บทที่ 201 เทือกเขาจิ่วเฟิง

พลิกฝ่ามือ หลัวซิวหยิบเหล็กปกป้องข้อมือทองสัมฤทธิ์อีกอันออกจากแหวนเก็บของ และสวมซ้อนไว้บนข้อมือขวาของเขา

สนับข้อมือแรงโน้มถ่วงสามอันซ้อนทับ และแรงโน้มถ่วงที่เขาต้องแบกรับก็เพิ่มขึ้นเกือบสิบเท่าในทันใด!

สนับข้อมือแรงโน้มถ่วงตัวที่สามถูกเปิดการใช้งาน หลัวซิวรู้สึกว่าตนเองเตี้ยลงอย่างกะทันหัน และดินใต้ฝ่าเท้าของเขาถูกเหยียบย่ำลงไปจนกลายเป็นหลุม

แรงดึงดูดหกเท่าและแรงดึงดูดสิบเท่าอาจดูคล้ายกัน แต่จริงๆ แล้วต่างกันมาก

เพื่อให้บรรลุผลการฝึกฝน หลัวซิวไม่ได้ใช้พลังจิตแท้เพื่อต่อต้านแรงโน้มถ่วง เขายังคงเดินหน้าต่อไป ทุกครั้งที่เขาก้าวหนึ่งก้าว ก็จะเกิดหลุมใต้ฝ่าเท้า ซึ่งทำให้ทุกคนที่สัญจรไปมาบนท้องถนนดูประหลาดใจ

ในสภาวะกดดันนี้ ใช้เวลาไม่นานนักหลัวก็รู้สึกเหนื่อยมาก ประกอบกับอากาศร้อนในขณะนี้ เมื่อเขาเดินไปถึงหมู่บ้านเล็กๆในเมืองหนึ่งก่อนฟ้ามืด เขาก็ใกล้จะหมดแรง เหงื่อออกเต็มร่าง สีหน้าทรุดโทรม

หมู่บ้านนี้เรียกว่าหมู่บ้านชิงเฟิง ซึ่งอยู่ภายใต้เขตการปกครองหยุนหลง

เทือกเขาจิ่วเฟิง ได้ชื่อนี้เพราะเทือกเขามีลักษณะคล้ายยอดเขาสีเขียวสูงตระหง่าน 9 ยอด และเทือกเขา 5 ยอดนั้นตั้งอยู่ในเขตการปกครองหวู่เฟิงและเขตการปกครองหวู่เฟิงก็มีชื่อเสียงเพราะเหตุนี้เช่นกัน

ยอดเขาอีกสี่ยอด ตั้งอยู่ในเขตการปกครองหยุนหลง

เทือกเขาจิ่วเฟิงกว้างใหญ่มากกว่าเทือกเขากวนเหลย และยิ่งอันตรายกว่าด้วย

เนื่องจากหมู่บ้านชิงเฟิงตั้งอยู่ในเทือกเขาจิ่วเฟิง จึงกลายเป็นสถานที่ชุมนุมของนักล่า ร้านอาหารทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ก็มีการพูดคุยกันอย่างไร้ความเกรงกลัวของพวกนักล่าเป็นบางครั้ง

เทือกเขาจิ่วเฟิงกว้างและอันตรายกว่าเทือกเขากวนเล่ย

เนื่องจากเมืองชิงเฟิงตั้งอยู่ในเทือกเขาจิ่วเฟิงจึงกลายเป็นสถานที่ชุมนุมของนักล่าโดยธรรมชาติ ในร้านอาหาร ทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก บางครั้งก็มีการพูดคุยกันอย่างไร้ยางอายของนักล่า

ตัวอย่างเช่น หญิงสาวร้านบริการด้านร่างกายผู้ใดหน้าตาน่ารักและเอวอ่อน? ร้านอาหารร้านไหนที่เหล้าแรง? เจออสูรอะไรในเทือกเขาจิ่วเฟิง มีประสบการณ์แปลกประหลาดอย่างไร?

ในประเทศเทียนหวู กลุ่มจอมยุทธ์ที่ใหญ่ที่สุดคือนักล่า!

