บทที่ 2122

ควันหลงที่ม้วนซัดไปทั่วทุกสารทิศ ล้วนถูกค่ายกลของหลัวซิวต้านทานเอาไว้ แต่หนิงหานยู่ที่อยู่ในค่ายกลกลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย มือทั้งสองข้างผนึกรวมกฎชีวิต ต้านทานการโจมตีทั้งหมดของเขาเอาไว้ด้วยมือเปล่า

เนื่องจากหนิงหานยู่ค่อนข้างขี้เกียจฝึกตน ดังนั้นผลการฝึกตนของนางจึงบรรลุไม่ถึงแดนมกุฎเทพมาโดยตลอด แต่พรสวรรค์ด้านกฎชีวิตของนางสูงมาก ๆ ยึดกุมความเร้นลับของกฎขั้น 6 ได้แล้ว

อาศัยชีวีพิทักษ์ของกฎขั้น 6 การที่ผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพช่วงปลายจะลงมือทลายเกราะป้องกันของนางนั้น ยังไม่ง่ายขนาดนั้นเลย

โกวหมิงเฉินอึ้งทึ่งไปหมดแล้ว ในฐานะที่เป็นผู้แข็งแกร่งแดนมกุฎเทพขั้น 4 คนหนึ่ง แต่กลับเสียเปรียบต่อหน้ากึ่งมกุฎเทพ ไม่ว่าผู้ใดก็ตาม เกรงว่าสภาพจิตใจต้องไม่ดีอย่างแน่นอน

“เสี่ยวเฉินลงมาเถิด กฎชีวิตของแม่นางหนิงฝึกถึงขั้น 6 แล้ว อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่น้องเห้อเหลียนลงมือ ก็ใช่ว่าจะสามารถทลายเกราะป้องกันของนางได้เสมอไป”เซียวอันเอ่ยปากพูด

“ข้าชนะแล้ว! มีรางวัลอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?”

หนิงหานยู่ยิ้มแป้นพลางวิ่งไปข้างกายหลัวซิว แกว่งแขนเขาไปมาราวกับขอความดีความชอบจากเขา

หลัวซิวหลุดหัวเราะออกมา ใช้นิ้วดีดหน้าผากนางทีหนึ่งแล้วพูด: “ยัยหนูนี่ เจ้ายังมีหน้ามาขอของรางวัลอีกหรือ? หากเจ้าตั้งใจฝึกตนดี ๆ คงกลายเป็นมกุฎเทพตั้งนานแล้ว เสียดายพรสวรรค์ดี ๆ ของเจ้าจริง ๆ”

โกวหมิงเฉินเดินกลับไปด้วยจิตใจที่ไม่เป็นสุขเล็กน้อย เห็นเพียงเซียวอันพูดปลอบใจเขา: “เสี่ยวเฉินเจ้าก็อย่าเก็บเอาไปใส่ใจมากนักเลย อัจฉริยะอย่างแม่นางหนิง อัจฉริยะในโลกหล้าที่สามารถยึดกุมกฎชั้นยอดนั้น กาลเวลาผ่านไปนับสิบล้านปียังหาพบยากเลย”

“ในเมื่อเป็นการเรียนรู้ซึ่งกันและกัน ข้าก็อยากลองดูเช่นกันว่าจะสามารถทะลายเกราะป้องกันของชีวีพิทักษ์ได้หรือไม่”

และในเวลานี้เอง จู่ ๆ เห้อเหลียนชิงก็ก้าวเดินออกมา เขม็งมองหนิงหานยู่ด้วยสายตาที่ร้อนผ่าวพลางพูด: “ข้าน้อยไม่ได้มีเจตตาอื่นใด แต่ทว่ากฎชั้นยอดนั้นหาพบได้ยาก ข้าจึงอยากหาประสบการณ์ให้มาก ๆ”

หนิงหานยู่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก จีเสี่ยวจื่อกลับก้าวเดินออกมาก่อน “ข้าจักประลองกับเจ้าเอง”

ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น เงาร่างของจีเสี่ยวจื่อก็กระพริบทีหนึ่ง หายวับไปภายในพริบ ก่อนจะปรากฏในตำแหน่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

“กฎปริภูมิ!?”