บทที่ 2145

“ไอ้เด็กเดรัจฉาน มึงมันรนหาที่ตาย!”

ฉีถงหั้วดิ้นรนอย่างสุดกำลังสามารถ แต่ฝ่ามือของหลัวซิวกลับเหมือนดั่งครีมเหล็ก ยับยั้งเขาเอาไว้แน่น ๆ

“เสียงดังชิบหาย!”

หลัวซิวทำเสียงหึอย่างรู้สึกรำคาญ จากนั้นเขาก็หิ้วร่างฉีถงหั้วขึ้นมา แล้วฟาดร่างเขาลงพื้นอย่างโหดเหี้ยม ทั้งห้องโถงใหญ่สั่นคลอนอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นว่าเขาโหดร้ายเช่นนี้ ผู้อาวุโสตระกูลฉีจำนวนมากล้วนอกสั่นขวัญหาย โดยเฉพาะเมื่อสายตาของหลัวซิวกวาดมองมา ผู้อาวุโสสิบกว่าคนถึงกับไม่มีผู้ใดกล้าสบตากับเขาเลยแม้แต่คนเดียว

และนี่ก็คือการสยบด้วยพลานุภาพที่ทรงพลัง ผู้ที่สามารถสังหารมกุฎเทพขั้นสูงภายในเสี้ยววินาที สังหารกึ่งจ้าวมหาเทพ มาตรแม้นว่าเป็นเพียงสายตาเดียว ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนหลบหลีกไม่ทัน

“กูเบื่อที่จะถามเรื่องราวของตระกูลฉีที่ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทว่าป็นหนี้ต้องจ่าย เป็นคนร้ายก็ต้องชดใช้กรรม ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ยู่หรงทนรับความไม่เป็นธรรมมานับไม่ถ้วน พวกมึงจำเป็นต้องให้คำตอบที่พึงพอใจ”หลัวซิวพูดอย่างเย็นชา

“ไอ้แซ่หลัว มึงฝันไปเถอะ! ไม่นึกเลยว่ามึงจะคิดเพ้อเจ้อเข้ามาเสือกกิจการภายในตระกูลฉีของเรา หรือว่ามึงจะประคองสตรีผู้เป็นปฏิปักษ์สองนางนี้ให้กลายเป็นนายท่าน แล้วแอบควบคุมตระกูลฉีของพวกเราอย่างลับ ๆ?”

ถึงเวลานี้แล้ว ฉีถงหั้วก็ยังไม่ตายใจ เขายังคงอยากถ่วงเวลา ขอแค่รอให้บรรพอาจารย์ฟื้นคืนสติ เรื่องราวทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง

“ไอ้โง่เง่า มึงคิดว่าตัวเองปิดปากแน่นไม่ยอมรับแล้วกูจะทำอะไรมึงไม่ได้อย่างนั้นหรือ?”หลัวซิวยิ้มเยาะ

เมื่อได้ยินคำพูดดังกล่าว จิตใจฉีถงหั้วจึงหวาดหวั่นขึ้นมา จู่ ๆ ก็มีลางสังหรณ์ผุดขึ้นมาในใจ แต่ทว่าเขายังคิดไม่ออกเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ร่างกายและจิตสำนึกก็ตกเข้าสู่ความมืดโดยตรง

ปั้ง!

ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย หลัวซิวตบศีรษะของฉีถงหั้วจนแหลกสลายในฝ่ามือเดียว จากนั้นก็กำช่องจิตที่อยู่ในตัวหยั่งรู้ของเขาเอาไว้ในมือ

“เรื่องราวเมื่อปีนั้นเป็นอย่างไรกันแน่ พวกเจ้ามาดูความทรงจำของมัน ก็จะรู้เรื่องทุกอย่างเอง”