บทที่ 2094

อสูรจิตทั้งปวงในฟ้าดินล้วนมีจิตและญาณ จิตคือวิญญาณ ญาณคือร่างกายและจิตใจ โดยต่างสอดคล้องกับวิญญาณดั้งเดิมและพลังจิตเลือดเนื้อ เมื่อรวมทั้งสองเข้าด้วยกันก็คือชีวีดั้งเดิม

และหากจะสังหารคนคนหนึ่งให้ตายนั้น ก็ต้องทำลายชีวีดั้งเดิมของฝ่ายตรงข้ามให้ดับสลาย สำหรับนักยุทธ์ที่ผลการฝึกตนบรรลุถึงเทพมารเป็นต้นไป สิ่งที่ทำลายยากมากที่สุดก็คือวิญญาณดั้งเดิม ขอแค่วิญญาณดั้งเดิมไม่ดับสลาย ต่อให้ร่างเนื้อหายสูญสิ้นไปหมดแล้ว ก็มีโอกาสฟื้นฟูกลับคืนสู่สภาพเดิมได้

ดังนั้นเมื่อครู่ศีรษะของหลัวซิวถูกตัดออก สามารถเรียกได้เลยว่าเป็นการไปเดินวนที่ประตูนรกมารอบหนึ่งแล้วจริง ๆ หากไม่ใช่เพราะเขาฝึกเคล็ดเทวกลั่นวิญญาณ และญาณเทวร่างมนุษย์หลบหลีกการโจมตีจากจิตสังหารได้ในช่วงเวลาที่สำคัญ เกรงว่าเขาคงได้กลายเป็นศพร่างหนึ่งไปแล้วจริง ๆ

ต่อให้ร่างอมตะจะเทพมากเพียงใด ทว่าจะเทพก็ต่อเมื่อไม่ถูกสังหารโดยแท้จริง

ทันทีที่ถูกสังหารโดยแท้จริง ร่างอมตะก็เปล่าประโยชน์แล้ว

การที่แทบจะได้ลาลับไปจากโลกนี้ ทำให้หลัวซิวตกตะลึงมากจนเหงื่อแตกท่วมตัว เขารีบหยุดเคลื่อนไหว ไม่กล้าลึกลงไปส่วนล่างของเหวปีศาจต่อ

ทุกจุดของเหวปีศาจดำสนิทอย่างไร้ขอบเขต มีเพียงกฎชีวิตบนตัวเขาเท่านั้นที่มีแสงเป็นประกายระยิบระยับสว่างดุจพระอาทิตย์ จิตสังหารในเมื่อครู่นี้ไม่เพียงทำลายเกราะป้องกันของวัฏสงสารภายในชั่วพริบตาเท่านั้น แม้กระทั่งการคุ้มกันจากกฎชีวิตก็ถูกทำลายภายในพริบตาเช่นกัน

หลัวซิวเพิ่งเคยพบการโจมตีที่น่ากลัวเช่นนี้ เขามั่นใจอยู่ว่าต่อให้เป็นจ้าวมหาเทพทั่วไปก็ไม่มีทางแข็งแกร่งเช่นนี้

“มิน่าล่ะเหวญาณปีศาจถึงถูกจัดให้เป็นสถานที่ต้องห้าม ทุกคนที่เข้ามาภายในนี้ ไม่เคยมีผู้ใดที่มีชีวิตรอดออกไปได้เลยแม้แต่คนเดียว”หลัวซิวพูดพึมพำคนเดียว แม้แต่เขาที่มีอุบายหลากหลายยังเกือบเสียชีวิตอยู่ที่นี่ จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ๆ ในดาราอัมพรเทวเลย

ทันใดนั้นเอง เขาก็สัมผัสจิตสังหารในเมื่อครู่นี้ได้อีกครั้ง ครั้งนี้เขาได้รวบรวมตัวสำนึกแล้วแผ่ตัวสำนึกออกไปตรวจสอบ ก่อนจะค้นพบร่องรอยหนึ่งตรงกำแพงหินจุดหนึ่งในเหวปีศาจ

ซึ่งจิตสังหารที่น่าสยดสยองก็ปะทุออกมาจากบนร่องรอยดังกล่าวนั่นเอง และในมุมมองของเขา เขารู้สึกว่าร่องรอยดังกล่าวเกิดจากการถูกดาบยุทธ์ฟัน

นี่จึงทำให้หลัวซิวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงขณะที่ถูกจิตสังหารจู่โจม เขารู้สึกเหมือนมีดาบยุทธ์เล่มหนึ่งผ่าฟันมาอย่างรางเลือน