บทที่ 1963

มีคนข้ามผ่านทัณฑ์!

ไม่นานนัก ไม่เพียงแค่นักยุทธ์ที่อยู่บนดวงดาวดวงนี้เท่านั้น นักยุทธ์จากดวงดาวที่อยู่บริเวณข้างเคียงก็ต่างสัมผัสได้เช่นกัน คนจำนวนไม่น้อยต่างควบคุมแสงกลลอยตัวขึ้นฟ้า แล้วเร่งเดินทางมาทางนี้

ในกลุ่มคนสิบกว่าคนที่ปรากฏก่อน เห็นได้ชัดเจนว่าคนที่เป็นผู้นำก็คือซูปิน เมื่อเห็นว่าเสิ่นปิงหยูเริ่มทลายสู่แดนมกุฎเทพแล้ว สีหน้าที่ดูสุภาพอ่อนโยนของเขาก็หม่นหมองลงไปในทันที

ทันทีที่ปล่อยให้เสิ่นปิงหยูบรรลุสู่แดนมกุฎเทพ นางก็จะกลายเป็นเทพธิดาของวังมหาวาลอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรที่แบ่งสรรได้ หรืออิทธิพลในวังมหาวาล ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เทพบุตรท้ายแถวอย่างเขาสามารถเทียบเคียงได้

โดยเฉพาะเมื่อเขาใช้สิบพิษผนึกปราณกระจายพิษไว้ในแดนเทวนิรันกาล ทั้งสองฝ่ายก็แตกหักกันแล้ว เขาเข้าใจดีมาก ๆ ว่าทันทีที่เสิ่นปิงหยูมีโอกาส นางไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่นอน

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ ซูปินจึงรีบตวาดด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “ลงมือฆ่ามันซะ!”

“รนหาที่ตาย!”

ไม่ต้องให้หลัวซิวลงมือด้วยตนเอง จีเสี่ยวจื่อก็โคจรกฎปริภูมิพุ่งตรงเข้าไปก่อนแล้ว เงาร่างที่สวยและนิ่มนวลดั่งเงากระพริบ ในความงดงามมีจิตสังหารที่ไร้ขอบเขตแฝงซ่อนอยู่

วัยรุ่นผู้มีความฉลาดเป็นเลิศเหล่านี้ล้วนเป็นผู้โดดเด่น แต่ทว่าสุดท้ายแล้วผลการฝึกตนก็บรรลุไม่ถึงแดนมกุฎเทพ ส่วนจีเสี่ยวจื่อนั้นบรรลุถึงมกุฎเทพมาระยะหนึ่งแล้ว วิถียุทธ์มีการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด

ประจันหน้ากันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แสงโลหิตก็สาดกระเด็นกลางนภา วัยรุ่นผู้มีความฉลาดเป็นเลิศแต่ละคนที่มาจากสำนักจักรพรรดิและแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกกระบี่เทวที่เฉียบคมตัดเฉือนลูกกระเดือก จนเลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมา

ภายใต้การชี้แนะของหลัวซิว ผลสำเร็จด้านการฝึกคัมภีร์เทวอนัตตาของจีเสี่ยวจื่อไม่ต่ำเลย ทุกครั้งที่นางฟาดฟันกระบี่ ล้วนมีความเร้นลับของกฎปริภูมิแฝงซ่อนอยู่ภายในการโจมตี

ในระหว่างการสู้รบเข่นฆ่า ทันทีที่ขยายอาณาจักรกฎปริภูมิออกไป โดยเฉพาะความเชี่ยวชาญด้านการควบคุมจังหวะสู้รบและสถานภาพ บวกกับวิธีการลงมือโจมตีที่ลึกลับซับซ้อน ประหลาดเล่ห์เหลี่ยมขี้โกง เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนปวดหัวอย่างยิ่งแล้ว

วัยรุ่นผู้มีความฉลาดเป็นเลิศสิบกว่าคนร่วมมือกัน แม้แต่ชายเสื้อของจีเสี่ยวจื่อก็แตะต้องไม่โดน ในทางตรงกันข้ามมีสามคนยิ่งถูกสังหารคาที่ กลายเป็นศพสามร่าง

การลงมือของจีเสี่ยวจื่อทำให้ระฆังเตือนภัยในใจซูปินดังก้อง ไม่นานนักตัวสำนึกของเขาก็ค้นพบหลัวซิวที่เฝ้าสังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงของทางนี้มาจากที่ไกล ๆ