บทที่ 2280

“เป็นเผ่าพันธุ์มารในโลกาบรรพมาร แต่กลับแจ้นมาที่มหาโลกายอดอัมพร ดูท่าน่าจะมีความลับที่เปิดเผยไม่ได้ซ่อนอยู่ภายในสินะ”

หลัวซิวเบะปากพลางพูดคำหนึ่ง จากนั้นดาราโบราณทั้ง 18 ดวงก็บินออกมา จัดวางเป็นมหาค่ายกลสังหาร โดยที่มีลูกแก้วความเป็นตายเป็นค่ายหลัก

หญิงมารนี่มีผลการฝึกตนจ้าวมหาเทพช่วงปลาย หลัวซิวก็ไม่กล้าดูถูกนางเช่นกัน เพราะฉะนั้นทันทีที่ลงมือจึงทุ่มสุดกำลังสามารถเลย

ถึงแม้จะคาดคะเนได้ตั้งนานแล้วว่าตัวตนของตัวเองถูกคนดังกล่าวมองทะลุปรุโปร่งแล้ว แต่เมื่อหลัวซิวพูดออกมากับปากตนเอง บนใบหน้าของตงโหรวก็มีความตะลึงงันปรากฏเล็กน้อยอยู่ดี

เมื่อเห็นว่าหลัวซิวลงมือต่อตนเอง ใบหน้านางจึงเย็นเยือกลง “ไอ้คนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ในเมื่อมึงทราบแล้ว ก็ไว้ชีวิตมึงไม่ได้แล้วล่ะ!”

นางทำเสียงหึอย่างเยือกเย็นทีหนึ่ง อนัตตาบริเวณรอบ ๆ ก็ถูกน้ำแข็งผนึกไปภายในพริบตา อาณาจักรผนึกเยือกค่อย ๆ ลุกลามมา พุ่งชนเข้ากับมหาค่ายสังหารของหลัวซิว

โครมคราม……

มหาค่ายที่ถูกจัดวางโดยดาราโบราณ 18 ดวงควบคู่กับลูกแก้วความเป็นตาย พลานุภาพที่ปลดปล่อยออกมานั้นเพียงพอที่จะเทียบทัดพลังโจมตีของจ้าวมหาเทพช่วงปลาย ดาราโบราณทั้ง 18 ดวงหมุนเวียนกันระเบิด เสียงแตกร้าวแคว็ก ๆ สะท้อนมา อาณาจักรผนึกเยือกของตงโหรวใกล้จะพังทลายลงแล้ว

หึ่ง!

ลูกแก้วความเป็นตายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลางค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นตามสายลม กลายเป็นดาราลายทางขาวดำหนึ่งดวง ซึ่งมีพลังของเกณฑ์วัฏสงสารแฝงซ่อนอยู่เล็กน้อย แล้วร่วงหล่นลงมาจนเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น

ริมฝีปากบาง ๆ ของตงโหรวอ้ากว้าง ตำหนักเย็นที่เล็กกระจุ๋มกระจิ๋มหลังหนึ่งบินออกมาจากปากนาง ซึ่งมันก็คือของขลังชีวีที่นางฝึกเซ่นมาหลายปีนั่นเอง

ตู้มม!

ตำหนักเย็นและลูกแก้วความเป็นตายพุ่งชนกัน คลื่นพลังที่น่าสยดสยองแผ่กระจายออกไปทุกด้าน อนัตตาพังทลาย ตรีภพซัดสาด

ลูกแก้วความเป็นตายนั้นเป็นสมบัติที่กลายมาจากเศษกงล้อวัฏจักรธรรม หากพูดถึงระดับขั้นแล้วมันอยู่เหนือตำหนักเย็น ภายใต้การพุ่งชนที่รุนแรง ทำให้รัศมีของตำหนักเย็นหม่นหมองลงและกระเด็นออกไปภายในพริบตา เนื่องจากนี่คือของขลังชีวีของตงโหรว ฉะนั้นตัวนางเองก็ถูกพลังแว้งโจมตีจนบาดเจ็บเช่นกัน กระอักเลือด สีหน้าขาวเผือกลงไปภายในพริบตา