บทที่ 1845

อ๊ากก!

หลิวเซี่ยหานกรีดร้องอย่างน่าเวทนา เพื่อเป็นการสืบให้ชัดเจนว่าตกลงมันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ถึงได้รกชุกรานจีเสวียนคง เฒ่าประหลาดเทียนหยุนถึงกับใช้วิชาค้นวิญญาณต่อนางโดยไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย

การที่ถูกผู้อื่นค้นวิญญาณนั้น มันเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง เมื่อเห็นหลิวเซี่ยหานตาเหลือกรัว ๆ ร่างกายก็ชักกระตุก จิตใจของหลัวซิวไม่ได้รู้สึกทนดูไม่ได้แต่อย่างใด ในทางตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกสะใจมาก

เนื่องจากเขาเข้าใจดีมาก ๆ ว่าการที่หลิวเซี่ยหานทราบข้อมูลต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับตัวเองนั้น นางก็ต้องเคยค้นวิญญาณของพวกเหยียนเยว่เอ๋อร์และเหยียนซีโรว่อย่างแน่นอน!

หลิวเซี่ยหานนี่สมควรตาย! ต่อให้ตายจากไปโดยที่เจ็บปวดและทรมานมากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า หลัวซิวก็จะไม่รู้สึกสงสารนางเลย

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หลิวเซี่ยหานก็สูญเสียสภาพที่ดูสุภาพและสง่าล้ำเลิศไปแล้ว ทรุดลงไปกับพื้นเหมือนโคลน น้ำลายฟูมปากและชักกระตุกอย่างไม่หยุดหย่อน

วิธีการเช่นนี้แตกต่างจากการค้นวิญญาณแบบอ่อนโยน วิธีการของเฒ่าประหลาดเทียนหยุนนั้นเผด็จการมาก ๆ ใช้อำนาจค้นหาความทรงจำอย่างหมดเปลือก สิ่งที่ควรทราบก็ทราบหมดแล้ว สิ่งที่ไม่ควรทราบเขาก็ทราบแล้วเช่นกัน

เศษใจแห่งศุภร!

รูม่านตาของเฒ่าประหลาดเทียนหยุนหดลง ถึงแม้เขาจะเป็นผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานในแดนจักรพรรดิเทพแล้ว แต่ทว่าเขาก็ยังคงใฝ่หากฎเวลาที่ล้ำค่าสูงส่งและลึกลับในตำนานอยู่

อยู่ในแดนจักรพรรดิเทพเหมือนกัน ก็มีการแบ่งระดับความสูงต่ำของศักยภาพเช่นกัน การที่จักรพรรดิเทพคนหนึ่งยึดกุมกฎเวลานั้น คนดังกล่าวต้องเป็นผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์อย่างแน่นอน

เขามองจีเสวียนคงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามรอบหนึ่ง และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วลง หรือว่าเศษใจแห่งศุภรนั่นตกอยู่ในกำมือของจีเสวียนคงแล้ว?

เฒ่าประหลาดเทียนหยุนรู้สึกว่าการคาดเดานี้ของตัวเอง มีโอกาสเป็นไปได้แปดถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลย

“ข้าทราบเรื่องนี้แล้ว”

ไม่ได้ชายตาลงไปมองหลิวเซี่ยหานที่เป็นลมหมดสติไปแล้วนั่นเลย เฒ่าประหลาดเทียนหยุนยื่นมือออกไปเอาแหวนเก็บของที่อยู่บนนิ้วของหลิวเซี่ยหานลงมา แล้วหยิบลูกแก้วแดนปริศนาออกมาจากภายในหนึ่งลูก