บทที่ 2115

เทพมารระดับหกทั่วไปก็เป็นผู้ไร้เทียมทานในมหาโลกาพันสาม กลายเป็นมหาจักรพรรดิยุทธ์ของยุคสมัยหนึ่งแล้ว ส่วนเขานั้นมีศักยภาพเทพมารระดับหก ซึ่งเพียงพอที่จะถูกจัดอันดับเป็นหนึ่งในสิบของผู้แข็งแกร่งที่นับไม่ถ้วนของมหาโลกาพันสาม!

หลัวซิวไม่ได้พูดอะไรอีก ทว่าแค่กระตุ้นความเร็วให้ถึงขีดสุดอย่างสุดกำลังสามารถ ทะลุข้ามผ่านไปมาอยู่ในห้วงดาราอย่างรวดเร็ว

“ดูท่าเจ้าจักไม่ปฏิบัติตามคำแนะนำของข้าสินะ?”

มหาจักรพรรดิ์ยุทธ์แห่งนรกภูมิส่ายหน้าต่อกิริยาท่าทางของหลัวซิว เขาควบคุมโลงศพโบราณทองสัมฤทธิ์บดขยี้อนัตตา เกะกะระรานจนเหลือเชื่อ ไล่ตามหลังมาด้วยความเร็วที่รวดเร็ว

“เจ้าหนีไม่รอดหรอก”

เสียงตู้มดังลั่นขึ้นมา โลงศพโบราณทองสัมฤทธิ์เปิดออก พลังดูดกลืนที่มากมายมหาศาลพรั่งพรูออกมา ทำให้ผู้คนไม่สามารถต้านทานได้ ส่วนหลัวซิวนั้นก็สูญเสียการควบคุมกฎปริภูมิ ถูกพลังดูดกลืนผนึกจนร่างกายถูกกระชากไปข้างหลัง

“เจ้าเป็นผู้บีบบังคับข้าเอง!”

ทันใดนั้นเอง วินาทีนี้ก็มีจิตสังหารที่ล้นฟ้าปรากฏในสายตาหลัวซิว เขาไม่อยากใช้กระบี่เหล็กที่คนชุดเขียวมอบให้ ทว่าวินาทีนี้เขากลับไม่ใช้ไม่ได้แล้ว

เห็นเพียงเขาหันหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว หยิบกระบี่เหล็กออกมาจากแหวนเก็บของอย่างเรียบง่าย ง้างมือข้างขวาขึ้นมา ก่อนจะฟันกระบี่ออกไปโดยไม่ลังเลใจเลยแม้แต่น้อย!

กระบี่เหล็กเล่มนั้นไม่ต่างอะไรจากกระบี่เหล็กธรรมดาที่ช่างเหล็กตีหลอมขึ้นมา แต่วินาทีที่หลัวซิวฟาดฟันมันออกไป กลับสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ห้วงดาราเปลี่ยนสี!

ปราณกระบี่สีเขียวพุ่งออกไปจากกระบี่เหล็ก ปราณกระบี่ดุจมังกร ยาวหลายร้อยเมตร พร้อมกับท่วงทำนองที่ทะนงองอาจถึงขีดสุด

ภายในกระบี่เหล็ก มีห้วงกระบี่ของคนชุดเขียวแฝงซ่อนอยู่ เขาพูดน้อยเงียบขรึม ทว่ากลับทะนงองอาจถึงขีดสุด เดินอยู่บนวิถีธรรมที่ยิ่งใหญ่คนเดียว แสวงหาสิ่งที่ต้องการตัวคนเดียว ซึ่งนี่ก็คือห้วงกระบี่ของเขา!