บทที่ 2503

สำหรับความทรงจำของไท่ซ่างฉิง หลัวซิวก็ฟื้นขึ้นมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ความทรงจำบางอย่างยังจำขึ้นมาไม่ได้ และจำเป็นต้องใช้โอกาสบางอย่างในการนำทางความทรงจำเหล่านี้ถึงจะสามารถจำขึ้นมาได้

ก่อนหน้านี้ หลัวซิวยังคิดว่าไท่ซ่างฉิงไม่เป็นคนเลย เขาไม่สนใจคนงามมากมาเหล่านั้น เขาแบกรับหนี้รักและกรรมตลอดชีวิต

แต่ในขณะนี้ หลังจากนึกความทรงจำบางอย่างขึ้นมาได้ หลัวซิวก็เข้าใจเล็กน้อย เพราะเขาชัดเจนมากเกี่ยวกับตำแหน่งและความสำคัญของปรปักษ์สวรรค์เทพปีศาจในหุบเขาผนึกปีศาจในใจของไท่ซ่างฉิงเพราะเขาคือไท่ซ่างฉิงและเขาสามารถเข้าใจความรู้สึกนั้น

อาจารย์ให้ทุกสิ่งแก่เขา และเขายินดีสละทุกสิ่งเพื่อคำสัญญาก่อนหน้านี้ วิถียุทธ์มีตนเองเพียงลำพัง และอยู่เพียงคนเดียวไม่มีใคร...

ไม่ใช่ว่าไม่มีความรู้สึก แต่เขาเพียงฝังมันไว้ในส่วนลึกของหัวใจ เขากลัวว่าความรู้สึกของเขาจะส่งผลต่อวิถียุทธของเขา ส่งผลต่อการที่เขาจะช่วยอาจารย์ออกมาได้หรือไม่

หลัวซิวยื่นมือออกไปจับศิลาที่ทรุดโทรม โบกมือ และอีกครึ่งหนึ่งของศิลาก็ตกลงสู่พื้น

เวลาที่ไม่สิ้นสุด ไท่ซ่างฉิงนำศิลาผนึกปีศาจที่แตกหักไปครึ่งหนึ่ง และต่อมาเขาก็มอบศิลาผนึกปีศาจครึ่งส่วนและชิ้นส่วนของหยกชิงเทียนให้กับจี้หวูชวง

วัฏจักรของกรรมและผล วงล้อแห่งเวลา หลังจากเวลาที่ไม่สิ้นสุดผ่านไป เขา ไท่ซ่างฉิงกลับชาติมาเกิดเป็นหลัวซิว และกลับมาที่นี่พร้อมกับเศษหยกชิงเทียนและครึ่งหนึ่งของศิลาผนึกปีศาจ

เหมือนวัฏจักรการเกิดแก่เจ็บตาย กลับสู่จุดเดิม

หลายสิ่งหลายอย่าง ในชาติของไท่ซ่างฉิง เขาก็ไม่ได้รอบรู้และเป็นทุกอย่าง แต่ในชาตินี้ หลัวซิวเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่เข้าใจในชาติของไท่ซ่างฉิงตามสิ่งที่เขาเห็นและได้รับ

ยุคไท่ชู ผนึกปีศาจภูตสวรรค์ปีศาจ ปรปักษ์ปีศาจสยบฟ้าและการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วนครอบคลุมทั้งสิบสองยุคแห่งความโกลาหล

อาจารย์ของไท่ซ่างฉิงในชาตินั้นเป็นผู้ที่แข็งแกร่งวิถีมารปรปักษ์สวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งแข็งแกร่งมากจนแม้แต่ภูตสวรรค์ก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ ทำได้เพียงปราบปรามและผนึกเขาเท่านั้น

ศิลาผนึกปีศาจสามารถปราบปรามเขาได้ ต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากนี้ยังมีหยกชิงเทียน ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการเปิดหุบเขาผนึกปีศาจและยังเป็นภัณฑ์เศษณ์ที่กลั่นโดยภูตสวรรค์คนหนึ่ง

และไม่ว่าจะเป็นไท่ซ่างฉิงชาติที่แล้วหรือหลัวซิวในชาตินี้ก็มีข้อสงสัยเดียวกัน นั่นคืออาจารย์ไปที่ไหนแล้ว?