บทที่ 1807

ตั้งแต่ที่นั่งเรืออนัตตามาถึงมหาโลกายอดอัมพรเป็นต้นมา สิ่งแรกที่หลัวซิวทำก็คือสืบเสาะข่าวกรองและข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับสำนักเซียนเทียนหยุนและหลิวเซี่ยหาน

ครั้นเมื่ออยู่ในจินเฮ่าซิง เขาทำการซื้อข่าวกรองระดับสีแดงข่าวหนึ่งในอาคารพาณิชย์ ซึ่งภายในได้กล่าวถึงสตรีผู้มีนามว่าหงเฟยคนหนึ่ง

เล่ากันว่าหงเฟยนั่นคือศิษย์ของหลิวเซี่ยหาน มีพรสวรรค์ด้านการฝึกกฎเพลิงอัคคีที่สูงมาก ๆ เป็นบุคคลผู้โดดเด่นในหมู่คนรุ่นใหม่

หลิวเซี่ยหาน ผู้คนเรียกนางว่าเทพธิดาหาน หลังจากบรรลุถึงมกุฎเทพ ปัจจุบันนางก็เป็นเจ้าสำนักน้อยของสำนักเซียนเทียนหยุนแล้ว การที่สามารถกลายเป็นลูกศิษย์ของนางได้นั้น ต้องเป็นสิ่งที่คนรุ่นใหม่ที่นับไม่ถ้วนใฝ่ฝันหาแม้แต่ในยามนอนหลับแน่นอน

แต่หลัวซิวนึกอย่างไรก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าหงเฟยคือเหยียนเยว่เอ๋อร์อย่างนั้นหรือ

เขามองเห็นความเคว้งคว้างเล็กน้อยนั่นจากดวงตาของเหยียนเยว่เอ๋อร์ หลัวซิวอยากเปลี่ยนเป็นรูปร่างลักษณะของร่างแท้มาก ๆ แต่กลับอดกลั้นไว้ได้

“หงเฟย?”

ชายหนุ่มชุดแพรคนนั้นพบว่าหงเฟยสติล่องลอย นี่จึงทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจ

เขามองไปตามทิศทางที่หงเฟยมองไป และพบเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง นี่จึงทำให้ชายหนุ่มชุดแพรรู้สึกไม่พอใจมากยิ่งขึ้น

เนื่องจากหงเฟยสติล่องลอยขณะตนเองพูดคุยกับนางก็แล้วไป แต่จุดสนใจของนางกลับร่วงลงบนตัวผู้ชายคนอื่นอย่างนั้นหรือ?

“หงเฟย เจ้ารู้จักเขาหรือ?”ชายหนุ่มชุดแพรถามหนึ่งคำ

“ไม่รู้จัก”

หงเฟยส่าหน้า ดวงตาที่เคว้งคว้างกลับมาเย็นชาอีกครั้ง ยิ่งกว่านั้นคือแม้แต่นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันเหตุใดเมื่อครู่ตนถึงรู้สึกเคว้งคว้าง ราวกับว่าบนตัวของชายเมื่อครู่นี้ทำให้ตัวเองรู้สึกคุ้นเคยมาก ๆ ยังไงอย่างนั้น แต่ตัวเองกลับไม่มีความทรงจำและภาพจำใด ๆ เลย