บทที่ 2667 เทพธิดาหงเหยียน

ที่เชิงของยอดเขาโดดเดี่ยว ผู้อาวุโสทั้งหกที่นำโดยผู้อาวุโสใหญ่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงที่ส่งมาจากประมุขเขาและทันใดนั้น แต่สายตาละคนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

พระราชวังที่เหลือไว้โดยอาจารย์ปู่ถูกเปิดออกแล้ว!

เมื่อผู้อาวุโสทั้งหกปีนขึ้นไปบนยอดเขาอันโดดเดี่ยวและเห็นสมบัติที่ประดับประดาในพระราชวัง พวกเขาแต่ละคนรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

มีสิ่งเหล่านี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าสำนักสามารถปลูกฝังศิษย์ที่มีความสามารถได้มากขึ้น ความหวังของผู้อาวุโสเหล่านี้จะได้รับการบรรลุเป็นเทพมารระดับแปดในอนาคตก็มั่นใจได้มากขึ้นเช่นกัน

จี้หานยู่ในฐานะจี้จู่ จะต้องการเป็นประธานในสถานการณ์โดยรวมของเผ่าจี้ เมื่อเสิ่นปิงหยูรู้ว่าหลัวซิวอาศัยอยู่ใน หุบเขาเทพจันทรานางก็ย้ายมาที่นี่ทันที

ฉียู่หรงก็ย้ายมาที่นี่เช่นกัน หุบเขาเทพจันทราซึ่งแต่เดิมทีที่สงบก็มีคนเพิ่มมาสองคนทันที

หลัวซิวไม่ได้ปฏิเสธหรือพยักหน้าให้กับการย้ายมาของสองสตรี แม้ว่าเขาจะจัดการกับปัญหาทางความรู้สึกในชาตินี้ได้ดีกว่าในชาติที่แล้ว แต่เขาก็ไม่ใช่คนผ่านศึกมามากในด้านนี้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

โลกร้าง เมื่อเทียบกับมหาโลกาพันสามแตกต่างกับพื้นโลกอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ ที่เรียกว่าจักรพรรดิเทพเป็นเพียงเทพมารระดับห้าเท่านั้นและสามารถถถูกนับว่าเป็นมดที่แข็งแกร่งกว่าเล็กน้อยเท่านั้น

ทุกคนรู้สึกถึงความแข็งแกร่งที่อ่อนแอ เหยียนเยว่เอ๋อร์และเหยียนซีโรว่ปิดกั้นฝึกตนตลอดเวลา แม้แต่เรื่องที่เผ่าจี้และตระกูลเทพสงครามย้ายรากฐานมาก้ไม่รู้ด้วยซ้ำ

เสิ่นปิงหยูและฉียู่หรงก็ ฝึกฝนอย่างหนักเช่นกัน เนื่องจากอยู่ในโลกะดาราอัมพรเทว ผลการฝึกตนของฉียู่หรงจึงล่าช้ามากและตอนนี้นางได้สะสมผลการฝึกตนมาจำนวนมาก นอกจากนี้กฎฟ้าดินในโลกมหาศักดิ์นั้นสมบูรณ์มากขึ้น ดังนั้นความก้าวหน้าของนางจึงรวดเร็วนัก

หลายสิ่งหลายอย่างของหลัวซิวก็ยังใช้ในการฝึกฝน สำหรับเขา ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในการเพิ่มผลการฝึกฝนของเขาคือปัญหาของทรัพยากร เมื่อปัญหานี้ได้รับการแก้ไขแล้ว จะไม่มีอุปสรรคใด ๆ ต่อความเร็วในการฝึกฝนของเขา วิถีไร้ลักษณ์ได้วิวัฒนาการแดนใหญ่ออกมาซึ่งแตกต่างจากชีวิตที่แล้วอย่างสิ้นเชิง ตราบใดที่มีทรัพยากรเพียงพอเขายังสามารถฟื้นฟูผลการฝึกตนของชาติที่แล้วได้ในเวลาอันสั้น

“เจ้าคือนายท่านในตำนานตามคำสั่งสอนรึ?”

