บทที่ 2641

บรรดาสตรีก็มิได้เกลี้ยกล่อมอีก เพราะพวกนางต่างรู้จักนิสัยของหลัวซิวเป็นอย่างดี เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว ก็จะไม่เปลี่ยนใจง่าย ๆ อย่างแน่นอน

ยิ่งกว่านั้นที่หลัวซิวพูดมาก็เป็นความจริง นอกจากเขา เผ่าจี้ก็ไม่มีใครสามารถขัดขวางซือถูเซิ่งเจี๋ยผู้แข็งแกร่งมหาจักรพรรดิยุทธ์ช่วงกลางคนนี้ได้อีก

ตอนเดินออกมาจากแดนปริศนาเผ่าจี้ หลัวซิวได้เผาผลาญพลังและเลือดเป็นที่เรียบร้อย เปลวไฟสีแดงเลือดสูงหลายจั้งเผาผลาญลุกโชนไปทั่วร่างกาย

ผมของเขาเองก็ถูกย้อมเป็นสีแดงเลือด เป็นเหมือนดั่งอสูรอาบเลือดที่มาจากขุมนรก ไอสังหารไร้สิ้นสุด

ห้วงดาราที่อยู่ห่างออกไป เป็นสนามรบอันมโหฬารที่ไม่ได้พบเห็นมานานนับหมื่นปี จอมยุทธ์นับไม่ถ้วนประจัญบานกัน ฆ่าฟันอย่างโหดร้าย ที่มาร่วมศึกในครั้งนี้ไม่ใช่แค่ผู้แข็งแกร่งจักรพรรดิเทพ และมหาจักรพรรดิยุทธ์ แม้แต่ศิษย์ระดับต่ำอย่างจ้าวมหาเทพ มกุฎเทพ หรือแม้กระทั่งราชาเทพก็ยังได้เข้าร่วมการศึกด้วย

ร่างไร้วิญญาณร่างแล้วร่างเล่าร่วงหล่นจากฟากฟ้า ตกลงในฝุ่นละออง ท้องฟ้าและพื้นดินถูกย้อมไปด้วยเลือด สถานการณ์ทั้งโหดร้ายและยิ่งใหญ่ ทำให้คนทอดถอนใจ

ในตอนที่หลัวซิวพุ่งเข้าหาซือถูเซิ่งเจี๋ยเพียงลำพัง บรรดาผู้คนในแดนปริศนาเผ่าจี้เองก็พุ่งเข้าไปเช่นเดียวกัน ไม่มีผู้ใดสามารถหลีกเลี่ยงศึกในคราวนี้ได้ แม้แต่จี้จู่คนปัจจุบันอย่างยู่เอ๋อร์ ก็ยังต้องออกรบกับศัตรูด้วยตนเอง

“หลัวซิว แม้ว่าเจ้าจะเชี่ยวชาญกฎชีวิตและสามารถเผาผลาญพลังและเลือดเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งได้ แต่ถึงอย่างไรผลการฝึกตนของเจ้าก็ยังต่ำจนเกินไป เผาผลาญพลังและเลือดก็เพิ่มขึ้นมาได้ถึงระดับจักรพรรดิเทพช่วงปลายเท่านั้น ไม่มีทางที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าอย่างแน่นอน” ซือถูเซิ่งเจี๋ยก้มต่ำมองหลัวซิว โดยไม่ปิดบังความอาฆาตที่อยู่ในดวงตาเลยสักนิด

“เจ้าบอกไม่ใช่หรือว่ายังมีวิธีการอยู่อีกมากมาย? วันนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้า มีความสามารถอะไรก็ใช้ออกมาให้หมด ไม่เช่นนั้นทันทีที่ข้าลงมือ เจ้าคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว”

ระหว่างที่พูด ซือถูเซิ่งเจี๋ยก็ยกมือกวัก ภูเขาเซียนดึกดำบรรพ์ลอยมากลางอากาศ นักยุทธ์ผู้ใดก็ตามที่ขวางอยู่ถูกภูเขาเซียนดึกดำบรรพ์กระแทกเบา ๆ ก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง ไร้ซึ่งร่างกาย

ภูเขาเซียนดึกดำบรรพ์ลอยอยู่เหนือศีรษะของซือถูเซิ่งเจี๋ย อาวุธเทพระดับเจ็ดที่มีอานุภาพเลิศล้ำ ขับเคลื่อนด้วยผลการฝึกตนมหาจักรพรรดิยุทธ์ช่วงกลางของซือถูเซิ่งเจี๋ย ถึงขั้นแสดงอานุภาพที่สามารถสังหารผู้แข็งแกร่งมหาจักรพรรดิยุทธ์ช่วงปลายออกมาได้

ได้ยินเช่นนั้น หลัวซิวก็หลุดหัวเราะ คิดไม่ถึงว่าซือถูเซิ่งเจี๋ยจะพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้ เขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม หรือสมองมีปัญหากันแน่?