บทที่ 2247

“นายท่าน……”

ในขณะที่หลัวซิวกำลังใช้ความคิดไปกับเรื่องการกลั่นยา อยู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตกใจจนชะงักไป

“ดูดจิต? เจ้าสามารถพูดได้แล้วหรือ?” หลัวซิวหันไปมองทางดูดจิตด้วยความประหลาดใจ เพราะว่าอสูรดูดจิตนั้นแข็งแกร่งมาตั้งแต่กำเนิด ดังนั้นอัตตาในการเติบโตจะค่อนข้างช้า แม้ว่าจะมีตัวปัญญาทิพย์ในระดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สูงมากนัก

โดยทั่วไปจำเป็นต้องบรรลุระดับเทพมารขั้นหก อสูรดูดจิตจึงจะสามารถครอบครองตัวปัญญาทิพย์ที่ไม่ด้อยไปกว่าของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้

แต่หลังจากอสูรดูดจิตผ่านการกลายร่างครั้งนี้ ยังไม่ทันได้บรรลุถึงระดับเทพมารขั้นหก เป็นเพียงเทพมารขั้นสี่ แต่กลับสามารถพูดภาษามนุษย์ออกมาได้แล้ว

“ใช่แล้วนายท่าน ข้าได้รับการสืบทอดส่วนหนึ่งของบรรพบุรุษสมัยโบราณ กลายเป็นสายเลือดของชนเผ่าราชันย์ ในขณะเดียวกันก็เชี่ยวชาญพลังอมตะสองชนิดคืออาณาจักรและรวมร่าง” อสูรดูดจิตพูดด้วยความตื่นเต้น สามารถสื่อสารกับนายท่านได้ เป็นเรื่องที่มันตั้งหน้าตั้งตารอคอยมาตลอด

“รวมร่าง? นั่นเป็นพลังอมตะแบบใด?” หลัวซิวเอ่ยถามด้วยความสงสัย เขารู้จักอาณาจักรดูดจิต แต่กลับไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าอสูรดูดจิตยังมีพลังอมตะรวมร่างนี้อยู่ด้วย

“ข้าสามารถทำตามปนิธานของนายท่านและรวมร่างกับนายท่าน ทำให้นายท่านมีพลังในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งขึ้น พลังอมตะชนิดนี้ ก็เป็นพลังที่พวกเราอสูรดูดจิตชนเผ่าราชันย์เท่านั้นที่มี”

อสูรดูดจิตพูดอธิบาย “ตามความทรงจำที่ข้าได้สืบทอดมา พวกเราอสูรดูดจิตแต่ไหนแต่ไรไม่เคยยอมรับผู้ใดเป็นเจ้านาย ดังนั้นเผ่าพันธุ์อื่น ๆ จึงไม่รู้ว่าพวกเราอสูรดูดจิตชนเผ่าราชันย์มีพลังอมตะเช่นนี้ไว้ในครอบครอง”

ได้ยินเช่นนั้น หลัวซิวก็สามารถเข้าใจแจ่มแจ้งได้ภายในทันที ในสมัยยุคไท่ชู อสูรดูดจิตชนเผ่าราชันย์คือสิ่งมีชีวิตที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห้วงดารา ไม่มีทางที่จะมีใครหน้าไหนสามารถทำให้พวกมันยอมรับได้ ต่อให้เป็นลูกอสูรแห่งชนเผ่าราชันย์ เมื่อใดก็ตามที่มีใครมาจับไป ก็จะประสบกับการโจมตีจากอสูรดูดจิตชนเผ่าราชันย์ตัวอื่น ๆ หากไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส