บทที่ 2307

สันดานเดิมที่ดื้อรั้นนี้ทำให้หลัวซิวรู้สึกปวดหัว ส่ายหน้าพลางยิ้มอย่างขมขื่นพลางพูด: “ไม่ว่าเจ้าจะปฏิเสธอย่างไร เจ้าก็คือเหยียนเยว่เอ๋อร์ เจ้าทราบหรือไม่ว่าอุปนิสัยที่ดื้อรั้นนี้ของเจ้ามันทำให้ข้าปวดหัวมากเพียงใด? คอยหลังจากความทรงจำของเจ้าฟื้นฟูกลับคืนมาแล้ว คอยดูเถอะว่าข้าจักตีก้นเจ้าอย่างไร”

“เจ้า……”เมื่อได้ยินหลัวซิวบอกว่าจะตีก้นตนเอง ใบหน้าของหงเฟยจึงแดงระเรื่อขึ้นมาเพราะความเขินอาย โกรธมากจนมิอาจให้อภัยได้

“การตีก้นเจ้าน่ะถือว่าเบาแล้ว”หลัวซิวเบะปาก อารมณ์ก็ดีขึ้นมาเยอะมาก ๆ เช่นกัน ผู้หญิงทุกคนที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขา มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่มีความสัมพันธ์สนิทชิดเชื้อกับเขามากที่สุด นั่นก็คือเหยียนเยว่เอ๋อร์

มาตรแม้นว่าเหยียนซีโรว่ที่อยู่ในใจเขาก็เป็นผู้หญิงที่ตนยอมรับเช่นกัน แต่แท้จริงแล้วระหว่างทั้งสองกลับไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่สนิทชิดเชื้อเกิดขึ้นมากเท่าไหร่นัก

ยกมือขึ้นมาแล้วพลิกมือทีหนึ่ง ผลสุ้ยหยินก็ปรากฏบนมือหลัวซิว ก่อนจะมีออร่ากาลเวลาไหล่เทแผ่กระจายออกมา ราวกับมีความลี้ลับอย่างไร้ขอบเขตของธรรมจักรวาลฟ้าดินแฝงซ่อนอยู่

ภายในร่างกายของหงเฟยมีตัวต้องห้ามที่เขาปล่อยเข้าไป วินาทีนี้นางไม่สามารถคัดค้านได้เลยด้วยซ้ำ หลัวซิวนำเตากลั่นยาออกมาแล้วใส่ผลสุ้ยหยินเข้าไปภายใน ควบคู่กับยาเซียนพิเศษหลายประเภท กลั่นสกัดยานานเกือบสองเดือน ถึงจะผนึกรวมของเหลวที่แทบจะอยู่ในลักษณะโปร่งใสออกมาได้หนึ่งหยด

ของเหลวหยดดังกล่าวมีแก่นสารของผลสุ้ยหยินผนึกรวมอยู่ เขาทำการหยดมันลงกลางหว่างคิ้วของหงเฟย และมันก็ซึมเข้าไปภายในภายในพริบตา หลอมรวมเข้ากับตัวหยั่งรู้ของนาง

ภายในเวลาชั่วพริบตาเดียว สีหน้าคัดค้านบนใบหน้าของหงเฟยก็หยุดชะงักไป หลังจากที่ฤทธิ์ยาของผลสุ้ยหยินหลอมรวมเข้ากับวิญญาณหยั่งรู้ของนางแล้ว ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดที่นางจำไม่ได้เลยก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาในความทรงจำนางอย่างต่อเนื่อง

การได้พบหน้ากันครั้งแรกในเทือกเขากวนเหลยแห่งโลกแสงดาว การร่วมเป็นร่วมตายกันในแดนนานาอสูร การใกล้ชิดสนิทกันตลอดเวลา กาลเวลานานหลายปีที่ผ่านไปเร็วปานวันเดียว……

ความทรงจำที่นับไม่ถ้วนพากันผุดขึ้นมา ในช่วงเวลาที่ไม่รู้เนื้อรู้ตัวน้ำตาก็นองหน้าหงเฟยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“สวามี ข้า……”

เมื่อแววตาของนางฟื้นฟูกลับมาสงบ นางมองเห็นหลัวซิวที่อยู่ตรงหน้า ภายในเวลาชั่วพริบตาเดียว ความรู้สึกนับหมื่นก็ผสมรวมกัน