บทที่ 185 ความหลงใหลวัฏจักรชีวิต

ตั้งแต่ได้พบกับเหยียนซีโรว่ เขาก็พบว่า เขามีความรู้สึกพิเศษที่ไม่สามารถบรรยายได้ต่อนาง

“เจ้าคงคิดได้แล้วว่าเหตุผลที่เจ้ารู้สึกพิเศษนั้น เป็นเพราะผู้หญิงที่อยู่กับเจ้า คือความหลงใหล” ทวยเทพแห่งวัฏจักรชีวิตพูดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ความหลงใหล? หลงใหลอะไร? ” หลัวซิวรู้สึกสับสน

“ประสบการณ์ของวัฏจักรชีวิต ก็เป็นสิ่งที่ไม่สามารถลบเลือน นั่นคือความหลงใหล” ทวยเทพแห่งวัฏจักรชีวิตเอ่ย

สิ่งมีชีวิตทั้งหมดนั้น เมื่อตายแล้ว ตามวัฏจักรชีวิต ทุกอย่างก็จะกลายเป็นความว่างเปล่า ทุกสิ่งที่เจ้าเคยประสบพบเจอนั้นจะถูกบันทึกไว้ในวัฏจักรชีวิต บันทึกไว้ในวัฏจักรชีวิตหลังความตายไม่มีอะไรสามารถพรากไปได้

และมีความคิดอย่างหนึ่ง ที่แม้แต่วัฏจักรชีวิตก็ไม่สามารถต้านไว้ได้ และไม่สามารถหยุดไว้ได้ แม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะว่างเปล่า ความคิดนั้นจะยังคงอยู่ในส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณ

นี่ ก็คือความหลงใหล

ความหลงใหลแตกต่างจากความเพียร สามารถวิ่งผ่านอดีต ปัจจุบัน และข้ามผ่านวัฏจักรชีวิตได้

ความหลงใหลบางอย่างจะค่อยๆ ลดลงและหายไปหลังจากได้สัมผัสวัฏจักรชีวิต แต่ความหลงใหลบางอย่าง แม้จะผ่านวัฏจักรชีวิตแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังคงอยู่

จากการอธิบายของทวยเทพแห่งวัฏจักรชีวิต หลัวซิวจึงได้รู้ ว่าในชาติภพใดชาติภพหนึ่งของตนที่ผ่านมานั้น ต้องมีชาติภพใดที่เขาเคยเกี่ยวข้องกับเหยียนซีโรว่ สิ่งนี้ทิ้งร่องรอยของความหลงใหลอยู่ในส่วนลึกในจิตวิญญาณของเขา แม้จะผ่านวัฏจักรชีวิตแล้วก็ไม่สามารถเลือนหายไปได้

หลัวซิวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากรู้อยากเห็น ว่าชาติภพที่ผ่านมาของตนนั้น แท้จริงแล้วเคยผ่านสิ่งใดมาก่อน

“สำหรับเรื่องราวในชาติก่อนของเจ้า ความประสงค์ของกฎการเวียนว่ายตายเกิด ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้ นอกจากรอให้ผลการฝึกตนของเจ้าบรรลุถึงแดนที่กำหนดแล้ว เจ้าจึงจะมีคุณสมบัติในการสอดส่องวัฏจักรชีวิต” ทวยเทพแห่งวัฏจักรชีวิตเอ่ย

หลังจากนั้นโดยไม่ทันได้ให้หลัวซิวถามสิ่งอื่นเพิ่มเติม จิตสำนึกของเขาก็ออกมาจากลูกแก้วความเป็นตาย และหลับใหลต่อไปในความมืดมิด

ไม่รู้ว่านานเท่าไร ในที่สุดหลัวซิวก็ตื่นขึ้นจากอาการหมดสติ

เมื่อเขาลืมตา ก็พบกับเหยียนซีโรว่ที่นั่งขัดสมาธิรักษาบาดแผลอยู่ข้างกายเขา

เสื้อผ้าสีขาวของนางยังคงเปื้อนเลือด และอาการบาดเจ็บของนางก็ฟื้นจนเป็นปกติแล้ว อีกทั้งการสำนึกก็ได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งสี่ทิศตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อหลัวซิวฟื้นขึ้น นางก็สามารถรู้ได้ในทันที

สายตาประสานกัน หลัวซิวคิดไปถึงเรื่องที่ทวยเทพแห่งวัฏจักรชีวิตได้บอกเขา ในใจนั้นไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร

ต้องมีการพบกันระหว่างเขากับเธอในชาติภพก่อน และคงเป็นสิ่งที่ทำให้ต้องจดจำ มิฉะนั้นคงจะไม่ทิ้งร่องรอยของความหลงใหลอยู่ในส่วนลึกในจิตวิญญาณของเขา แม้จะผ่านวัฏจักรชีวิตแล้วก็ไม่สามารถเลือนหายไปได้

“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

เหยียนซีโรว่ถามด้วยความเป็นห่วง นางรู้ดีว่าหลัวซิวมีความสามารถพิเศษบางอย่างในการฟื้นฟู แต่อาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ของเขารุนแรงเกินไป เธอจึงยังกังวลอยู่เล็กน้อย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลัวซิวจึงสังเกตได้ว่าผลการฝึกตนของเขา กลับบรรลุการฝึกจิตขั้นหนึ่งในขณะที่เขากำลังหมดสติอยู่ และก้าวเข้าสู่แดนปรมาจารย์ฝึกจิตพอดี

เห็นได้ชัดว่า เพราะเขาฝืนใช้การเคลื่อนไหวพลังแปรเสวียนเทียนยี่สิบสี่เท่า บาดแผลอันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดจากผลกระทบฟันเฟือง ทำให้เกิดพลังอมตะ

ไม่เพียงแต่สามารถเลื่อนขั้นผลการฝึกตน บาดแผลทั้งหมดก็ยังสามารถฟื้นฟูจนหายเป็นปลิดทิ้ง

“ข้าไม่เป็นไรแล้ว เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว?” หลัวซิวถามหลังจากดึงสติกลับมาได้