บทที่ 2310

“โครม!”

ทันใดนั้นเอง มือใหญ่ข้างหนึ่งฉีกกระชากท้องฟ้าที่ครอบพื้นปฐพี ถัดจากนั้นรูปปั้นที่ใหญ่โตมโหฬารก็ทลายอนัตตาจนแหลกสลาย ร่วงหล่นลงบริเวณทะเลทรายโบราณ ทำให้ดึงดูดสายตาของทุกคนได้ในทันที

นี่คือรูปแกะสลักของมนุษย์คนหนึ่ง สูงหลายพันเมตร น่าเกรงขามอย่างยิ่ง พลังออร่ากดอัดผู้คน มีเงานับร้อยร่างยืนอยู่บนไหล่ของรูปปั้น พลังออร่าน่าเกรงขาม

เผ่าจี้!

ภายในเวลาชั่วพริบตาเดียว ไม่ว่าจะเป็นผู้แข็งแกร่งในหอยอดอัมพร หรือเผ่าเสือขาว ตระกูลมู่สรรพสิทธิ์และตระกูลหง สีหน้าของทุกคนล้วนดูตึงเครียดขึ้นมา

หากเป็นอดีต อย่างที่ทุกคนทราบกัน ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในมหาโลกายอดอัมพรก็คือสำนักจักรพรรดิอย่างหอยอดอัมพร ทว่าตั้งแต่ที่เผ่าจี้อุบัติขึ้นมาอย่างน่าเกรงขามแล้ว ก็ทำการสังหารผู้อาวุโสจักรพรรดิเทพคนหนึ่งของหอยอดอัมพรท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย และหอยอดอัมพรกลับเลือกที่จะไม่พูดถึงเหตุการณ์ดังกล่าว

เผ่าจี้ไม่ใช่สำนักจักรพรรดิ ไม่ใช่ตระกูลมหาจักรพรรดิยุทธ์ แต่ในจิตใจของคนบางกลุ่ม กลับรู้สึกว่าเผ่านี้น่ากลัวยิ่งกว่าสำนักจักรพรรดิและตระกูลใด ๆ เสียอีก ทำให้ผู้คนหวาดหวั่น ทำให้ผู้คนไม่กล้ารุกราน!

โดยเฉพาะตระกูลหงที่มาจากโลกมหาเสวียนหนึ่งในโลกามหาจักรพรรดิยุทธ์ทั้งแปด ยิ่งเคยได้ยินว่าในประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่มาก ๆ ความเป็นมาของเผ่าจี้นั้นยิ่งใหญ่จนน่ากลัว เมื่อเปรียบเทียบกับเผ่าจี้ที่อยู่ในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุดแล้ว ตระกูลหงก็เป็นเพียงเศษฝุ่นที่เปราะบางอ่อนแอ เล็กน้อยมากจนไม่มีค่าพอที่จะให้พูดถึง!

กาลเวลาได้ผ่านไปยาวนานอย่างไม่รู้จบ ถึงแม้เผ่าจี้จะเสื่อมลงไปแล้วก็ตาม แต่ความเรืองรองในอดีตของพวกเขา กลับเหมือนดังระฆังเตือนภัย ย้ำเตือนผู้คนในโลกว่าอย่าได้ดูถูกเผ่าที่ลึกลับจนไม่อาจคาดเดานี้ง่าย ๆ!

“เผ่าจี้ในตำนานอย่างนั้นหรือ!”

พวกหลัวซิวก็มาถึงบริเวณทะเลทรายโบราณเช่นกัน เมื่อเห็นว่าเผ่าจี้ปรากฏที่นี่ แววตาของลิ่งฮู๋จื่อเซวียนและชีชีต่างดูเข้มงวดขึ้นมา รูม่านตาหดลงกะทันหัน