บทที่ 2212

เขาเอารังสีดาบที่เขาได้รับจากเหวญาณปีศาจออกมา รังสีดาบมีเพียงขนาดหนึ่งนิ้วเท่านั้น เปล่งออร่าที่แข็งแกร่งดุร้ายอย่างมากออกมา

นี่คือรังสีดาบของจี้หวูชวง ในอดีตกาล จี้หวูชวงเคยเป็นสมาชิกของตระกูลจี้และรังสีดาบของนางก็มีเสียงสะท้อนดังออกมา

ดังนั้นทันทีที่หลัวซิวเอารังสีดาบนี้ออกมา ใบหน้าของจี้เสวียนคงก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน หัวใจของเขาเต้นอย่างรุนแรง

“ออร่าของบรรพบุรุษหวูชวง...”

ตอนนี้จี้เสวียนคงเป็นผู้อาวุโสของตระกูลจี้ แน่นอนว่าเขารู้ว่าบรรพบุรุษหวูชวงเป็นอัจฉริยะที่น่าทึ่งและยอดเยี่ยมที่สุดของตระกูลจี้เมื่อในอดีตกาล ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีบรรพบุรุษหวูชวงเพียงคนเดียวที่ได้วิถีดาบจนเกือบถึงระดับสูงสุด

กล่าวกันว่าบรรพบุรุษหวูชวงได้กลายเป็นจักรพรรดิเทพระดับเก้าหลังจากการฝึกฝนเพียงเวลาพันปี สตรีที่เก่งกาจน่าทึ่งเช่นนี้มีโอกาสบรรลุมหาจักรพรรดิยุทธ์ระดับเก้าหรือตำแหน่งสูงสุด

น่าเสียดายที่นางได้เสียชีวิตลงในการต่อสู้ครั้งใหญ่และหายตัวไปตั้งแต่นั้นมา

“เจ้าได้รับมันมาจากที่ใด?” จี้เสวียนคงระงับความตื่นเต้นในใจของตน การเสียชีวิตของบรรพบุรุษหวูชวงเป็นปริศนาเสมอมา

“เหวญาณปีศาจในโลกะดาราอัมพรเทว” หลัวซิวไม่ได้ปิดบัง

“ข้าจะพาเจ้าไปพบเจ้าเผ่า” จี้เสวียนคงหายใจเข้าลึก ๆ เกี่ยวข้องกับเบาะแสของบรรพบุรุษหวูชวง เรื่องแบบนี้จะต้องรายงานต่อเจ้าเผ่า

สำนักใหญ่ของตระกูลจี้อยู่ในโลกาแดนปริศนาที่สร้างโดยผู้แข็งแกร่ง ในเวลาที่เนิ่นนาน ตระกูลจี้พบกับหายนะครั้งหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งขั้นสูงเกือบจะเสียชีวิตหมด จึงได้แต่อพยพ จากโลกร้างมาถึงจักรวาลกันดาร ในที่สุดก็ได้ตั้งหลักในมหาโลกายอดอัมพร

“เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว ตามบันทึกในหนังสือโบราณของเผ่า มีศัตรูที่แข็งแกร่งกำลังมารุกราน และเป็นบรรพบุรุษหวูชวงที่ได้เข้าร่วมการต่อสู้เพียงลำพัง นี่จึงเป็นโอกาสที่ให้ตระกูลจี้ได้จะอพยพ หากไม่มีการช่วยเหลือจากบรรพบุรุษหวูชวง เกรงว่าทั่วทั้งตระกูลจี้ของเราจะไม่มีอยู่ต่อไป”