เนื่องจากแรงโน้มถ่วงแบบทำลายล้างเกือบสิบเท่า สถานะของหลัวซิวในขณะนี้ทรุดโทรมมากจริงๆ ดังนั้นเมื่อเขาปรากฏตัวในหมู่บ้านชิงเฟิง ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนก็อดไม่ได้ที่จะมองด้วยความสงสัย

ก้าวของเขาช้า ดูเหมือนว่าทุกย่างก้าวต้องใช้กำลังเป็นอย่างมาก

หลัวซิวไม่ได้สนใจกับการจ้องมองแปลก ๆ รอบตัวเขา เขาเพียงแค่เดินไปตามถนนอย่างช้าๆโดยไม่สนใจ คิดจะหาที่พักก่อนฟ้ามืด

หมู่บ้านชิงเฟิงนั้นไม่ใหญ่ แต่เนื่องจากมีการรวมตัวกันของจอมยุทธ์นักล่าจำนวนมากซึ่งหาเลี้ยงชีพอยู่ในเทือกเขาจิ่วเฟิง ทำให้ที่พักในหมู่บ้านนี้ขนาดเล็กนี้ไม่เพียงพอ

ที่พักธรรมดาทั่วไป ไม่มีห้องว่างแล้ว แต่ที่พักที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เกสเฮ้าว์หมิงซียังคงมีห้องว่างอยู่มากมาย

ค่าที่พักหนึ่งวัน คือหินพลังจิตสิบก้อนต่อวัน ก็เพียงพอแล้วที่จะกันจอมยุทธ์ชี่ไห่ส่วนใหญ่ถอยออกไป แต่เหตุผลที่เกสเฮ้าว์หมิงซีเรียกเก็บค่าพักสูง เพราะมีค่ายผนึกปราณระดับ 3 อยู่รอบ ๆ ที่พักแห่งนี้

มีนักค่ายกลเป็นผู้ผนึกค่ายคงที่ ดีกว่าการใช้อุปกรณ์ค่ายผนึกปราณมาก

หลังจากจ่ายค่าห้องเป็นหินพลังจิตสิบก้อนแล้ว หลัวซิวก็เดินขึ้นบันไดภายใต้การนำของคนใช้ของที่พัก

ทุกก้าวที่เขาก้าวออกไป แผ่นไม้แข็งบนบันไดจะส่งดังเอี๊ยด ราวกับว่าขาดการซ่อมแซมเป็นเวลานาน

สิ่งนี้ทำให้คนใช้ที่นำทางอดไม่ได้ที่จะมองดูหลัวซิวหลายครั้ง แอบคิดในใจว่าคุณชายผู้นี้ดูผอม หรือว่ามีสิ่งของบางอย่างที่หนักๆอยู่บนร่างกายของเขา?

แต่คนใช้ไม่ได้ถามอะไรมากนัก แม้ว่าเขาจะไม่ใช่จอมยุทธ์ แต่ก็รู้ว่าสิ่งที่ต้องห้ามที่สุดสำหรับจอมยุทธ์คือการสอบถามเกี่ยวกับความเป็นส่วนตัวของผู้อื่น

ผู้ที่สามารถเข้ามาพักอาศัยใน明溪客栈ได้นั้น ไม่ใช่จอมยุทธ์ธรรมดา เขาไม่สามารถท้าทายพวกเขาได้

หลังจากนั้นไม่นาน หลัวซิวก็มาถึงห้องที่กว้างขวางและสะอาดภายใต้การนำของคนใช้

การตกแต่งในห้องค่อนข้างหรูหรา ภายใต้อิทธิพลของค่ายผนึกปราณระดับ 3 สามารถสัมผัสได้ถึงพลังห้าดินจิตจะมากกว่าภายนอก

แน่นอนว่าสิ่งที่เรียกว่ามากกว่านี้ มีผลไม่มากต่อการฝึกฝน ค่ายผนึกปราณระดับ3 เป็นเพียงสิ่งที่หลอกลวงผู้อื่นเท่านั้น เพราะพื้นที่ที่หมู่บ้านชิงเฟิงตั้งอยู่ ไม่มีพลังฟ้าดินจิตมากนัก แม้จะสร้างผนึกค่ายผนึกปราณระดับที่สูงกว่านี้ ก็รวบรวมพลังฟ้าดินจิตได้ไม่มากนัก

หลัวซิวไม่สนใจเรื่องนี้ เขาต้องการเพียงที่พักอาศัยอันเงียบสงบเท่านั้น

เข้าไปในห้อง หลัวซิวก็ถอด สนับข้อมือแรงโน้มถ่วงสามอันลงมา