บทที่ 2000

ทันทีที่ปล่อยให้อาจารย์ษศิษย์จีเสวียนคงทั้งสองหนีไปได้ละก็ เช่นนั้นพวกเขาก็ต้องมีจิตใจที่ระแวดระวังอย่างแน่นอน การที่จะหาโอกาสจัดการพวกเขาอีกครั้งนั้น ก็จะทำได้ยากมาก ๆ แล้ว

แม้ผลการฝึกตนของจีเสวียนคงจะเป็นจักรพรรดิเทพขั้นปฐมภูมิ แต่เนื่องจากสิ่งที่เขาฝึกคือกฎชีวิต ซึ่งเชี่ยวชาญเรื่องการเอาชีวิตรอดและป้องกันมากที่สุด การที่อยากสังหารคนประเภทนี้นั้น จำเป็นต้องมีศักยภาพที่เกะกะระรานเพื่อข่มฝ่ายตรงข้ามให้ได้อย่างแน่นอน มิเช่นนั้นต่อให้มหาจักรพรรดิยุทธ์ลงมือเอง ไม่แน่จีเสวียนคงก็สามารถอาศัยกฎชีวิตมีชีวิตรอดต่อไปได้

ตลอดสิบล้านปีที่ผ่านมาจีเสวียนคงล้วนไปไหนมาไหนคนเดียวมาโดยตลอด วิชาการกลั่นยาของเขาเป็นสิ่งที่คนจำนวนมากต้องการ แต่เขากลับสามารถมีชีวิตอย่างสุขสบายมาจนถึงทุกวันนี้ได้ จึงไม่มีทางใช่คนกระจอกอยู่แล้ว มิเช่นนั้นตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาไม่มีทางทำให้แม้แต่หอยอดอัมพรยังเกรงกลัวและไม่ยอมรุกรานง่าย ๆ ได้แน่นอน

“ข้าเป็นคนแรกที่ทราบตัวตนที่แท้จริงของดาวร้ายชุดคลุมยาวดำ แต่เกรงว่าอีกไม่นาน ผู้อื่นก็สามารถค้นหาตามเส้นสนกลในจนเจอเบาะแสนี้เช่นกัน หากไม่รีบลงมือให้เร็วที่สุดละก็ ไม่แน่อาจทำให้พลาดโอกาสอันดีนี้ไปได้!”

เจ้าหอยอดอัมพรค่อย ๆ ลุกตัวขึ้น เดินวนไปมาในตำหนักที่สง่างาม ขมวดคิ้วแน่นพลางครุ่นคิด

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีความตัดเยื่อใยปรากฏในแววตาเขา จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากตำหนักที่สง่างาม กลายเป็นแสงกลรุ้งยาวหายไปจากขอบฟ้า

……

ตู้ม!

บนดารายอดอัมพร หอโอสถเสวียนคงจมหายไปในออร่ากฎที่มากมายมหาศาลจนไม่อาจคาดเดาได้ กลายเป็นซากปรักหักพังภายในพริบตา

เหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่นี้ได้ดึงดูดความสนใจของผู้แข็งแกร่งทั้งหลายในเมือง สายตาและตัวสำนึกของทุกคนล้วนเพ่งเล็งไปบนนภาสูง ก่อนจะพบเงาดำสามร่างลอยอยู่กลางอากาศ มีอำนาจบารมีที่เกะกะระรานอย่างยิ่งแผ่กระจายออกมา

ผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพ!

เห็นได้ชัดเจนเลยว่าทั้งสามท่านที่อยู่กลางนภาสูงต่างเป็นจักรพรรดิเทพ อำนาจบารมีดุจสวรรค์ กฎดั่งกระแสน้ำ ทำให้ผู้คนไม่กล้ามองตรง ๆ