บทที่ 2182

แต่ทว่ากงเฉิงหมิงก็ไม่ได้ไต่ถามเช่นกัน อย่างไรเสียทุกคนก็ล้วนมีความลับของตัวเอง

หลังจากผ่านไปหลายวัน กงเฉิงหมิงที่นำอยู่ข้างหน้าก็เป็นฝ่ายที่หยุดลงก่อน ส่วนหลัวซิวก็สัมผัสออร่าที่เก่าแก่และผ่านโลกมาอย่างโชกโชนจากห้วงดาราได้เช่นกัน เขาจึงทราบแล้วว่ามาถึงวังดับฟ้าแล้ว

นั่งท่าขัดสมาธิอยู่เหนือศีรษะอสูรดูดจิต หลัวซิวเบิ่งมองออกไปไกล ๆ ก่อนจะพบว่าในอนัตตาที่อยู่ห่างไกลออกไป มีกลุ่มอากาศธาตุสลัวหรือตรีภพที่กว้างใหญ่ไพศาลอย่างไร้ขอบเขตปรากฏหนึ่งแห่ง

สามารถมองเห็นขั้นบันไดลาง ๆ ที่มุ่งไปสู่ดินแดนว่างเปล่าจากตรีภพนั่น บันไดนั่นยาวมาก ๆ ซึ่งไม่รู้ว่ามันทะลุไปถึงที่ใด

“นี่คือวังดับฟ้าหรือ?”หลัวซิวหรี่ตาลง ถึงแม้เขา ณ ปัจจุบันจะไม่ใช่ไท่ซ่างฉิงในอดีตอีกต่อไปแล้ว ทว่าโลกทัศน์และสิ่งที่เคยพบเห็นรู้จักกลับยังคงอยู่ เพียงแวบเดียวเขาก็มองเห็นความไม่ธรรมดาของสถานที่แห่งนี้แล้ว

“ใช่แล้ว สถานที่ดังกล่าวก็คือวังดับฟ้า เห็นขั้นบันไดนั่นหรือยัง? นั่นคือบันไดทะลุฟ้า ยิ่งมีตำนานเล่าว่าวังดับฟ้าคือสิ่งล้ำค่าที่มีพลานุภาพแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบได้ยาก ซึ่งกดอัดเทียนเต้าเอาไว้!”กงเฉิงหมิงพูดอย่างทอดถอนใจ เมื่อนักยุทธ์ทุกคนที่ได้มองเห็นภาพเหตุการณ์นี้ ล้วนจะรู้สึกทอดถอนใจ สัมผัสความเล็กน้อยและความต่ำต้อยของตัวเองได้

กดอัดเทียนเต้า?

เมื่อหลัวซิวได้ยินคำพูดดังกล่าว จึงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เนื่องจากมาตรแม้นว่าเป็นไท่ซ่างฉิงในอดีต แม้จะยึดกุมพลังแห่งเกณฑ์ที่อยู่เหนือกฎเทียนเต้าแล้ว แต่ก็ไม่มีพลังในการกดอัดเทียนเต้าเช่นนี้

เมื่อหลายแสนล้านปีก่อน ก็มีตำนานเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับเทียนเต้าเยอะมากเช่นกัน เล่ากันว่าเทียนเต้าเป็นสิ่งที่มีปณิธาน ยิ่งกว่านั้นคือมันมีการคงอยู่อย่างแท้จริง ยึดกุมสวรรค์ ควบคุมจักรวาล

ยุคสมัยที่เก่าแก่ที่สุดที่หลัวซิวรู้จักก็คือยุคไท่ชู สำหรับตำนานเรื่องเล่าที่บอกว่าเทียนเต้าคงอยู่จริงนั้น ก็มีต้นกำเนิดมาจากยุคไท่ชูเช่นกัน

เล่ากันว่าหลังจากสิ้นสุด​​ยุคไท่ชู จ้าววัฏสงสารยุคที่หนึ่งฝึกเซ่นกงล้อวัฏจักรธรรม ใช้เส้นทางเกณฑ์แห่งวัฏสงสารควบคุมกฏเทียนเต้า สวมรอยสวรรค์ เช่นนี้ถึงจะเป็นการเริ่มต้นยุควัฏสงสาร