บทที่ 2393

“พวกเจ้าอีกแล้ว พวกผีนรกน่ารำคาญ!”

เสียงคำรามเย็นยะเยือกดังขึ้นมาจากวังเทียนหมิง จากนั้นทั่วทั้งพระราชวังก็สั่นไหวอย่างรุนแรงขึ้นมา คลื่นพลังงานมหาศาลปะทุขึ้นมาจนฟ้าแยกดินสลาย หากไม่ได้เกิดขึ้นภายในวังเทียนหมิง เกรงว่าทั่วทั้งดารายอดอัมพรคงจะแหลกสลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว

สถานที่เส็งเคร็งนี้ หลัวซิวไม่อยากอยู่นานขึ้นแม้อีกเพียงเสี้ยววินาที เขาตัดสินใจรีบออกไปอย่างเด็ดขาด จากนั้นก็ออกมาจากหุบเขาทุคติทันที

หลังจากออกมาจากหุบเขาทุคติ หลัวซิวก็เริ่มจัดวางค่ายกล สถานที่แห่งนี้ถูกเขามองว่าเป็นที่ต้องห้าม เขาจะไม่อนุญาติให้ใครก็ตามบุกรุกเข้าไป ณ ที่แห่งนี้

สงครามภายในวังเทียนหมิงสุดท้ายแล้วมีผลลัพธ์เช่นไร หลัวซิวก็ไม่ทราบแน่ชัด เขาใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนในการจัดวางค่ายกล จัดการปิดผนึกตายหุบเขาทุคติอย่างสมบูร์ ใจกลางฐานค่ายของค่ายกลทุกแห่ง อย่างด้อยที่สุดก็คือใช้ของขลังนักยุทธ์ระดับจ้าวมหาเทพ แม้กระทั่งของขลังนักยุทธ์ระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์ก็ยังถูกนำมาใช้ด้วยเช่นกัน

แต่เขาก็รู้ดีว่า หากภูตสวรรค์ทมิฬขับเคลื่อนวังอัมพรพุ่งเข้ามา ค่ายกลเหล่านี้ที่เขาจัดวางเอาไว้มันก็ไม่สามารถต้านทานได้เลย แต่จุดประสงค์ของเขากลับไม่ใช่การกักขังวังเทียนหมิง แต่คือการป้องกันไม่ให้มีใครอื่นสามารถบุกรุกเข้าไปได้อีก

หลังจากที่จัดการทุกสิ่งอย่างเสร็จสิ้น หลัวซิวจึงได้ผ่อนคลายความตึงเครียดลง จากนั้นก็กลับไปยังแดนปริศนาเผ่าจี้ ปล่อยจ้าวแห่งเผ่าจี้และผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ออกมาจากตำหนักวัฏสงสาร

เรื่องที่เกิดขึ้นที่วังเทียนหมิง ทำให้ในใจของจ้าวแห่งเผ่าจี้และคนอื่น ๆ ต่างยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อหวนนึกถึง พวกเขาไม่ทราบแน่ชัดว่าหลังจากนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น และก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วหลัวซิวหนีออกมาได้อย่างไร แต่กลับได้รู้จากปากของหลัวซิวว่า มหาจักรพรรดิยุทธ์แห่งนรกภูมิและมหาจักรพรรดิยุทธ์จ้านเทียนทั้งสองท่านถูกขังเอาไว้ด้านใน รอดกลับมายาก

“หัวหน้าเผ่า เรื่องของวังเทียนหมิงไม่พูดออกไปจะเป็นการดีที่สุด สถานที่แห่งนี้แปลกประหลาดมาก เป็นสถานที่ต้องห้ามทีเดียว” หลัวซิวพูดเสียงขรึม