บทที่ 1812

“เจ็ดล้านห้าแสน ไม่มีผู้ใดแข่งประมูลต่อแล้วหรือ? อัคคีเทพพรสวรรค์เป็นสิ่งที่ตามหายากมาก ๆ ในทั่วสากลโลก หากพลาดโอกาสในครั้งนี้ไป ก็ยากที่จะมีโอกาสได้พบเจออีกครั้งแล้ว”

นักประมูลสาวกวาดตามองทุกคนที่อยู่ในงานด้วยความเคยชินรอบหนึ่งพลางพูด หลังจากนิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง นางก็ยิ้มมุมปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ: “เจ็ดล้านห้าแสนครั้งที่หนึ่ง! เจ็ดล้านห้าแสนครั้งที่สอง! เจ็ดล้านห้าแสนครั้งที่สะ……”

“แปดล้านห้าแสน!”

ในขณะที่ใกล้จะสิ้นเสียงนับถอยหลังนั้น นักประมูลสาวกำลังจะพ้นพยางค์สุดท้ายออกมา นางก็ต้องกลืนคำพูดสุดท้ายลงไปเพราะเสียงตะคอกดังลั่นเสียงหนึ่ง

ภายในเสี้ยววินาที แววตาของทุกคนล้วนจ้องมองไปทางตำแหน่งที่เสียงดังกล่าวดังขึ้น ตรงซอกมุมที่ไม่โดดเด่นในห้องโถงใหญ่งานประมูล มีชายหนุ่มชุดคลุมยาวสีขาวดำคนหนึ่งนั่งอยู่ บริเวณหน้าผากมีเส้นเลือดนูนปูด เหมือนตื่นเต้นแต่ก็เหมือนโกรธเกรี้ยว

นักประมูลสาวอมยิ้ม มูลค่าของอัคคีเทพพรสวรรค์ดวงหนึ่งอยู่เหนือมูลค่าสูงสุดดั้งเดิมของมัน นี่ต้องเป็นเรื่องราวดี ๆ ที่ทางงานประมูลชื่นชอบอยู่แล้ว

“คุณชายท่านนี้เสนอราคาแปดล้านห้าแสน ยังมี……”

นักประมูลสาวเพิ่งอ้าปากพูด ก็ถูกเสียงเสียงหนึ่งขัดจังหวะไปก่อน

“เก้าล้านห้าแสน!”และเจ้าของเสียงดังกล่าวก็ต้องมาจากเซียวเฟยที่อยู่ภายในห้องที่นั่งพิเศษอยู่แล้ว

ณ บัดนี้วินาทีนี้ สีหน้าของเซียวเฟยที่อยู่ภายในห้องที่นั่งพิเศษเยือกเย็นจนใกล้จะมีน้ำไหลหยดลงมาแล้ว เขานึกอย่างไรก็นึกไม่ถึงว่าผู้ที่บังอาจมาแข่งประมูลกับเขา จะเป็นมดตัวจ้อยที่เขาอบรมสั่งสอนโดยไม่คิดอะไรมากตรงประตูทางเข้างานประมูล

ในขณะเดียวกัน หงเฟยที่นั่งอยู่ภายในห้องที่นั่งพิเศษก็สังเกตเห็นหลัวซิวที่อยู่ตรงซอกมุมแล้ว

หลัวซิวก็เงยหน้าขึ้นมาในเวลานี้เช่นกัน มองไปทางห้องที่นั่งพิเศษนั่น

บริเวณรอบ ๆ ของห้องมีการขวางกั้นจากค่ายกล หงเฟยสามารถมองเห็นข้างนอก ส่วนผู้คนที่อยู่ข้างนอกกลับไม่สามารถมองเห็นภายใน

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด สัญชาตญาณของผู้หญิงบอกกับหงเฟยว่า ผู้ที่แววตานั่นจ้องมองก็คือตัวนางเอง