บทที่ 2526

มือใหญ่สีเขียวทั้งหลายถูกเขาเฉือนสับจนแหลกเป็นชิ้น ๆ ทว่าถัดจากนั้นมือใหญ่ที่แตกสลายเหล่านั้นก็ต่างพากันประกอบเป็นรูปเป็นร่างอีกครั้ง พุ่งขยำเข้าไปทางเขาต่อโดยที่พลานุภาพไม่ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย

ซึ่งนี่คือคุณสมบัติที่การเวียนว่ายตายเกิดของพลังแห่งชิงเทียนนั่นเอง แทบจะไม่สามารถทำลายล้างพลังประเภทนี้ได้เลย

“หอกโลหิตสังหารสวรรค์!” “ตราประทับปรปักษ์สวรรค์!” “มนตราควานฝัน!” ……

หลัวซิวปลดปล่อยพลังอมตะต่าง ๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง เขาใช้วิถีไร้ลักษณ์วิวัฒนาการสรรพสิ่ง แต่พลังอมตะทั้งหลายล้วนไม่สามารถทำลายมือใหญ่สีเขียวได้โดยสิ้นเชิง

ตู้มม!

จากการที่มีเสียงดังสนั่นเกิดขึ้นจนท้องฟ้าและพื้นดินสั่นสะเทือน ร่างกายของหลัวซิวก็กระเด็นออกไป พร้อมกับกระอักเลือด

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นฝั่งเขา ก็ทำให้พวกพระโอรสจ้านเทียนที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการตระหนักรู้พลังเต๋าตื่นตกใจเช่นกัน สายตาทั้งหลายล้วนเพ่งเล็งไปบนตัวหลัวซิวพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

หลัวซิวไม่ได้สนใจคนอื่น เขานั่งท่าขัดสมาธิลงกลางอากาศที่ว่างเปล่า กฎไร้ลักษณ์กำลังโคจรอยู่ในร่างกาย บดขยี้ ทำลายล้างพลังแห่งชิงเทียนเสี้ยวหนึ่งที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกายอย่างต่อเนื่อง

แต่พลังเสี้ยวนี้กลับเวียนว่ายตายเกิด ไหลเวียนอยู่ในร่างกายอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังออร่าของเขายิ่งอยู่ยิ่งไม่มั่นคง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจสักทีว่าเหตุใดชิงเทียนถึงถูกขนานนามว่าเป็นสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคไท่ชูแล้ว เนื่องจากแม้นพลังแห่งชิงเทียนจะดูธรรมดาเรียบง่าย ทว่าแท้จริงแล้วมันกลับน่ากลัวมาก พลังประเภทนี้เวียนว่ายตายเกิด คาดว่าพลังแห่งเวหาหรือพลังแห่งปรโลกที่มีพลังโจมตีและพลังทำลายล้างแข็งแกร่งก็น่าจะถูกกดอัดได้เช่นกัน

พลังประเภทนี้เหมือนดั่งชั่วนิรันดร์ ขอแค่คงอยู่ มันก็จะสามารถคงอยู่ได้ตลอดไป ไม่อาจทำลายล้าง ไม่อาจมอดไหม้

นี่จึงทำให้หลัวซิวนึกถึงหินนิรันดร์อย่างอดไม่ได้ ภายในหินนิรันดร์มีเกณฑ์นิรันดร์แฝงซ่อนอยู่ ซึ่งเป็นพลังอีกขั้นหนึ่งของกฎชีวิต หลัวซิวรู้สึกว่าอันที่จริงเกณฑ์นิรันดร์ก็ใกล้เคียงกับพลังแห่งชิงเทียนมาก ๆ แล้ว

“ท่านชาย ท่านเป็นกระไรหรือไม่?”เสิ่นปิงหยูเดินตรงเข้ามา กอดปลอกกระบี่ไว้ในอ้อมอก คอยระแวดระวังพวกพระโอรสจ้านเทียนที่อยู่รอบ ๆ