บทที่ 2530

ห้วงดาราที่กว้างใหญ่ไพศาล มืดมนและหนาวเหน็บ บนหินอุกกาบาตลูกหนึ่งที่กำลังพุ่งทะลุข้ามผ่านไปมาอย่างรวดเร็วอยู่ในห้วงดารา เสิ่นปิงหยูวางร่างหลัวซิวลง แล้วหยิบยาเซียนออกมากินหนึ่งเม็ด

หุ่นเชิดยักษ์ใช้กำลังรบระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์ฉีกกระชากอนัตตา ถึงแม้จะทะลุผ่านอนัตตา ก็จำเป็นต้องมีศักยภาพระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์ก่อนถึงจะสามารถทะลุข้ามผ่านไปได้ และเห็นได้ชัดเจนเลยว่าเสิ่นปิงหยูไม่มีเงื่อนไขที่กล่าวมาข้างต้น ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะหุ่นเชิดยักษ์เก็บพลังเสี้ยวหนึ่งไว้คุ้มกันนางและหลัวซิวขณะข้ามผ่านมา บางทีนางและหลัวซิวอาจจะเสียชีวิตอยู่ในขั้นตอนการถูกส่งมาแล้ว

หลังจากกินยาเซียนลงไปแล้ว พลังออร่าที่วุ่นวายในร่างกายก็ค่อย ๆ ฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเก่า เสิ่นปิงหยูหยิบม้วนหยกออกมาหนึ่งชิ้น แล้วสำรวจแผนที่ดาวที่อยู่ภายใน

จากพิกัดที่ระบุไว้บนแผนที่ดาว นางพอจะสามารถยืนยันได้แล้วว่าที่นี่ห่างไกลจากดาราเสวียนหมิงมาก ๆ เมื่อเดินทางจากสถานที่แห่งนี้ไปยังห้วงดาราที่มหาโลกาพันสามอยู่ มากสุดต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนกว่าก็เดินทางไปถึงแล้ว

นางทำการสำรวจสภาพอาการบาดเจ็บของหลัวซิวครู่หนึ่ง พบว่าสภาพอาการบาดเจ็บของเขาสาหัสกว่าที่นางจินตนาการเอาไว้มาก ถึงแม้จะมีการคุ้มกันจากศิลาผนึกปีศาจ พลังแห่งนิพพานก็ยังแทรกซึมเข้าไปภายในร่างกายเขาอยู่ดี แทบจะทำลายพลังชีวิตทั้งปวงที่อยู่ภายในร่างกายเขาจนหมดสิ้น

พลังชีวิตของจอมยุทธ์ก็คือชีวีดั้งเดิม โดยเฉพาะสำหรับจอมยุทธ์กลั่นร่างแล้ว ชีวีดั้งเดิมจะทรงพลังยิ่งใหญ่หรือไม่นั้น มันมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับร่างเนื้อรากฐานอย่างยิ่ง

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าพลังชีวิตในร่างกายหลัวซิว ณ ขณะนี้แทบจะสูญสิ้นไปหมดแล้ว เช่นนั้นผลการฝึกตนกลั่นร่างที่อยู่ภายในร่างกายเขาก็เท่ากับหายไปหมดแล้ว ยิ่งกว่านั้นคือสภาวะร่างกาย ณ วินาทีนี้ยังเทียบเคียงกับจอมยุทธ์ทั่วไปคนหนึ่งไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ไม่เพียงแค่นี้เท่านั้น พลังแห่งนิพพานยังแทรกซึมเข้าไปในตัวหยั่งรู้ของเขา ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะมีศิลาผนึกปีศาจอยู่ในตัวหยั่งรู้ของเขา ตัวหยั่งรู้ของเขาคงแตกสลายไปตั้งนานแล้ว

มีรังสีแห่งความกังวลปรากฏบนใบหน้าเสิ่นปิงหยู นางยังไม่เคยพบเจอสภาพอาการบาดเจ็บที่สาหัสเช่นนี้มาก่อน ยิ่งกว่านั้นคือนางไม่กล้าป้อนยาให้หลัวซิวอย่างมั่วซั่วเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากร่างกายในตอนนี้ของเขาเปราะบางมากเกินไป บางทีอาจจะต้านทานฤทธิ์ยาที่มีผลข้างเคียงไม่ไหวจนร่างกายแตกสลายได้

หลังจากผ่านไปหลายวัน หลัวซิวก็ลืมตาขึ้นมา แท้จริงแล้วก่อนที่เขาจะนอนสลบไสลไป เขาก็ทราบแล้วว่าสภาพอาการบาดเจ็บของตัวเองมันสาหัสมากเพียงใด

เมื่อเห็นสภาพที่ดูกังวลของเสิ่นปิงหยู หลัวซิวกลับหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องเป็นห่วง สำหรับข้าแล้ว สภาพอาการบาดเจ็บเช่นนี้ยังไม่ถือว่าสาหัสมาก”

เมื่อปีนั้นเพื่อเป็นการย้อนเวลาฟื้นคืนชีพเสี่ยวเจียงหมิง อย่าว่าแต่พลังชีวิตเลย ร่างเนื้อของเขาแหลกสลายเป็นฝุ่นผงโดยตรง เหลือเพียงญาณเทว แม้แต่ตัวหยั่งรู้ก็แตกสลายไปด้วย