บทที่ 1954

“ไม่ใช่ เมื่อปีนั้นแดนของผู้ทรยศนั่นคือ​​เทพมารระดับห้า มหาจักรพรรดิยุทธ์ในปัจจุบันไม่ใช่มัน แสดงว่ามันยังบรรลุไม่ถึงแดนเทพมารระดับหกแต่อย่างใด เมื่อนั้นที่ข้าไม่บอกความจริงกับเจ้านั้น เป็นเพราะไม่อยากให้เจ้ารู้สึกกดดันมากเกินไป”หงเทียนอธิบาย

อ้างอิงจากคำพูดของหงเทียน บรรพอาจารย์ในอดีตของตระกูลหงได้รับราชทินนามมกุฎเทพในโลกมหาเสวียน แต่ทว่าเนื่องจากรุกรานกองกำลังที่แข็งแกร่งอีกหนึ่งกองกำลังในโลกมหาเสวียน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องอพยพคนทั้งตระกูลออกมา

เมื่อนั้นมหาโลกายังมีไม่ถึงสามพัน มีมหาโลกาเพียงพันกว่าใบเท่านั้น ซึ่งผู้ที่ไร้เทียมทานในห้วงดารา ณ เวลานั้นคือมหาจักรพรรดิยุทธ์ตรีภพ

เพื่อเป็นการทำให้ตระกูลหงมีรากเง้าในการยืนหยัด บรรพอาจารย์ตระกูลหงจึงลงมือโค่นล้มมหาจักรพรรดิยุทธ์ตรีภพ ด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์โกลาหล

ในประวัติศาสตร์อันยาวนานของมหาโลกาพันสาม มหาจักรพรรดิยุทธ์โกลาหลเป็นหนึ่งในมหาจักรพรรดิยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน ทว่าก็เป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์ที่ลึกลับที่สุดเช่นกัน เนื่องจากไม่มีผู้ใดทราบความเป็นมาของเขา เหมือนเขาปรากฏอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลงมือจบชีวิตมหาจักรพรรดิยุทธ์ตรีภพที่มีประวัติศาสตร์เป็นผู้ไร้เทียมทานไม่ถึงสามสิบล้านปีโดยตรง และริเริ่มสมัยโกลาหลที่ใหม่เอี่ยม

หงเทียนบอกเล่าประวัติของตระกูลหงให้หลัวซิวฟัง ซึ่งเท่ากับเปิดประตูให้เขาเข้าสู่โลกใบใหม่

ครั้นเมื่ออยู่ในโลกามนุษย์ มหาโลกาพันสามนั้นกว้างใหญ่มากเพียงใด และมีผู้แข็งแกร่งที่นับไม่ถ้วน

ปัจจุบันเมื่อได้ฟังเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับโลกามหาจักรพรรดิยุทธ์ทั้งแปดแล้ว เขากลับรู้สึกว่ามหาโลกาพันสามก็มีเพียงเท่านี้แหละ

เมื่อเปรียบเทียบกับการแบ่งแยกแดนจากเทพมารระดับหนึ่งถึงหกของโลกามหาจักรพรรดิยุทธ์ทั้งแปดแล้ว ในมหาโลกาพันสามมีทั้งราชาเทพ มีทั้งมกุฎเทพ จ้าวมหาเทพและจักรพรรดิเทพ ซึ่งการขนานนามในแต่ละแดนนั้นดูเหมือนจะแข็งกร้าวอย่างยิ่ง แต่กลับเหมือนการเสียดสีอย่างหนึ่ง จริง ๆ สำหรับผู้แข็งแกร่งในโลกมหาศักดิ์แล้ว ผู้คนในมหาโลกาพันสามก็อ่อนแอจนน่าสงสารเลย!

“เคล็ดตรีภพโกลาหลเป็นวรยุทธ์ระดับใดหรือ?”หลัวซิวเขม็งมองไปทางชายหนุ่มชุดม่วงที่ถูกวัยรุ่นผู้มีความฉลาดเป็นเลิศจำนวนมากรุมโจมตี

“เคล็ดเซียนยอดหก!”หงเทียนพูดอย่างทอดถอนใจ “ตั้งแต่ผู้ทรยศนั่นโค่นล้มตระกูลหงเป็นต้นมา เคล็ดเซียนดังกล่าวก็ตกอยู่ในมือผู้ทรยศนั่น เมื่อปีนั้นข้าอยู่เพียงแดนราชาเทพ ซึ่งในสายตาผู้ทรยศนั่นข้าเล็กน้อยมากจนไม่มีค่าพอที่จะให้พูดถึง ดังนั้นถึงได้หวุดหวิวรอดตายมาได้หลายหน โชคดีที่เก็บรักษาเศษเสี้ยวความคิดหนึ่งเอาไว้ได้ แล้วฝืนใช้ชีวิตมาโดยไร้ความหมาย!”