บทที่ 1865

การโจมตีทางวิญญาณ

ในดาราหยั่งรู้ที่ตรงกลางระหว่างคิ้ว ช่องจิตที่มีรูปร่างมนุษย์แล้วนั้นพลันลืมตาขึ้นมา พลังตัวสำนึกอันมหาศาลได้ระเบิดออกมา และกระแทกข้ากับไอสังหารที่ได้จู่โจมเข้ามาในตัวหยั่งรู้

ในขณะเดียวกัน ภายใต้ผลกระทบจากกฎลดเวลา แส้ยาวหมอกดำที่ฟาดเข้ามาก็ได้ลดความเร็วลง ทำให้หลัวซิวหลับหลีกการโจมตีนี้ได้อย่างหวุดหวิด

แต่ทว่าหลบพ้นจากการโจมตีโดยตรงของแส้ยาวหมอกดำได้แล้ว ไอสังหารที่จู่โจมเข้ามาในตัวหยั่งรู้ กลับทำให้หลัวซิวต้องกระอักเลือดออกมาคำโต ทำให้ร่างของเขาลอยกลับออกไปในทันที

“แข็งแกร่งยิ่งนัก!”

ร่างของหลัวซิวกระแทกลงไปบนก้อนหินขนาดใหญ่ เลือดสด ๆ ไหลออกมาที่มุมปาก

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต่อสู้กับคนอื่นด้วยตัวสำนึกหลังจากที่เขาได้ฝึกเคล็ดเทวกลั่นวิญญาณ ตัวสำนึกวิญญาณของเขาในตอนนี้สามารถทัดเทียมได้กับมกุฎเทพโดยสมบูรณ์แบบ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับไอสังหารอันแรงกล้า กลับยังคงตกเป็นรอง

หงเฟยที่ถูกหลัวซิวกอดเอาไว้ในอ้อมแขนได้ฟื้นขึ้นมาเพราะการเคลื่อนไหวในครั้งนี้ หลังจากที่นางได้ลืมตาขึ้น ก็ได้พบเข้ากับหลัวซิว

“เจ้าเป็นใครกัน? เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? เจ้าสะกดรอยตามข้าหรือ?” หงเฟยจ้องมองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงนิดเดียว เมื่อรู้สึกขึ้นมาได้ว่าตนกำลังถูกอีกฝ่ายกอดเอาไว้ในอ้อมแขน ความแขนอายและโมโหก็ได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า

ได้ยินนางถามออกมาติดต่อกันสามคำถาม เวลานี้หลัวซิวกลับไม่มีเวลาที่จะมาตอบคำถามของนางอย่างละเอียด สายตาจับจ้องไปที่หมอกดำที่ลอยอยู่เหนือท่านบูชาอย่างเคร่งเครียด ครุ่นคิดว่าจะพอหงเฟยหนีไปอย่างปลอดภัยได้อย่างไร

“ทำไมเจ้ามพูดเล่า? เจ้าจะวางข้าลงได้หรือยัง?” หงเฟยเห็นหลัวซิวไม่พูดอะไร อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเรียวงามขึ้นมา ในขณะเดียวกันร่างกายก็ขัดขืนขึ้นมา

“อย่าดื้อสิ!” สัมผัสได้ถึงความดื้อรั้นของสตรีที่อยู่ในอ้อมแขน หลัวซิวขมวดคิ้ว แล้วยกฝ่ามือขึ้นมา

เพียะ!

หงเฟยสัมผัสได้ถึงความแสบร้อนที่แผ่ซ่านมาจากก้น ให้ตายนางก็คิดไม่ถึงว่าบุรุษหนุ่มสวมหน้ากากผู้นี้จะมีการเคลื่อนไหวเช่นนี้