ในวันนี้ สตรีคนหนึ่งมาที่ หุบเขาเทพจันทราสิ่งที่ทำให้หลัวซิวหมดคำจะพูดก็คือค่ายเทพระดับหกที่เขาสร้างไว้รอบ ๆ หุบเขาเทพจันทราราวกับว่าเป็นว่างเปล่าต่อหน้าสตรีคนนี้

นับตั้งแต่มีคนบุกเข้าไปในถ้ำตอนที่เขากำลังกอดเยว่เอ๋อร์และซีโรว่ หลัวซิวก็รู้สึกไม่ชอบใจเสมอที่มีคนบุกเข้าไปในค่ายกลที่เขาสร้างไว้โดยไม่ได้รับอนุญาต

ครั้งก่อนที่ลวี่โหลวมา เขาเดาได้แล้ว แต่สตรีคนนี้เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตทำให้ใบหน้าของหลัวดูไม่ดีเล็กน้อย

นี่คือสตรีในชุดยาวสีแดงซึ่งดูเหมือนอายุแค่สิบหกหรือสิบแปด ใบหน้าบอบบางและริมฝีปากสีแดงที่น่าดึงดูดดูเร่าร้อน แต่ใบหน้าของนางมีความเย่อหยิ่งที่ปฏิเสธผู้อื่นให้อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้

ถ้ามองในแง่รูปลักษณ์ สตรีคนนี้งดงามกว่าลวี่โหลวและสามารถเทียบได้กับฉียู่หรงกับเสิ่นปิงหยู

นอกจากนี้ อารมณ์ที่เย็นชาและเย่อหยิ่งของนางค่อนข้างคล้ายกับตอนที่หลัวซิวได้พบกับเสิ่นปิงหยูเป็นครั้งแรก

“ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่านายท่าน นั่นแสดงว่าเจ้าเป็นเชื้อสายของว่านเหรินด้วยรึ?”หลัวซิวพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว

ไม่ว่าสตรีคนนี้จะสวยแค่ไหน และไม่ว่านางจะเป็นใครก็ตาม การบุกเข้าไปในค่ายกลโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ทำให้หลัวซิวรู้สึกไม่ชอบใจนัก

“ผู้แข็งแกร่งในตำนานเป็นผู้แดนผู้สูงส่ง อย่าบอกนะว่าเจ้าเป็นคนปลอม?” สตรีในชุดสีแดงมองหลัวซิวขึ้นลงพร้อมพูดเล่น

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลัวซิวก็หมดคำพูดที่จะพูดอีกครั้ง “เจ้ากับลวี่โหลวมีความสัมพันธ์อย่างไร?”

“นางเป็นพี่สาวของข้า” สตรีในชุดกระโปรงสีแดงนั่งลงตรงข้ามหลัวซิวอย่างไม่เกรงใจพร้อม

“เจ้าคือหงเหยียน?”

หลัวซิวได้ยินลวี่โหลวพูดถึงว่านางมีน้องสาวหนึ่งคน ซึ่งเป็นเทพธิดาของภูเขาว่านเริ่น ก่อนหน้านี้ปิดกั้นฝึกตนมาตลอด ว่ากันว่าจะบรรลุแดนเทพมารระดับเจ็ดช่วงปลายแล้ว

แม้ว่าภูเขาว่านเริ่นจะไม่ใช่แดนศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป แต่ก็เคยเป็นการสืบทอดระดับแดนศักดิ์สิทธิ์ และยังคงมีกฎว่าแต่ละรุ่นจะเลือกเทพบุตรหรือเทพธิดา

สถานะของเทพธิดาเท่ากับผู้อาวุโส และแม้แต่อำนาจก็สูงกว่าผู้อาวุโสด้วย ซึ่งไม่ใช่ว่าศิษย์ใจกลางจะสามารถเทียบได้

“เจ้ารู้มากเสียจริง แต่ข้าบอกไว้เลยว่าเจ้าอย่าคิดอะไรกับพี่สาวของข้า!”

นิสัยของ หงเหยียน แตกต่างจากลวี่โหลวอย่างสิ้นเชิง ไม่เข้มงวดเท่าลวี่โหลวแต่เหมือนเด็กที่ไร้เดียงสามากกว่า

“หงเหยียนอย่าไร้มารยาทต่อนายท่าน!”

ในขณะนี้ มีเสียงเย็นชาดังขึ้น และร่างของลวี่โหลวก็ปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ ดุ หงเหยียน

หลัวซิวใช้นิ้วเคาะที่เท้าแขนของเก้าอี้เบา ๆ ดูเหมือนว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องเพิ่มระดับของค่ายกลที่เขาสร้างไว้รอบ ๆ หุบเขาเทพจันทรา

“ลวี่โหลวและ หงเหยียน บุกรุกสถานที่ฝึกตนของนายท่าน โปรดลงโทษพวกข้าเถอะ” ลวี่โหลวยื่นมือดึง หงเหยียน ขึ้นมา แล้วพูดกับหลัวซิวด้วยความเคารพ

“ช่างเถอะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าบุกเข้ามา”

หลัวซิวไม่จริงจังเรื่องแบบนี้กับพวกนางจริง ๆ เขาวางแผนที่จะเพิ่มระดับค่ายกลทั้งหมดรอบ ๆ หุบเขาเทพจันทราให้เป็นเทพค่ายระดับเจ็ดหลังจากที่สองพี่น้องจากไป