บทที่ 1834

“ทั้ง ๆ ข้าก็ไม่รู้จักเจ้า ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าถึงต้องถามเช่นนี้?”หงเฟยขมวดคิ้วลงเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าจึงต้องสังหารเซียวเฟย?”

“เพราะมันจะแย่งภรรยาของข้า มันสมควรตาย!”

เมื่อเห็นสภาพที่เหยียนเยว่เอ๋อร์สูญเสียความทรงจำแล้วไม่รู้จักตัวเอง จิตใจของหลัวซิวก็รู้สึกเกลียดแค้นหลิวเซี่ยหานนั่นมากยิ่งขึ้น น้ำเสียงก็มีจิตสังหารที่ดุดันปนอยู่ด้วยเช่นกัน

“โอหัง!”

ท่านฉีตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะลงมือภายในชั่วพริบตาเดียว มือใหญ่ข้างหนึ่งบดบังท้องฟ้า ปล่อยให้น้ำแข็งหิมะที่ไร้ขอบเขตบนยอดเขาแห่งนี้ผนึกรวมกัน

“ปฏิบัติตามคำสั่งของอาจารย์ จับกุมตัวเจ้ากลับไป”

หงเฟยก็ลงมือแล้วเช่นกัน นาง ณ ปัจจุบันไม่ได้ใช้หอก แต่ใช้กระบี่สีแดงฉานหนึ่งเล่ม ท่าทางเคลื่อนไหวดุจเทพธิดาที่โบยบินอยู่นอกนภา มาถึงตรงหน้าภายในเสี้ยววินาที

วินาทีนี้หลัวซิวเหมือนจะเริ่มเข้าใจความตั้งใจของหลิวเซี่ยหานบ้างแล้ว ฝ่ายตรงข้ามจงใจใช้ตัวประกันบีบบังคับให้เขามุ่งหน้ามาติดกับดักที่ภูเขาหยุนเซียนเอง จากนั้นค่อยให้เหยียนเยว่เอ๋อร์มาดักฆ่ากลางทาง ซึ่งการกระทำทั้งหมดทั้งมวลราวกับสามารถแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหลิวเซี่ยหานนั่นไม่ได้นำเขาเอาไปไว้ในสายตา เหมือนกำลังหยอกเล่นกับจิตใจของมดตัวจ้อยยังไงอย่างนั้น

จีเสวียนคงไม่ได้ลงมือแต่อย่างใด เขาอยากดูมาก ๆ ว่านอกเหนือจากพรสวรรค์ด้านการกลั่นยาแล้ว เส้นทางแห่งนักยุทธ์ของศิษย์คนนี้ของตนจะน่าตื่นตะลึงเช่นกันหรือไม่?

“ไสหัวไป!!”

จิตหารที่อัดแน่นเต็มหน้าอกระเบิดพรั่งพรูออกมา หลัวซิวตะคอกเสียงดังลั่นคำหนึ่ง คำว่าไสหัวไปคำเดียวดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั้งแผ่นฟ้า ฉีกกระชากอนัตตา ราวกับว่าทุกอิริยาบถของเขาล้วนสามารถทำลายล้างฟ้าดินได้ยังไงอย่างนั้น จิตสังหารที่อยู่ภายในจิตใจกำลังจะกวาดล้างโลก

ภายในเวลาชั่วพริบตาเดียว หลัวซิวก็ระเบิดกำลังรบที่ทรงพลังที่สุดของตัวเองออกมา คลุมชุดรบมกุฎเทพไว้บนตัว กำกระบี่ไร้เงาเอาไว้ในมือ แล้วทิ่มแทงไปทางมือใหญ่ที่ผนึกรวมมาจากน้ำแข็งหิมะนั่น

ในขณะเดียวกัน จีเสี่ยวจื่อก็ตวาดอย่างอ่อนช้อยน่ารักคำหนึ่งเช่นกัน เงาร่างกระพริบและพุ่งตรงไปทางหงเฟย เนื่องจากพรสวรรค์ด้านเส้นทางแห่งการกลั่นยามีไม่มาก ทว่าภายใต้การอบรมสั่งสอนของจีเสวียนคง ศักยภาพของจีเสี่ยวจื่อที่อยู่ในเด็กรุ่นใหม่ก็ไม่ธรรมดาจริง ๆ

“อย่าทำร้ายนาง”ทันใดนั้นเอง เสียงของหลัวซิวก็ดังเข้าไปในหูของจีเสี่ยวจื่อ

“โครม!”

ภายในเสี้ยววินาทีเดียว กระบี่ของหลัวซิวก็ปะทะเข้ากับมือน้ำแข็งหิมะนั่นแล้ว เมื่ออยู่ภายใต้มือใหญ่ที่บดบังท้องฟ้านั่น เงาร่างที่กำลังถือกระบี่ก็เหมือนมดตัวจ้อยไปแล้ว