บทที่ 2450

เมื่อตระหนักความลี้ลับของห้วงเวลา ทำให้หลัวซิวนึกถึงเสี่ยวเจียงหมิงอย่างอดไม่ได้ ตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ เขาตามหาโชคโอกาสต่าง ๆ มายกระดับผลการฝึกตนของตัวเอง ก็เพื่อชดเชยความเสียใจนี้

เมื่อปีนั้นเขาเห็นเสี่ยวเจียงหมิงถูกผู้อื่นฆ่าตายต่อหน้าต่อตาตัวเอง แต่กลับไม่สามารถยื่นมือออกไปช่วยเหลือ เรื่องนั้นส่งผลกระทบต่อหลัวซิวหนักมาก ๆ เนื่องจากสิ่งที่เขาอดทนไม่ได้มากที่สุดก็คือญาติมิตรสหายรอบกายตนถูกทำร้าย

วิถียุทธ์คืออะไร? มีคนมองว่าวิถียุทธ์คือความรุ่งโรจน์ เป็นเจ้าถิ่นที่มีอิทธิพลในภูมิภาคแห่งหนึ่ง ดุดันเผด็จการ

และมีคนมองว่าวิถียุทธ์คืออำนาจและอิทธิพล เป็นผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด บัญชาการโลกหล้า ไม่มีผู้ใดบังอาจขัดขืน!

มีคนบางส่วนมองว่าวิถียุทธ์คือความอยู่รอด ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งเป็นเจ้า ศักยภาพมีอำนาจสูงสุด มีเพียงประสบความสำเร็จในด้านการฝึกยุทธ์ถึงจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไป

สำหรับหลัวซิวแล้ว วิถียุทธ์คืออะไรล่ะ? สำหรับไท่ซ่างฉิงแล้ว วิถียุทธ์คือการแสวงหาอย่างหนึ่ง ความฝันและสิ่งที่ไท่ซ่างฉิงไล่แสวงหาทั้งชีวิตก็คือค้นหาว่าขีดจำกัดบนวิถียุทธ์คืออะไร เขาฝึกถึงแดนผู้สูงส่งแล้ว แต่กลับพบว่าวิถีของตนขาดตกบกพร่อง ขอแค่ยังอยู่ในขอบเขตของวิถีแห่งจักรวาลฟ้าดิน เช่นนั้นก็จะไม่มีวันหลุดพ้น ซึ่งผู้สูงส่งก็คือขีดจำกัดแล้ว

ดังนั้นไท่ซ่างฉิงจึงเลือกที่จะกลับชาติมาเกิด อีกทั้งวางแผนทุกอย่างเอาไว้ สุดท้ายเมื่อถึงภพชาติของหลัวซิว ก็ริเริ่มวิถีไร้ลักษณ์ซึ่งอยู่เหนือจักรวาลฟ้าดินทั้งปวง

สำหรับหลัวซิวแล้ว สิ่งที่กล่าวมาข้างต้นล้วนไม่ใช่วิถียุทธ์ในใจเขา

วิถียุทธ์ของเขาคือการเฝ้าปกป้องรักษา!

ครั้นเมื่ออยู่ในเมืองชิงหยุน เขาฝึกยุทธ์ก็เพื่อสักวันจะสามารถทำให้พ่อแม่และท่านพี่ได้ใช้ชีวิตดี ๆ

ต่อมาเขาพยายามตบะอย่างสุดกำลัง ก็เพื่อให้มีศักยภาพที่แข็งแกร่งมาปกป้องญาติพี่น้องของตัวเองไม่ให้ถูกทำร้าย

มาตรแม้นกระทั่งบัดนี้แล้ว หลัวซิวก็ทราบเช่นกันว่านอกเหนือจากนี้แล้ว จิตใจตนก็อยากแสวงหาจุดสูงสุดบนวิถียุทธ์อย่างไท่ซ่างฉิงเช่นกัน เขาทำให้ตัวเองแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น ก็เพื่อปกป้องรักษาผู้คนที่อยู่รอบกาย