บทที่ 2553

มังกรแท้ตัวหนึ่งที่คงอยู่มานานเป็นสิบล้านปีนั้น ศักยภาพต้องแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้แน่นอน หากจะบอกว่าใกล้เคียงกับระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์แล้วก็ไม่เกินเลย

ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะสัมผัสออร่าสายเลือดอสูรโบราณได้จากตัวดูดจิต คนใหญ่คนโตระดับขั้นอย่างเขา ไม่มีทางปรากฏตัวง่าย ๆ อย่างแน่นอน

“ข้าไม่ได้บุกเข้ามาโดยพลการ แต่คนในเผ่าพันธุ์ของเจ้าที่เฝ้าอยู่ด้านนอกไม่ให้ข้าเข้ามา”หลัวซิวตอบกลับอย่างเรียบนิ่ง

“น่าขำชะมัด! รังมังกรเทวะเป็นของเผ่าพันธุ์มังกร เจ้าเป็นคนนอกคนหนึ่ง การที่ให้เจ้าเข้ามานั้นมันเป็นเกียรติของเจ้า ในเมื่อไม่ให้เจ้าเข้ามาแล้ว เจ้าสามารถบุกเข้ามาโดยพลการได้หรือ? คิดว่ารังมังกรเทวะของข้าคือสถานที่แบบใด?”

ผู้แข็งแกร่งเผ่าพันธุ์มังกรอีกคนหนึ่งเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น มีออร่าจักรพรรดิเทพช่วงกลางแผ่กระจายออกมาจากตัว

“เหอะ ๆ พวกเจ้าอยากพูดอย่างไรก็พูดไปเถิด วันนี้ข้ามาเพื่อเอ้าเจียง มันเป็นหนี้ยาเซียนระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์ข้าหนึ่งต้น”หลัวซิวเบื่อที่จะพูดจาไร้สาระ จึงชี้แจงจุดประสงค์โดยตรง

เมื่อพูดคำพูดดังกล่าวออกมา เห็นได้ชัดเจนเลยว่าผู้แข็งแกร่งเผ่าพันธุ์มังกรจำนวนมากที่อยู่ฝั่งตรงข้ามดูมึนงงเล็กน้อย ดูจากสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของพวกเขา หลัวซิวสามารถดูออกอยู่ว่าคนพวกนี้ไม่ทราบเรื่องนี้จริง ๆ

ตัวสำนึกของหลัวซิวแผ่ขยายออกไป ก่อนจะตามหาออร่าของเอ้าเจียงเจออย่างรวดเร็ว แล้วผนึกเขาเอาไว้

“สหายเอ้าเจียง ดูท่าเจ้าไม่ได้แจ้งเรื่องนี้ให้เหล่าผู้อาวุโสในเผ่าพันธุ์มังกรแท้ของเจ้าฟังสินะ หรือว่าเจ้าอยากเบี้ยวหนี? ถ้าเกิดข้าไม่ตามมาถึงที่ เจ้าก็วางแผนที่จะไม่ชำระหนี้ครั้งนี้แล้วสินะ?”เสียงของหลัวซิวดังก้องมาก ๆ อย่าว่าแต่รังมังกรเทวะเลย แม้แต่คนที่อยู่ห่างจากรังมังกรเทวะเป็นแสนไมล์ยังได้ยินเลย

เมื่อเอ้าเจียงได้ยินคำพูดนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมุดหายไปจากที่นี่ สายตาของผู้แข็งแกร่งในรังมังกรเทวะล้วนร่วงลงบนตัวเขา “เอ้าเจียง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบถามของเหล่าผู้อาวุโส เอ้าเจียงจึงไม่กล้าปิดบังอยู่แล้ว ก่อนจะนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนโลกาเสวียนหมิงบอกเล่าออกมาอย่างละเอียด แต่ทว่าเขากลับเติมสีใส่ไข่ บอกว่าหลัวซิวใช้พลังอำนาจบีบบังคับให้เขาเซ็นใบแสดงหนี้

หลัวซิวหัวเราะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้อะไรกับคำพูดของเอ้าเจียง และไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย