บทที่ 1886

“ต้นเทวสำนึก?!”

หยุนเทียนหยูก็เบิกตากว้างเช่นกัน มีความร้อนผ่าวทะลุออกมาจากแววตา หากเขาสามารถได้รับต้นเทวต้นนี้ละก็ เช่นนั้นผลการฝึกตนของเขาจะบรรลุถึงแดนมกุฎเทพได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็จะฝึกตนจนบรรลุถึงจ้าวมหาเทพได้ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ตลอดจนย่างกรายถึงแดนจักรพรรดิ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งในมหาโลกายอดอัมพร!

แม้ต้นเทวสำนึกจะไม่สามารถทำให้คนบรรลุถึงแดนจักรพรรดิเทพได้ ทว่าต้องสามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกตนของผู้ที่อยู่ต่ำกว่าจักรพรรดิเทพได้แน่นอน เช่นนั้นขอแค่ระยะเวลาที่บรรลุถึงแดนจักรพรรดิเทพยิ่งเร็วเท่าไหร่ ศักยภาพก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากเท่านั้น ไม่แน่เขาหยุนเทียนหยูอาจจะมีความหวังกลายเป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์ในยุคสมัยหนึ่งที่ปกครองมหาโลกาพันสามได้!

เมื่อนึกถึงข้อดีต่าง ๆ ของต้นเทว หยุนเทียนหยูก็รู้สึกว่าจังหวะในการหายใจของตัวเองถี่ขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

“ข้าคิดว่าพี่ตวนมู่ก็น่าจะเข้าใจในมูลค่าของต้นเทวหยกโลหิตดี เกรงว่าฮู้เทวสรรพสิทธิ์ชิ้นนั้นของเจ้าคงจะไม่เพียงพอ”หลัวซิวยิ้มพลางพูด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ตวนมู่ชางจึงขมวดคิ้วลงเล็กน้อย เป็นอย่างที่หลัวซิวกล่าวมาจริง ๆ มูลค่าของฮู้เทวสรรพสิทธิ์ด้อยกว่าต้นเทวหยกโลหิตไม่น้อยจริง ๆ

ถึงแม้เขาจะเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในตระกูลตวนมู่ แต่เนื่องจากมูลเหตุเรื่องผลการฝึกตนของตัวเอง ทำให้บนตัวเขาไม่มีสมบัติที่มีมูลค่าสูงไปมากกว่านี้แล้ว หากนำของจำนวนมากออกมาเดิมพันละก็ นั่นต้องเป็นเรื่องที่ขายหน้ามาก ๆ อย่างไร้ข้อสงสัยแน่นอน

“แล้วถ้าหากมีหินเทวเหินฟ้าเพิ่มขึ้นมาอีกก้อนหนึ่งล่ะ?”

และในเวลานี้เอง เสียงดังกล่าวกลับดังขึ้นมากะทันหัน จากนั้นทุกคนก็เห็นว่าหยุนเทียนหยูย่างเท้าเดินออกมา พร้อมกับถือวัตถุดิบก้อนหนึ่งที่เอาออกมาจากแหวนเก็บของ

นั่นคือก้อนหินที่มีแสงประกายระยิบระยับก้อนหนึ่ง ภายนอกดูเรียบง่ายไม่มีอะไร แต่ทว่ามันกลับเป็นหินเทวเหินฟ้าที่ล้ำค่าถึงขีดสุดก้อนหนึ่ง

“ถ้าเกิดรวมหินเทวเหินฟ้าด้วยละก็ค่อยยังชั่วหน่อบ เพียงแต่ไม่รู้ว่าหากข้าเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ พวกเจ้าสองคนจะแบ่งต้นเทวหยกโลหิตต้นนี้อย่างไร?”หลัวซิวยิ้มอย่างมีเลศนัย

“เรื่องนี้เจ้ามิต้องกลุ้มใจหรอก”หยุนเทียนหยูทำเสียงหึอย่างเยือกเย็นแล้วพูด ก่อนจะหันไปทางตวนมู่ชาง “พี่ตวนมู่เจ้าว่าอย่างไร?”