บทที่ 2133

“หากสามารถทำให้เศษฎีกาค่ายสมบูรณ์ บางทีข้าก็อาจจะยึดกุมวิชาสลักแห่งตนได้แล้ว”

ทะลุผ่านประตูใหญ่ของตำหนัก ภาพเหตุการณ์ที่เลือนรางตรงหน้าหลัวซิวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาไม่ใช่ห้องโถงตำหนักที่สูงตระหง่านโดดเด่นอย่างแต่ใด แต่เป็นทางเดินแคบ ๆ ทางหนึ่ง ผนังห้องและพื้นบริเวณรอบ ๆ ล้วนสร้างมาจากวัสดุสีดำขลับชนิดหนึ่ง บนผนังห้องทั้งสองข้างมีตะเกียงที่มีแสงไฟอ่อน ๆ ซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยออร่าของความลึกลับ

ภายในเวลาชั่วขณะความหวาดกลัวที่ส่งตรงมาจากเส้นลมปราณอันสมบูรณ์แบบ ทำให้หลัวซิวนึกโยงถึงเรื่องต่าง ๆ เยอะมาก บางทีมังกรทองโบราณที่เล่ากันว่าดับสลายสูญสิ้นอยู่ ณ ที่แห่งนี้ อาจเป็นผู้โชคดีที่ได้รับฎีกาค่ายนั่นก็เป็นได้

หลัวซิวย่างเท้าเดินไปข้างหน้า บนทางเดินที่คับแคบนี้อัดแน่นไปด้วยค่ายกลต้องห้ามหลากหลายรูปแบบ เนื่องจากพื้นที่ของทางเดินเล็กเกินไป ดังนั้นจึงไม่สามารถเดินอ้อมค่ายกลต้องห้ามเหล่านี้ได้เลยด้วยซ้ำ

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้หลัวซิวนึกถึงภาพเหตุการณ์ครั้นเมื่อเดินขึ้นเขาในแดนปริศนาที่เทพสงครามเอกภพบุกเบิก ซึ่งขณะนั้นเขาค่อย ๆ อนุมานทลายค่ายเทพแต่ละค่าย จนทลายพันธนาการแล้วบรรลุถึงแดนนักค่ายเทพในทีเดียว

แต่สิ่งที่แตกต่างกันคือหลัวซิวในปัจจุบันไม่ใช่สิ่งที่หลัวซิวในอดีตสามารถเทียบเคียงได้ โดยเฉพาะเมื่อหลอมรวมความทรงจำในภพชาตินั้นของไท่ซ่างฉิง ความเข้าใจและการยึดกุมในภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติของเขานั้น เรียกได้เลยว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีผู้ใดสามารถเทียบเคียงกับเขาได้

โครมคราม……

เสียงที่ดังสนั่นหูสะท้อนมาจากข้างนอก หลัวซิวจินตนาการความดุร้ายและความโกรธเกรี้ยวของคนเหล่านั้นได้ ผู้แข็งแกร่งจำนวนมากรวมตัวกันยังหมดซึ่งหนทางปัญญา แต่เขากลับสามารถเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าเปลี่ยนเป็นผู้ใด ก็ไม่มีทางใจเย็นได้อย่างแน่นอน

แต่ทว่าการที่จะทลายค่ายกลต้องห้ามบนประตูใหญ่ของตำหนักด้วยแรงฮึดนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างแน่นอน หลัวซิวก็ไม่ได้ร้อนรนมากนัก ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว ทันทีที่พบค่ายกลต้องห้าม เขาก็จะตรัสรู้ร่องรอยลายค่ายที่อยู่ด้านบน จนได้รับแรงบันดาลใจและเข้าใจตระหนักในสิ่งต่าง ๆ

หลังจากผ่านไปประมาณสองชั่วโมง ในที่สุดหลัวซิวก็เดินมาถึงสุดปลายขอบเขตของทางเดินที่คับแคบนี้ สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาคือประตูหินที่ถูกแกะสลักเป็นรูปหัวอสูร ประตูหินทั้งบานคือหัวของสิงโตที่กำลังอ้าปาก ราวกับกำลังจะกัดกินมนุษย์