บทที่ 1883

อัคคีเทพโลหิตฉกรรจ์ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่ว่ามันจะดิ้นรนสุดชีวิตมากเพียงใด ตำหนักวัฏสงสารที่กดอัดอยู่บนตัวมันก็สูงตระหง่านดุจภูเขาไท่ซาน กดอัดมังกรโลหิตที่อยู่ด้านล่างไว้อย่างแน่นหนา

เมื่อไม่มีการทำลายอย่างโหดร้ายของอัคคีเทพโลหิตฉกรรจ์ร่างเนื้อของหลัวซิวที่อยู่ภายใต้การโคจรด้วยร่างอมตะก็เริ่มฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมเช่นกัน

ไขกระดูกที่ถูกแผดเผาจนระเหยเป็นไอ หัวใจที่ถูกกัดกลืนจนสภาพพังยับเยิน เส้นลมปราณที่เสมือนถูกดาบกระบี่นับพันนับหมื่นตัดเฉือน ร่างกายที่ทรุดโทรมอ่อนแอ ได้รับพลังชีวิตอย่างไร้ขีดจำกัดจนกระปรี้กระเปร่ากระชุ่มกระชวย ณ วินาทีนี้

ในขณะเดียวกัน ช่องจิตร่างปุถุชนของหลัวซิวที่อยู่ในตัวหยั่งรู้ก็ลืมตาขึ้นมากะทันหัน ประเดี๋ยวเดียวก็ปรากฏตรงตำแหน่งของหัวใจเช่นกัน

ช่องจิตร่างปุถุชนยื่นมือออกไปคว้าลูกแก้วสีขาวดำที่บินออกมาจากตำหนักวัฏสงสาร และเห็นได้ชัดเจนเลยว่ามันคือลูกแก้วความเป็นตายนั่นเอง

เมื่อมีลูกแก้วเป็นตายอยู่ในมือ จึงสามารถยึดกุมความเป็นความตายของอสูรจิตนับร้อยล้านดวง เมื่อมองในมุมความหมายบางอย่างแล้ว อัคคีเทพโลหิตฉกรรจ์ก็ถือเป็นอสูรจิตพิเศษอย่างหนึ่งที่หล่อเลี้ยงมาจากฟ้าดินเช่นกัน

พลังแห่งการดูดกลืนที่มากมายมหาศาลพลังหนึ่งพรั่งพรูออกมาจากลูกแก้วความเป็นตาย ภูตอัคคีที่ซ่อนตัวอยู่ในอัคคีเทพโลหิตฉกรรจ์ถูกกระชากออกมา พลางต่อสู้ดิ้นรนพลางกรีดร้องเสียงแหลมอย่างหวาดกลัว

ชิ่ว!

ภูตอัคคีถูกลูกแก้วความเป็นตายกลืนกิน จากนั้นมันก็ดับสลายไปภายใต้กฎการเวียนว่ายตายเกิด

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว อัคคีเทพโลหิตฉกรรจ์ก็จะสูญเสียปณิธานของอสูรจิต เหลือแค่เพียงพลังกฎเพลิงอัคคีที่บริสุทธิ์อย่างเดียวแล้ว

อุแว้อุแว้……

มีเสียงร้องอย่างตื่นเต้นดีใจของภูตอัคคีดังมาจากโลกาจุดลมปราณที่อยู่กลางฝ่ามือข้างซ้าย จากนั้นภายใต้การโน้มนำโดยปณิธานของหลัวซิว ภูตอัคคีกลืนกินจึงเดินเล่นอยู่ภายในร่างกายเขา และไปถึงตำแหน่งของหัวใจเช่นกัน มันที่มีลักษณะเหมือนเด็กคนหนึ่งก็กระโจนเข้าไปอย่างอดใจรอไม่ไหว อ้าปากแล้วกัดกินอัคคีเทพโลหิตฉกรรจ์ทั้งสองสิ่งเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน

จีเสวียนคงเฝ้าคอยอยู่ข้างกายหลัวซิวมาโดยตลอด เนื่องจากเขาเข้าใจดีมาก ๆ ว่าการใช้ผลการฝึกตนเทพฟ้าหลอมรวมกลั่นแปรอัคคีเทพขั้นดำชั้นสูงนั้นมันอันตรายมากเพียงใด วางแผนไว้แล้วว่าทันทีที่เกิดอะไรขึ้นกับหลัวซิว เขาก็จะรีบลงมือช่วยเหลือหลัวซิวทันที

อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจคือ นอกเหนือจากช่วงเริ่มแรกที่ร่างกายของหลัวซิวเกิดการตอบสนองอย่างรุนแรงแล้ว จู่ ๆ ออร่าเพลิงอัคคีอันบ้าคลั่งที่ซัดสาดอยู่ภายในร่างกายเขาก็นุ่มนวลลงอย่างไม่คาดคิด