บทที่ 1985

แดนเทวนิรันกาลหายไปแล้ว ไม่รู้ว่าอีกกี่ปีข้างหน้าจึงจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง

หลังจากกลับมาจากแดนเทวนิรันกาล หลัวซิวก็ออกมาจากดารายอดอัมพร จีเสี่ยวจื่อก็ดื้อดึงจะตามติดเขามาให้ได้ หลัวซิวก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

ผ่านไปไม่นาน หลัวซิวก็มาถึงยังจินเฮ่าซิงพื้นที่ริมขอบของมหาโลกายอดอัมพร

ในตอนนั้นเขาออกไปจากที่นี่ โดยทิ้งฉียู่หรงและหนิงหานยู่เอาไว้ที่นี่ เวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว นับรวมตอนที่อยู่ในแดนเทวนิรันกาลแล้ว ก็ผ่านไปสิบกว่าปีแล้ว

ฉียู่หรงและหนิงหานยู่ระมัดระวังมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ยกเว้นที่ไปซื้อทรัพยากรเพื่อฝึกตนปิดขังระยะยาวไว้ในลานสวนแล้ว ก็ไม่ค่อยออกไปข้างนอก

อย่างไรก็ตาม ในตอนแรกหลัวซิวไม่คิดว่าตนจะจากไปนานขนาดนี้ แม้ว่าจะทิ้งทรัพยากรฝึกตนเอาไว้ให้พวกนางอยู่มากก็ตาม แต่ก็ไม่สามารถที่จะรองรับระยะเวลาสิบกว่าปีได้

เมื่อทรัพยากรฝึกตนใช้หมด ฉียู่หรงและหนิงหานยู่ก็ทำได้แค่ต้องหาทางออกไปซื้อทรัพยากร เนื่องจากในตอนที่หลัวซิวจากไป ก็ยังทิ้งแก้วเทวเอาไว้ให้พวกนางจำนวนมหาศาล

ช่วงแรก ๆ ยังไม่เป็นไร เพราะฉียู่หรงะมัดระวังตัวมาก ทุกครั้งที่ออกไปซื้อทรัพยากร จะไม่ทำตัวให้โดดเด่นจนเป็นที่สังเกตได้

แต่เมื่อเวลายิ่งผ่านไปนานวันเข้า ก็ย่อมถูกคนจับตามอง

นักยุทธ์ที่มาจากโลกามนุษย์ ต่างก็ต้องมายังจินเฮ่าซิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นจินเฮ่าซิงกองกำลังเล็ก ๆ ใหญ่ ๆ ต่างก็ผสมปนเปกันไป นักยุทธ์จำนวนมากมักจะใช้เล่ห์เหลี่ยมในการฆ่าและยึดสมบัติเพื่อทรัพยากรฝึกตน

ในวันนี้ ฉียู่หรงออกไปซื้อยาเซียนระดับเจ็ดที่ใช้สำหรับฝึกตน แต่ก็ถูกคนสองคนขวางเอาไว้

นี่คือชายวัยกลางคนสองคน มีกระแสชี่ฉกรรจ์กระจายอยู่บนร่างกาย เห็นได้ชัดว่าในวันปกติไม่ค่อยได้ฆ่าคน

ชายคนหนึ่งที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าจ้องมองไปที่ฉียู่หรง พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เอาอาวุธของขลังและแหวนเก็บของบนตัวเจ้าส่งออกมาให้หมด พวกข้าจะไว้ชีวิตเจ้าครั้งหนึ่ง ไม่เช่นนั้นตาย!”