บทที่ 2646

การสูญเสียของเผ่าจี้เองก็ไม่น้อยเช่นเดียวกัน ผู้อาวุโสระดับจักรพรรดิเทพสิ้นชีพไปหนึ่งคน ภายใต้การนำของซิงเฉินตระกูลเทพสงครามกวาดราบทุกทิศที่โจมตี คนในตระกูลนับแสน ก็เหลือเพียงเจ็ดหมื่นเท่านั้น

ในตำหนักใหญ่ของเผ่าจี้ ผู้คนได้รวมตัวกันอีกครั้ง แม้ว่าทุกคนจะเอาชนะศึกในครั้งนี้ แต่การสูญเสียก็ใหญ่หลวงมากเกินไปจริง ๆ

เมื่อเห็นท่าทางเคร่งเครียดของทุกคน หลัวซิวก็รู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย ทว่าเขากลับรู้แก่ใจดี ในโลกแห่งการฝึกยุทธ์ ทันทีที่เกิดสงครามระหว่างกองกำลังใหญ่เช่นนี้ขึ้น ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นักยุทธ์ในดาราจักรวาลมีแค่พันล้านคนเสียที่ไหนกัน? ทรัพยากรในการฝึกฝนที่จำกัด ท้ายที่สุดก็อยู่ในมือของคนจำนวนหนึ่งเท่านั้น คนส่วนมากจะถูกทอดทิ้ง ดับสลายไปในเส้นทางแห่งกาลเวลา

“ทุกท่านอย่าได้เสียใจนักเลย พวกเราได้ชนะศึกในครั้งนี้ แม้ว่าจะมีการสูญเสียอย่างหนักแต่การสูญเสียพวกนี้ ล้วนสามารถชดเชยกลับคืนมาได้!”

หลัวซิวกล่าวขึ้นมาอย่างช้า ๆ เพียงชั่ววินาทีสายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เขา อยากฟังดูว่าจะสามารถชดเชยสิ่งที่สูญเสียไปกลับมาได้อย่างไรกันแน่

“ก่อนอื่นสิ่งที่ข้าอยากจะบอกกับทุกคนก็คือ ตระกูลหงไม่มีอยู่อีกแล้ว ก่อนสงครามครั้งใหญ่จะเกิดขึ้น ข้าก็ได้ส่งคนไปทำลายรากฐานของตระกูลหงเป็นที่เรียบร้อย ดังนั้นสามารถพูดได้ว่าโลกาโกลาหลไม่มีผู้นำอยู่อีกแล้ว กองกำลังในโลกาโกลาหล อย่างมากก็มีจักรพรรดิเทพเพียงหนึ่งถึงสองคนเท่านั้น แค่มหาจักรพรรดิยุทธ์คนใดคนหนึ่งก็สามารถควบคุมได้แล้ว”

เมื่อได้ฟังหลัวซิวพูดเช่นนี้ บรรพอาจารย์ตะกูลมู่กับตันเม่ยต่างดวงตาเป็นประกายขึ้นมา ทรัพยากรของมหาโลกาแห่งหนึ่งนั้นอุดมสมบูรณ์มากเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นตระกูลมู่หรือว่าวังเซียนมหาวาล หากสามารถควบคุมสองมหาโลกาพร้อมกันได้ ใช้เวลาไม่กี่ปี ก็จะสามารถเลี้ยงดูฝึกฝนยอดฝีมือจำนวนมากออกมาได้อีกครั้ง

“ใครจะเป็นผู้ควบคุมโลกาโกลาหลนั้นพวกเราเอาไว้ก่อน เพราะในมหาโลกาพันสามก็ยังมีกองกำลังอื่นคอยจ้องจะตะครุบอยู่เช่นเดียวกัน”