บทที่ 2150

ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยที่สิ้นสุดอสูรโบราณดารายึดครองจักรวาล หรือศึกแห่งการช่วงชิงชีวิตที่จ้าววัฏสงสารควบคุมฟ้าดิน ในยุคสมัยเหล่านี้ล้วนมีเงาของตระกูลเทพสงคราม นี่คือตระกูลสู้รบที่แท้จริงที่คงอยู่เพื่อต่อสู้เข่นฆ่ามาตั้งแต่กำเนิด

หากสามารถรับตระกูลเช่นนี้เข้ามาอยู่ภายใต้การควบคุมของตนเอง เช่นนั้นอนาคตต้องสามารถสร้างกองกำลังที่องอาจห้าวและไร้เทียมทานออกมาได้อย่างแน่นอน ฝ่าฟันขวากหนาม บุกตะลุยโจมตีข้าศึก

หลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง หลัวซิวก็มีแผนการในใจ

สายตาของเขาร่วงลงบนตัวซิงเฉินพลางพูด: “ซิงเฉิน แม้เจ้าจะบรรลุสู่ราชาเทพแล้ว แต่ถ้าเกิดไม่มีวรยุทธ์ภาคต่อละก็ อนาคตเจ้าก็จะหยุดอยู่เพียงราชาเทพขั้นสูง มากสุดแค่สามารถบรรลุถึงระดับกึ่งมกุฎเทพ”

“คุณชายมีอุบายอันยอดเยี่ยมหรือไม่ขอรับ?”ซิงเฉินรีบสิบถาม ปัญหาที่หลัวซิวพูดออกมานี้ ก็เป็นจุดที่ซิงเฉินพะวงอยู่เช่นกัน

คนในตระกูลคนอื่น ๆ ล้วนรู้สึกดีใจมาก ๆ ต่อการบรรลุสู่ราชาเทพ แต่ในฐานะที่เขาเป็นหัวหน้าตระกูล กลับไม่คำนึงถึงอนาคตของตระกูลเทพสงครามไม่ได้ และในความเป็นจริงถึงแม้จะสามารถบรรลุสู่แดนราชาเทพ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ ณ ปัจจุบันของตระกูลเทพสงครามได้อยู่ดี

ในห้วงดาราที่กว้างใหญ่ไพศาล สุดท้ายตระกูลเทพสงครามก็เป็นเพียงมดตัวจ้อย มาตรแม้นว่าผู้คนนับแสนในตระกูลเทพสงครามล้วนเป็นราชาเทพ มกุฎเทพผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งแค่โบกมือทีเดียว ก็สามารถฆ่าล้างพวกเขาให้สิ้นซากได้แล้ว

“ก็ไม่มีอุบายอันยอดเยี่ยมอะไรหรอก ข้ายังคงคำเดิม ข้าไม่มีทางอยู่ในตระกูลเทพสงครามของพวกเจ้าได้ตลอดไป”หลัวซิวพูดอย่างเรียบนิ่ง

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หากซิงเฉินยังไม่เข้าใจอีกละก็ เช่นนั้นก็เป็นหัวหน้าของทั้งตระกูลเสียเปล่าแล้วล่ะ

“คุณชายหมายความว่าจะให้ตระกูลเทพสงครามของพวกเรา จากไปจากที่นี่พร้อมคุณชายหรือ?”สีหน้าของซิงเฉินเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย การอพยพคนทั้งตระกูลนั้นมันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย ดึงเส้นผมเส้นเดียวสะเทือนไปทั่วทั้งร่างกาย มีโอกาสสูงมาก ๆ ที่ทั้งตระกูลของพวกเขาจะไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ตลอดไปเพราะเหตุนี้

“ข้ามีความตั้งใจเช่นนั้นจริง ๆ”