บทที่ 2580

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เมื่อหยูเหลียงหลงเห็นภาพเหตุการณ์นี้ เขาก็สะพรึงกลัวจนหน้าถอดสีทันที เงาร่างกระพริบครั้งหนึ่ง ปล่อยแสงดาบสีทองออกไปหนึ่งดวง อยากช่วยชีวิตหยูเหลียงเซิง​เอาไว้

“คู่ต่อสู้ของมึงคือกู!”

ดูดจิตไม่มีทางปล่อยให้ผู้อื่นรบกวนหลัวซิวอยู่แล้ว เขายกมือขยำทีเดียว แสงดาบของหยูเหลียงหลงก็แตกสลายแล้ว หัวเราะเยือกเย็นอย่างดูหมิ่นครั้งหนึ่ง ก่อนจะพุ่งเข้าไปสังหารหยูเหลียงหลง

ในขณะเดียวกัน ดูดจิตก็ปลดปล่อยพลังอาณาจักรของตัวเองออกมาด้วย ทำการแผ่คลุม​​หยูเหลียงหลงและบรรพอาจารย์อีกคนหนึ่งของตระกูลหยู

“อ๊ากก! ......”

เสียงกรีดร้องหนึ่งที่น่าเวทนาดังก้อง เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดกลางนภา กะโหลกครึ่งหนึ่งของหยูเหลียงเซิงถูกกระบี่ร่องฟ้าตัดสับ สภาพน่าเวทนาอย่างยิ่ง

หลัวซิวไม่สามารถทำการสังหารเขาภายในหนึ่งกระบี่ สาเหตุที่เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบนั้น ล้วนเป็นเพราะอาศัยพลังกฎชั้นยอด ทว่าในด้านผลการฝึกตนละก็ หยูเหลียงเซิงแข็งแกร่งกว่าเขามาก

แน่นอนอยู่แล้วว่าถ้าเกิดสิ่งที่เขาปลดปล่อยในเมื่อครู่นี้คือพลังอมตะของเกณฑ์เวลา เช่นนั้นการที่เขาจะสังหารหยูเหลียงเซิงภายในเสี้ยววินาทีนั้น ก็เป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปากอยู่

แต่ว่าสำหรับหลัวซิวแล้ว การสังหารจักรพรรดิเทพขั้น 1 คนหนึ่งนั้น มันยังไม่คุ้มกับการให้เขาใช้อุบายท่าไม้ตายสุดท้าย!

เขาสามารถเปลี่ยนแปลงออร่ากฎบนตัวได้ตามอำเภอใจ จึงมีออร่ากฎความตายขั้น 10 พรั่งออกมาจากร่างกายภายในเวลาชั่วพริบตาเดียว

ความหมายของกฎความตายคือสังหารคู่ต่อสู้ให้ตาย หยูเหลียงเซิงใช้กฎธาตุดินเป็นเกราะป้องกัน แต่ทว่ากลับไม่สามารถป้องกันจุดอ่อนทุกจุดบนร่างกายได้อย่างสมบูรณ์

เสียงฟึ่บดังขึ้น แสงกระบี่ความตายสีดำขลับพุ่งผ่านเข้ามา แขนข้างหนึ่งของหยูเหลียงเซิงจึงถูกหลัวซิวตัดลงมา จากนั้นกฎความตายก็แทรกซึมเข้าไปในร่างกาย ทำให้หยูเหลียงเซิงกรีดร้องได้น่าเวทนามากยิ่งขึ้น เจ็บปวดฃดั่งตายทั้งเป็น