บทที่ 1832

บนสนามจัตุรัสมีใบประกาศติดอยู่หนึ่งใบ ทุกคนที่เดินผ่านบริเวณดังกล่าวล้วนสามารถมองเห็น เรียกได้ว่าเป็นที่สะดุดตามาก

หลัวซิวและจีเสี่ยวจื่อไปถึงที่นั่นด้วยกัน หลังจากเห็นเนื้อหาบนใบประกาศนั่นแล้ว จิตสังหารหนึ่งที่เหมือนดั่งเปลวไฟพรั่งพรูก็ปะทุออกมาในร่างกายหลัวซิว

เนื้อหาที่อยู่บนใบประกาศตรงไปตรงมามาก นั่นก็คือสำนักเซียนเทียนหยุนทราบตัวตนของเขาแล้ว ต้องการให้เขาไปถึงภูเขาหยุนเซียนภายในเวลา 15 วัน มิเช่นนั้นต้องรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ที่ตามมาเอง

ในส่วนของผลลัพธ์ที่ตามมานั้น หลัวซิวไม่คิดก็ทราบแล้วว่าฝ่ายตรงข้ามต้องเอาพ่อแม่และญาติพี่น้องของตัวเองข่มขู่อย่างแน่นอน

“ข้าจักไปภูเขาหยุนเซียนพร้อมเจ้าสักเที่ยว”เสียงของจีเสวียนคงดังเข้าไปในหูหลัวซิว ทำให้จิตสังหารที่แปรปรวนของเขาค่อย ๆ สงบลง

จีเสวียนคง ณ วินาทีนี้ดูแล้วเหมือนคนธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีผลการฝึกตนใด ๆ ในฐานะที่เป็นมหาปรมาจารย์ยาเซียนที่ลึกลับที่สุดในฟ้าดินนี้ เขาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนน้อยมาก ๆ โดยเฉพาะเขาอยู่อย่างสันโดษบนชั้นสองของหอโอสถเสวียนคงตั้งแต่แปดหมื่นปีก่อนแล้ว ไม่เคยย่างกรายออกมาแม้แต่ครึ่งก้าว

และปัจจุบันเขาได้รับหลัวซิวเป็นศิษย์ เข้าสังคมหลังจากเวลาผ่านมาแปดหมื่นปี คนรุ่นใหม่เข้ามาแทนที่คนรุ่นเก่า ทำให้ผู้ที่จำตัวตนของเขาได้นั้นมีน้อยมาก ๆ แล้ว

แล้วจะมีผู้ใดคิดได้บ้างเล่าว่ามหาปรมาจารย์ยาเซียนอย่างเขาจะยืนอยู่กลางสนามจัตุรัสของเมืองดาราจันทรา เดินอยู่ในหมู่นักยุทธ์ธรรมดาจำนวนมาก?

ภูเขาหยุนเซียนเป็นสถานที่ตั้งของสำนักเซียนเทียนหยุน เนื่องจากมูลเหตุเรื่องการคงอยู่ของยอดอัมพร ทำให้ในมหาโลกาใบหนึ่งมีสำนักจักรพรรดิได้เพียงหนึ่งสำนักเท่านั้น ดังนั้นถึงแม้ภายในสำนักเซียนเทียนหยุนจะมีผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพ กลับไม่สามารถเรียกแทนตัวเองว่าเป็นสำนักจักรพรรดิ เป็นได้เพียงกองกำลังระดับจ้าวมหาเทพ

ซึ่งสิ่งที่แตกต่างกันคือ กองกำลังที่มีผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพปกปักรักษา ถึงจะเป็นกองกำลังระดับจ้าวมหาเทพ และถูกเรียกว่าแดนศักดิ์สิทธิ์จ้าวมหาเทพ

ระดับที่อยู่ต่ำกว่าสำนักจักรพรรดิก็คือแดนศักดิ์สิทธิ์ ในมหาโลกาหนึ่งใบ จำนวนแดนศักดิ์สิทธิ์ก็มีขีดจำกัดมาก ๆ เช่นกัน เป็นเฉกเช่นเดียวกับผู้แข็งแกร่งจ้าวมหาเทพที่น้อยและหาพบยากมาก