บทที่ 2432

ในขณะที่มีความคิดเหล่านี้กระพริบผ่านเข้ามาในจิตใจหลัวซิว ร่างกลวัฏสงสารทั้งสองภพชาติอย่างหลี่ยู่และเย่ห้าวหรานก็ต่างสัมผัสปณิธานที่มาจากร่างแท้ได้เช่นกัน

ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ พวกเขาสัมผัสปณิธานของร่างแท้ไม่ได้นานมาก ๆ แล้ว แต่ครั้งนี้พวกเขาสัมผัสปณิธานร่างแท้ได้อีกครั้ง ซึ่งเช่นนี้ก็หมายความว่าร่างแท้เป็นฝ่ายสร้างความสัมพันธ์กับพวกเขา เหมือนดั่งยอมรับพวกเขาในความหมายบางอย่าง!

ซึ่งการยอมรับเช่นนี้ ไม่ได้เป็นการให้พวกเขาเป็นบริวารของร่างแท้ แต่เป็นการมองว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ที่แท้จริง……

“ชัวะ! ชัวะ! ชัวะ! ……”

ไม่มีคนสังเกตเห็นแต่อย่างใด หลัวซิวใช้ตัวสำนึกผนึกรวมกันเป็นกระบี่อยู่ในตัวหยั่งรู้ของตนเอง แล้วตัดสับเข้าไปในความทรงจำของตัวเอง ตัดชีวประวัติความทรงจำทั้งภพชาติของหลี่ยู่และเย่ห้าวหรานทิ้ง

ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เขาเป็นเพียงหลัวซิว ไม่ใช่หลี่ยู่และไม่ใช่เย่ห้าวหราน!

“สหายหลี่ สหายเย่ เรื่องนี้จะจัดการอย่างไร เอาตามที่พวกเจ้าว่าเลย”หลัวซิวมองไปทางหลี่ยู่และเย่ห้าวหราน

วินาทีนี้ บนใบหน้าของหลี่ยู่และเย่ห้าวหรานต่างเต็มไปด้วยน้ำตา เนื่องจากเสี้ยววินาทีในเมื่อครู่นี้ พวกเขาสัมผัสได้ว่าตัวเองได้รับชีวิตใหม่!

เมื่อปีนั้นเย่ห้าวหรานและหลี่ยู่กำเนิดโดยหลัวซิวใช้วิญญาณดั้งเดิมส่วนหนึ่งของตัวเองผนึกรวมพวกเขาออกมาผ่านวัฏสงสาร

หากพูดให้แม่นยำหน่อย ร่างกลวัฏสงสารก็คือบริวารของร่างแท้ ไม่ควรมีจิตสำนึกที่ยืนหยัดได้ด้วยลำแข้งของตนเองตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

แต่หลัวซิวกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น เขามอบความรู้สึกส่วนตัวให้กับร่างกลวัฏสงสารทั้งสอง แม้ปณิธานของเขาจะสามารถโน้มนำควบคุมพวกเขาได้ก็ตาม แต่เขายังคงมอบอิสระให้แก่พวกเขา

แน่นอนอยู่แล้วว่าวันหนึ่งหากเมิ่งเชียนชางใช้อุบายบางอย่างมาควบคุมหลี่ยู่และเย่ห้าวหรานแล้วมาจัดการตัวเองได้จริง ๆ เช่นนั้นหลัวซิวก็จะใช้สิทธิ์ของร่างแท้ ใช้ปณิธานร่างแท้ประชันกับเมิ่งเชียนชางหนึ่งครั้ง!

“ขอบคุณสหายหลัวมาก!”

หลี่ยู่และเย่ห้าวหรานพูดอย่างตื้นตันใจ พวกเขาดับสลายสูญสิ้นตั้งแต่เมื่อหมื่นกว่าปีก่อนแล้ว ไม่คงอยู่ในโลกใบนี้อีกต่อไป ร่างแท้เป็นผู้มอบชีวิตใหม่ให้แก่พวกเขา