บทที่ 2463

หัวใจของมหาจักรพรรดิยุทธ์ยังเต้นอยู่ มันไม่ได้หมายความว่ามหาจักรพรรดิยุทธ์มหาวาลยังมีชีวิตอยู่ แต่เป็นเพียงเพราะเขาไม่ยอมนั่งฌานละสังขารตั้งแต่วินาทีนี้ ซึ่งเป็นความลุ่มหลงอย่างหนึ่ง

ผู้แข็งแกร่งที่นับไม่ถ้วนตั้งแต่โบราณกาลจวบจนปัจจุบันล้วนอยากเป็นอมตะ แต่ถึงแม้ผลการฝึกตนจะบรรลุถึงแดนเทพมารระดับเก้า ตลอดจนจักรพรรดิเทพ มหาจักรพรรดิยุทธ์ระดับเก้า ก็ไม่สามารถเป็นอมตะได้อีกเช่นเคย อายุไขหนึ่งยุคตรีภพเหมือนดั่งคำสาปมาร เหมือนดั่งเครื่องพันธนาการที่ทำให้ไม่มีผู้ใดสามารถก้าวข้ามผ่านไปได้

หลัวซิวไม่ทราบว่าในยุคไท่ชูและยุควัฏสงสารอันไกลโพ้นมีคนสามารถกลายเป็นอมตะได้หรือไม่ เขาทราบแค่ว่ายักษ์เทพมารที่ถูกหล่อเลี้ยงออกมาจากตรีภพสามารถคงอยู่ได้หนึ่งยุคตรีภพ ไม่ว่าจะเป็นยักษ์ที่แข็งแกร่งมากเพียงใดก็ตาม อายุไขหนึ่งยุคตรีภพก็ถือเป็นขีดจำกัดแล้ว

และมีผู้แข็งแกร่งจำนวนมากเช่นกันที่ใช้เคล็ดวิชาต่าง ๆ ยืดอายุไขให้เวลาไหลไปข้างหน้าช้าลง เช่นการนอนหลับใหลของยักษ์อย่างคาดิสลาร์ รวมไปถึงตู๋กูเจี้ยนเฉที่ปิดผนึกตัวเอง ถึงแม้จะสามารถยืดอายุไขทำให้ตัวเองคงอยู่ได้นานมากยิ่ง แต่แท้จริงแล้วอายุไขของพวกเขาก็ยังคงมีไม่มากกว่าหนึ่งยุคตรีภพอยู่ดี

ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานแห่งยุคคนหนึ่งไม่ยอมตายจากไปเช่นนี้ บางครั้งความลุ่มหลงประเภทนี้ก็จะคงอยู่ต่อไป มาตรแม้นว่าตายไปแล้ว หัวใจก็ยังเต้นอยู่ ยิ่งกว่านั้นความลุ่มหลงของผู้แข็งแกร่งบางส่วนยังกลายเป็นมารในใจ ซึ่งแทบจะไม่ต่างอะไรจากภูติมาร

มหาจักรพรรดิยุทธ์คนหนึ่ง เทพมารระดับหก ความลุ่มหลงยังไม่สูงถึงขั้นกลายเป็นมารในใจ ซึ่งหลัวซิวไม่จำเป็นต้องกังวลในจุดนี้

โครมคราม……

โลงเทวถูกสัมผัส ทำให้มีพลังกฎระเบิดพรั่งพรูออกมาจากห้วงดาราที่อยู่บริเวณรอบ ๆ น้ำไฟ ลมอัสนี หยินหยางมโหฬารพันลึกอย่างไร้ขอบเขต แล้วแผ่คลุมมาทางหลัวซิว

หลัวซิวไม่เก็บมาใส่ใจ พลิกมือหยิบใจแห่งศุภรออกมา กฎทั้งปวงล้วนถูกหยุดนิ่ง เขาโบกมือเก็บโลงเทวที่มีมหาจักรพรรดิยุทธ์มหาวาลฝังอยู่มา ก่อนจะรีบหันหลังจากไป

ขณะที่บินออกมาจากเขตห้ามกาลเวลา หลัวซิวก็ถอนอภินิหารรวมร่างออกแล้ว ชุดเกราะสีม่วงดำที่อยู่บนตัวกลายเป็นรัศมีเทวดวงหนึ่งบินทะยานขึ้น ก่อนจะกลายเป็นร่างดั้งเดิมของอสูรดูดจิตแล้วบินทะยานขึ้นฟ้า