บทที่ 1923

ศพที่ไร้วิญญาณของหยุนเทียนหยูร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ส่วนหลัวซิวนั้นก็โล่งอกขึ้น เสี้ยววินาทีในเมื่อครู่นี้ เขาได้ไปเดินวนที่ประตูนรกมารอบหนึ่งแล้ว

กึ่งอมตะของผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพสังหารเขาภายในเสี้ยววินาทีได้แน่นอน หากเป็นเช่นนั้นละก็ถึงแม้เขาจะมีร่างอมตะ มันก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ

โชคดีที่กึ่งอมตะนี้ต้องใช้ตัวหยั่งรู้ของหยุนเทียนหยูเป็นตัวพาหะ หลังจากที่เขาใช้พลังโจมตีวิญญาณทำให้ตัวหยั่งรู้ของหยุนเทียนหยูแตกสลายไปแล้ว เมื่อพลังอมตะไม่มีตัวพาหะ มันจึงพังทลายและสลายหายไปพร้อมกับตัวหยั่งรู้

อย่างไรซะกึ่งอมตะนี้ก็ไม่ได้เป็นของตัวหยุนเทียนหยูเอง แต่เป็นพลังอมตะที่เจ้าหอยอดอัมพรใส่ไว้ในตัวหยั่งรู้ของเขา

ยกมือโบกทีหนึ่ง หอกมังกรแดงเลือดและตำหนักวัฏสงสารจึงบินกลับมา โชคดีที่หอกมังกรถูกจีเสวียนคงใช้เหล็กเซียนเม็ดโลหิตกลั่นใหม่อีกรอบ ถึงแม้ระดับขั้นของมันจะไม่สูง ทว่าระดับความแข็งแกร่งของแก่นสารกลับสามารถเทียบทัดนักยุทธ์จักรพรรดิเทพ ดังนั้นจึงไม่ถูกกึ่งอมตะนั่นโจมตีจนแตกสลาย

ในส่วนของตำหนักวัฏสงสารนั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ในจักรวาลฟ้าดินสิ่งที่สามารถทำให้มันแตกสลายได้นั้น ต้องมีไม่มากอย่างแน่นอน

หลังจากที่พวกหยุนเทียนหยูและตวนมู่ชางถูกสังหารไปแล้ว สีหน้าของเจ้าหอยอดอัมพรและเฒ่าประหลาดตวนมู่ที่อยู่นอกแดนเทวนิรันกาลต่างเปลี่ยนไปกะทันหัน

“นะ……นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

ความสูญเสียที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทำให้ผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพทั้งสองท่านยากที่จะยอมรับได้จริง ๆ คนของหอยอดอัมพรที่เข้าไปในแดนเทวนิรันกาลมีทั้งหมดห้าคน สามารถพูดได้เลยว่าทั้งห้าเป็นอัจฉริยะผู้มีความฉลาดเป็นเลิศที่สุดในเด็กรุ่นใหม่โดยที่มีเป็นหยุนเทียนหยูผู้นำ สูญเสียอัจฉริยะเหล่านี้ไปหมดแล้ว จะทำให้ลำดับขั้นของเด็กอัจฉริยะรุ่นใหม่ของหอยอดอัมพรเข้าสู่ช่วงเวลาว่างเปล่ายาวนานมาก ๆ

ในส่วนของตระกูลตวนมู่นั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้พวกเขาทุ่มเทกำลังกายและกำลังสมองอยู่บนตัวตวนมู่ชางไปไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว

และสิ่งที่ทำให้หอยอดอัมพรและตระกูลตวนมู่ยิ่งโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่งคือ ภาพฉากที่ส่งมาจากตราเคล็ดวิชานั้นเลือนรางมากถึงมากที่สุด มองเห็นไม่ชัดเจนเลยด้วยซ้ำว่าฆาตกรคือผู้ใดกันแน่

เมื่อจีเสวียนคงได้ยินเรื่องเหล่านี้ ดวงตาคู่นั้นของเขาจึงหรี่ลงเล็กน้อย เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เนื่องจากเขานึกถึงหน้ากากหลัวซิวนั่น