บทที่ 2633

“ท่านชายหลัว ท่านนี้คือบรรพอาจารย์ตันเม่ยแห่งวังเซียนมหาวาลของเราเจ้าค่ะ”เสิ่นปิงหยูแนะนำ

“ชื่อเสียงของท่านชายซิวหลัวโด่งดังไปทั่วโลกหล้า ข้าเคยได้ยินตั้งนานแล้ว และเคยพบเห็นรู้จักเช่นกัน”ตันเม่ยหัวเราะเบา ๆ เมื่อปีนั้นนางเป็นคนแรกที่หลบหนีไปก่อน ทว่าต่อมานางก็ได้ยินเช่นกันว่าหลัวซิวใช้วิถีค่ายกดอัดหงหวู้

ไม่ว่าหลัวซิวคนนี้จะหนุ่มมากเพียงใด เมื่ออยู่ในโลกยุทธ์ที่ศักยภาพเป็นเจ้า จักไม่มีผู้ใดสนใจเลยว่าฝ่ายตรงข้ามอายุเท่าไหร่ ฝึกตนมากี่ปีแล้ว อย่างน้อยหลัวซิวนี่ที่อยู่บนวิถีค่ายก็เป็นมหาปรมาจารย์ระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์อย่างแน่นอน แค่จุดนี้ก็สามารถทำให้นางมองว่าเขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่อยู่ในระดับเดียวกันกับตัวเองแล้ว

“ผู้เพื่อนยุทธ์ตันเม่ยชมเกินไปแล้วขอรับ”หลัวซิวทำท่าคารวะเอามือทั้งสองประสานกันแล้วยกขึ้นในระดับหน้าอก

ตัวตน ณ ปัจจุบันของเขาคือกรรมาปะเผ่าอารักษ์ของเผ่าจี้ ไม่ว่าจะมองจากมุมใด เขาก็ไม่มีทางเรียกตันเม่ยว่าท่านผู้อาวุโส

อันที่จริงตำแหน่งของกรรมาปะเผ่าอารักษ์อยู่สูงกว่านายแห่งเผ่าจี้เสียอีก เพราะฉะนั้นทุกคำพูดทุกกริยาของหลัวซิวล้วนสามารถเป็นตัวแทนของเผ่าจี้ได้

สำหรับสรรพนามผู้เพื่อนยุทธ์ที่หลัวซิวเรียกนั้น ตันเม่ยย่อมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว อีกทั้งยังรู้สึกสมเหตุสมผลด้วย

“ท่านชายซิวหลัวถ่อมตัวเกินไปแล้ว ครั้งนี้ข้ามาเยือนเผ่าจี้ในนามวังเซียนมหาวาลของเรา เผ่าจี้กำลังจะเผชิญหน้ากับภัยพิบัติครั้งใหญ่ วังเซียนมหาวาลของข้ายินดีทุ่มสุดกำลังสามารถเพื่อให้การช่วยเหลือ”

คำพูดคำจาของตันเม่ยตรงไปตรงมามาก ไม่มีการอ้อมค้อมใด ๆ เลยแม้แต่น้อย ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้มีความสามารถยอดเยี่ยมในหมู่สตรี

หลัวซิวก็ถือว่าเข้าใจบ้างแล้วว่าเหตุใดสตรีในวังเซียนมหาวาลจึงแข็งแกร่งกว่าบุรุษ บรรพอาจารย์และผู้สืบทอดที่แข็งแกร่งยอดเยี่ยมที่สุดต่างเป็นสตรี จึงไม่มีทางเลยที่สตรีจะอ่อนกว่าบุรุษ

“ผู้เพื่อนยุทธ์ตันเม่ยให้การสนับสนุนเผ่าจี้ของเราเช่นนี้ ไม่กังวลเลยหรือว่าเผ่าจี้ของเราจะต้านทานการรุมโจมตีจากเหล่ากองกำลังของเขาดึกดำบรรพ์ไม่ได้?”หลัวซิวยิ้มพลางถาม

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ตันเม่ยจึงยิ้มพลางตอบกลับ “ท่านชายซิวหลัวไม่มีความมั่นใจเลยหรือ? หากไม่มีความมั่นใจจริง ๆ บัดนี้เจ้าจักยังยิ้มออกมาได้อยู่อีกหรือ?”