บทที่ 2136

หลัวซิวทำเสียงฮึดออกจากจมูกในเชิงดูถูกเหยียดหยามต่อคำพูดดังกล่าวของบรรพอาจารย์เทียนคุน ถึงแม้ตาแก่นี่จะควบคุมตนเองไม่อาละวาดคาที่ ทว่าความหมายที่จะสื่อนั้นชัดเจนมากแล้ว นั่นก็คือให้เขาส่งสมบัติที่ได้รับจากตำหนักออกมา

“สมบัติที่ข้าได้มาด้วยศักยภาพของตัวข้าเอง จำเป็นต้องให้เจ้ามาจัดแจงด้วยหรือ?”หลัวซิวพูดอย่างเรียบนิ่ง

มีจิตสังหารเคลื่อนผ่านไปในแววตาบรรพอาจารย์เทียนคุนภายในพริบตา อูห้าวเย๋ที่อยู่ด้านหลังเขาก็ตะคอกอย่างเยือกเย็นเช่นกัน: “เจ้าหนูเดรัจฉาน มึงอย่าไม่รู้จักอะไรควรไม่ควร หากไม่ได้รับการอนุญาตจากบรรพอาจารย์ มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้ประตูตำหนัก แล้วจะมีทางได้รับสมบัติที่อยู่ด้านในได้อย่างไร?”

“อีกทั้งมึงฆ่าน้องชายกู ต่อให้มึงได้รับสมบัติไปแล้ว ก็ไม่มีทางมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้”

ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น อูห้าวเย๋ก็ลงมือโจมตีโดยตรงแล้ว ค้อนสีทองอันหนึ่งถูกเขาเรียกออกมา ทรงพลังมากจนไม่อาจต้านทานได้ ทุบมาทางหลัวซิวด้วยลักษณะท่าทางที่ดุดัน กระฟัดกระเฟียด

“ในเมื่อมึงอยากไปอยู่เคียงข้างน้องชายมึงมากเช่นนี้ กูจะทำให้มึงสมความปรารถนาเอง”

ในขณะที่อูห้าวเย๋ลงมือโจมตี หลัวซิวก็ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าวเช่นกัน อาณาจักรวัฏสงสารที่ทรงพลังขยายออก ภายในขอบเขตของอาณาจักร เขาก็คือผู้ชี้ขาดเพียงหนึ่งเดียว!

เสี้ยววินาทีที่ถูกอาณาจักรวัฏสงสารแผ่คลุม สีหน้าของอูห้าวเย๋ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก ในฐานะที่เป็นผู้แข็งแกร่งแดนมกุฎเทพขั้นสูง เขาไม่ใช่ผู้ที่มองการณ์ไม่ไกลอยู่แล้ว เขาสามารถสัมผัสความแข็งแกร่งของอาณาจักรของฝ่ายตรงข้ามได้โดยสิ้นเชิงเลย

ภายใต้การถูกกดอัดจากอาณาจักรวัฏสงสาร เขารู้สึกว่าตัวเองสูญเสียความสามารถในการควบคุมกฎแล้ว แม้แต่ผลการฝึกตนในร่างกายก็ถูกกดอัด โคจรผลการฝึกตนลำบาก

“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? หรือว่ามันก็เป็นบรรพอาจารย์ระดับกึ่งจ้าวมหาเทพเช่นกัน?”

อูห้าวเย๋ตกตะลึงมากจนหน้าถอดสี เนื่องจากในมุมมองของเขา คงมีเพียงบรรพอาจารย์ระดับกึ่งจ้าวมหาเทพเท่านั้นถึงจะสามารถสร้างการยับยั้งที่ทรงพลังเช่นนี้ให้แก่เขาได้

ตู้ม!