บทที่ 2445

วันนี้ เขาเดินออกมาจากสถานที่ปิดขังของตัวเอง แล้วเบิ่งมองออกไปยังทิศทางหนึ่งขฌ ทิศทางดังกล่าวมีถ้ำสองแห่ง แห่งหนึ่งคือสถานที่ปิดขังของเหยียนซีโรว่ แห่งหนึ่งคือสถานที่ปิดขังของหลี่ยู่

หลัวซิวทราบอยู่ว่าเหยียนซีโรว่คือร่างที่หยุนซีกลับชาติมาเกิด ส่วนหยุนซีคือความลุ่มหลงของหลี่ยู่ หยุนซีตายเพื่อหลี่ยู่ หลี่ยู่ก็ตายเพื่อหยุนซีเช่นกัน

อีกทั้งหลัวซิวก็ทราบเช่นกันว่าเหยียนซีโรว่ปลุกตื่นความทรงจำของหยุนซีแล้ว เขาจัดแจงให้หลี่ยู่อยู่ข้างกายนาง ก็เพื่อให้สิ้นสุดบ่วงกรรมระหว่างหยุนซีและหลี่ยู่

หลัวซิวเคยบอกเรื่องนี้กับหลี่ยู่อยู่ หลี่ยู่ก็ทราบเช่นกันว่าหยุนซีไม่คงอยู่อีกต่อไปแล้ว และการที่เขาสามารถปรากฏตัวได้นั้นหญ ก็เป็นเพราะร่างกลวัฏสงสาร ทว่าหยุนซีกลับไม่ปรากฏอีกต่อไปแล้ว

ความลุ่มหลง คือปณิธานอย่างหนึ่งที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่มั่นคง ในขณะเดียวกันมันก็เป็นมารในใจที่คอยพันธนาการตัวจอมยุทธ์เช่นกัน หลี่ยู่จำเป็นต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้ มิเช่นนั้นใจกลางแห่งวิถียุทธ์ในอนาคตของเขาก็จะมีข้อบกพร่อง

เหยียนซีโรว่ปิดขังมาโดยตลอด นางตั้งใจฝึกตนมาก ๆ หวังแค่ว่าสักวันจะแข็งแกร่งขึ้น แล้วสามารถช่วยเหลือหลัวซิวได้ แต่ไม่ใช่การต้องคอยให้เขามาปกป้องตลอดเวลา

หลี่ยู่จะยืนเบิ่งมองออกไปไกล ๆ และรอคอยอยู่หน้าถ้ำเป็นประจำ……

เมื่อเปรียบเทียบกับหลี่ยู่แล้ว เย่ห้าวหรานไม่ติดห่วงอะไรแล้ว ได้รับการถ่ายทอดสืบสานฎีกาค่ายจากร่างแท้อย่างหลัวซิว บวกกับการอนุมานและตระหนักรู้ในวิถีไร้ลักษณ์ สามารถพูดได้เลยว่าการข้ามแดนของเขาก้าวหน้ารวดเร็วมาก

ทันใดนั้น หลัวซิวก็พลิกมือทีหนึ่ง หยิบไข่มุกสื่อสารออกมาหนึ่งเม็ด ไข่มุกสื่อสารเม็ดนี้เป็นสิ่งที่ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนมอบให้เขาครั้นเมื่อทั้งสองพบหน้ากันครั้งแรก

ตั้งแต่ครั้งแรกที่สำรวจแท่นบูชาเทพมารพร้อมกัน บัดนี้เวลาก็ล่วงเลยไปหลายปีแล้ว เวลานี้จู่ ๆ ลิ่งฮู๋จื่อเซวียนก็ติดต่อหาตน นี่จึงทำให้หลัวซิวนึกถึงตำหนักไท่ซ่างเทียนหย่งอย่างอดไม่ได้