บทที่ 1824

แต่เย่ห้าวหรานที่อายุดูไม่ค่อยมากผู้นี้กลับทำเช่นนั้นได้ อีกทั้งความรู้สึกของคลื่นผลการฝึกตนของเขาที่มีต่อผู้อื่นนั้นก็พิลึกมาก ๆ เช่นกัน เหมือนเทพฟ้าขั้น 6 แต่ก็คล้ายราชาเทพขั้น 6 เช่นกัน

“อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่ทราบผลของการสังหารเซียวเฟย? ทันทีที่เรื่องนี้ถูกเปิดเผยละก็……”สาวน้อยชุดม่วงมองหลัวซิวด้วยความแปลกใจ

การที่ใช้ชีวิตอยู่ในมหาโลกายอดอัมพร ไม่มีผู้ใดอยากรุกรานหอยอดอัมพร มิหนำซ้ำยังเป็นคู่แค้นที่ไม่ตายไม่หยุดด้วย ดังนั้นตลอดช่วงแปดหมื่นกว่าปีที่ผ่านมา มีคนจำนวนมากต่างอยากกราบไหว้จีเสวียนคงเป็นอาจารย์ เมื่อทราบเนื้อหาภารกิจบททดสอบในการกราบไหว้ครูแล้ว กลับไม่มีผู้ใดกล้าทำเช่นนั้นจริง ๆ มิหนำซ้ำยอดฝีมือในคนรุ่นใหม่ จะมีผู้ใดมั่นใจว่าสามารถสังหารศิษย์ใจกลางคนหนึ่งของหอยอดอัมพรได้ล่ะ?

แต่เจ้าหมอนี่กลับทำเช่นนั้นแล้ว หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นแล้วเจอเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ จะมีสักกี่คนที่เรียบนิ่งเช่นนี้ได้เล่า?

ทันใดนั้นเอง สาวน้อยชุดม่วงก็ผงะไปเล็กน้อย เนื่องจากเมื่อครู่นี้มีเสียงเสียงหนึ่งดังเข้าไปในตัวหยั่งรู้ของนาง

“ศิษย์พี่เย่ ท่านปู่ให้ท่านขึ้นไปบนชั้นสองเจ้าค่ะ”สาวน้อยชุดม่วงกระพริบตาถี่ ๆ แล้วพูดด้วยหน้าตาที่ทะเล้น: “ตลอดแปดหมื่นกว่าปีที่ผ่านมา ในบรรดาทุกคนที่มากราบไหว้ครู ท่านเป็นเพียงคนเดียวที่มีโอกาสกราบไหว้ครูสำเร็จเลยนะเจ้าคะ”

สาวน้อยชุดม่วงทำปากจู๋ ราวกับว่านางรู้สึกอิจฉาและริษยาเล็กน้อยที่หลัวซิวมีโอกาสกราบไหว้ครูสำเร็จ

หลัวซิวหลุดหัวเราะออกมา สาวน้อยคนนี้เป็นหลานสาวของอาจารย์จีเสวียนคงเชียวนะ

“เจ้าชื่อว่าอะไร?”ในขณะที่หลัวซิวเดินผ่านข้างกายนาง เขาจึงยิ้มพลางถามหนึ่งคำ

“ข้ามีนามว่าเสี่ยวจื่อ หากท่านได้กลายเป็นลูกศิษย์ของท่านปู่ ต่อไปต้องดูแลข้าดี ๆ ล่ะ”จีเสี่ยวจื่อหัวเราะพลางพูดอย่างทะเล้นพิลึก

เสียงหัวเราะของนางคล้ายเสียงระฆังเงิน ซึ่งมีความไร้เดียงสาและไร้ที่ติปนอยู่ จึงทำให้เหมือนมีภาพเหตุการณ์ครั้นเมื่อตนยังเป็นเด็กไร้เดียงสาโง่เขลาที่เพิ่งฝึกยุทธ์ใหม่ ๆ ปรากฏขึ้นมาในสมอง

เอี๊ยดอ๊าด เอี๊ยดอ๊าด

ฝ่าเท้าเหยียบย่ำลงบนบันไดไม้จนเกิดเป็นเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับหอโอสถหลังนี้ขาดการบูรณะมานานหลายปียังไงอย่างนั้น