากจากกฎเวลาของหลัวซิวออกไปได้อย่างง่ายดาย ทุกการโจมตีของคมลมล้วนสามารถทำลายล้างราชาแห่งศัสตราวุธได้

หลัวซิวจึงรีบเก็บหอกยุทธ์มังกรดำกลับมาในทันที แม้หอกยุทธ์เล่มนี้ก็เป็นราชาแห่งศัสตราวุธชั้นยอดเช่นกัน แต่ทว่าขณะที่ประมือกับผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพ ประสิทธิภาพของมันกลับไม่เยอะมากนัก

หากหอกยุทธ์มังกรดำคือศัตราวุธราชา ถึงแม้การโจมตีในเมื่อครู่นี้จะไม่สามารถสังหารฉีเฉียวซานได้ อย่างน้อยก็สามารถทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสมากกว่านี้ได้

“เวิง!”

รัศมีเงาลวงของดาบเงาสายฟ้าหนึ่งบินออกมา ถึงแม้เมื่อใช้งานจริงจะไม่สะดวกดั่งอกยุทธ์มังกรดำ ทว่าอย่างไรเสียมันก็เป็นศัตราวุธราชา อานุภาพของทั้งสองชิ้นไม่อยู่ในระดับเดียวกัน

“มึงมันสมควรตาย!”

เมื่อเห็นดาบเงาสายฟ้า แค่แวบเดียวฉีเฉียวซานจำได้แล้ว เนื่องจากนี่คือศัตราวุธราชาชิ้นหนึ่ง เป็นอาวุธที่ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลฉีมอบให้ฉีเตียหลงเป็นรางวัล

ต้องท้าวความก่อนว่าถึงแม้เขาจะเป็นผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพ ก็มีศัตราวุธราชาเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น เท่านี้ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความล้ำค่าของศัตราวุธราชา รวมไปถึงความสำคัญของฉีเตียหลงที่มีต่อตระกูลฉีแล้ว

วินาทีนี้เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามถึงกับเอาดาบเงาสายฟ้าออกมารับมือกับตัวเอง จิตสังหารของฉีเฉียวซานก็เข้มข้นมากยิ่งขึ้น กระตุ้นหอคอยเวทย์สีเขียวพุ่งชนไปทางดาบเงาสายฟ้า

“กวง!”

เสียงดังลั่น ดาบเงาสายฟ้าถูกโจมตีจนกระเด็นออกไป ถึงแม้จะเป็นศัตราวุธราชาเหมือนกัน ทว่าผลการฝึกตนของฉีเฉียวซานกลับบริสุทธิ์กว่าของหลัวซิวมาก ๆ

อย่างไรเสียถึงแม้หลัวซิวจะมีการปลุกเสกจากพลังอมตะสรรพสิ่งอิงหยินอุ้มหยาง แต่ระดับความบริสุทธิ์ของผลการฝึกตนของตัวเขา ก็เทียบทัดราชาเทพขั้น 4 ซึ่งก้าวข้ามหนึ่งแดนใหญ่ของตัวเองเท่านั้น