บทที่ 2687 บุกฆ่าเข้าไปในตำหนักหลักเมือง

“ข้าจริงจังอยู่แล้วสิ เฮียข้าคือเจ้าเมือง ข้าเองก็ย่อมเป็นตัวแทนของตำหนักหลักเมือง เป็นตัวแทนของเฮียข้าได้อยู่แล้ว!”

เรื่องราวดำเนินการมาจนถึงบัดนี้ เปียนหยวนจี๋ไม่มีทางขี้ขลาดเวลานี้ จึงทำได้เพียงฝืนเดินบนเส้นทางผิดนี้ให้ถึงที่สุด

ยกอาณาบริเวณของสมาคมเทียนสุ่ยให้ผู้อื่น เรื่องนี้เฮียเขาไม่มีทางปล่อยตัวเองไปง่าย ๆ แน่นอน แต่ขอแค่สามารถกำจัดไอ้แซ่หลัวนั่นได้ จับกุมตัวกากเดนสำนักหวูซินได้ เช่นนั้นบางทีคุณูปการนี้ก็อาจจะสามารถลดทอนความผิด บวกกับมีพี่สะใภ้ช่วยถือหางด้วยละก็ น่าจะไม่ยุ่งยากเช่นนั้นแล้ว

ซึ่งนี่ก็คือแผนการของเปียนหยวนจี๋ แน่นอนอยู่แล้วว่าก็มีแผนการที่พี่สะใภ้ช่วยเขาจัดแจงด้วย

“คำพูดของรองเจ้าเมือง ข้าได้บันทึกไว้แล้วนะ”

มีลูกแก้วความทรงจำลูกหนึ่งปรากฏในมือเฉว่ซ่า เมื่อครู่เขาได้ทำการบันทึกคำพูดทั้งหมดที่เปียนหยวนจี๋กล่าวมาไว้แล้ว ถึงครานั้นนี่จะเป็นหลักฐานชั้นยอด เจ้าเมืองหวูซินก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน

“ทุกท่านวางแผนที่จะลงมือเมื่อใดขอรับ? ยกอาณาบริเวณของสมาคมเทียนสุ่ยให้พวกท่านก็ได้ แต่เฮียข้าบอกแล้วว่าจำเป็นต้องฝากกากเดนสำนักหวูซินนั่นให้ตำหนักสำนักเราเป็นผู้จัดการ เมื่อไม่มีวิชาค้นวิญญาณของเฮียข้า ต่อให้พวกท่านจับกุมตัวมันได้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเช่นกัน”เปียนหยวนจี๋พูดกระแทกเสียงต่ำ

“เรื่องนี้คุยง่าย”

เจ้าจวนกู่หยุนค่อย ๆ ลุกตัวขึ้น มองไปทางเฉว่ซ่ารวมไปถึงสองบุรุษเสือสิงห์แล้วพูดว่า: “ทั้งสามคิดอย่างไร?”

“ข้าไม่มีความเห็น”เฉว่ซ่าและสองบุรุษเสือสิงห์ต่างตอบกลับเช่นนี้

“แต่ข้ามีความเห็น!”

และในเวลานี้เอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก ถัดจากนั้นก็มีเงาดำสามร่างปรากฏหน้าประตูห้องโถงใหญ่ตำหนักหลักเมือง

“ผู้ใดบังอาจบุกเข้ามาในตำหนักหลักเมือง ยังไม่รีบถูกจับโดยละม่อมอีกหรือ!”

เหล่าจอมยุทธ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ตำหนักหลักเมืองตะคอกเสียงดัง ก่อนจะพุ่งเบียดเสียดกันเข้าไป

“ไสหัวไป!”

หลัวซิวไม่จำเป็นต้องลงมือเลยด้วยซ้ำ เขาแค่ใช้มือทั้งสองข้างไขว้ไว้ด้านหลัง แล้วเดินเข้าไปในตำหนักหลักเมืองโดยตรง ลาร์ตะคอกเสียงดังลั่นทีหนึ่ง คลื่นปราณที่ม้วนซัดออกไปมีอานุภาพแห่งอัสนีแฝงซ่อนอยู่ ทำให้กลุ่มคนที่พุ่งเบียดเสียดกันเข้ามาถูกโหดพัดจนกระเด็นออกไปภายในพริบตา ร่างกายระเบิดแตกกลางท้องฟ้าจนกลายเป็นหมอกเลือด สภาพน่าเวทนามากจนมิอาจทนดูได้

ชายหนุ่มที่ใบหน้าขาวซีดเดินตามอยู่ด้านหลังหลัวซิวด้วยสภาพจิตใจที่กระวนกระวาย เขาก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าเจ้าหมอนี่จะกล้าหาญเช่นนี้ ถึงกับพาเขาบุกเข้ามาในตำหนักหลักเมือง

เมื่อเขาเห็นกลุ่มคนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ตำหนักหลักเมือง ชายหนุ่มยิ่งตกใจมากจนแทบจะเป็นลมหมดสติไป เจ้าจวนกู่หยุน เจ้าหอเฉว่ซ่าและสองบุรุษเสือสิงห์ล้วนอยู่ที่นี่ เช่นนี้ก็เท่ากับการมาติดหลุมพรางเองมิใช่หรือ?

ตัวเปียนหยวนจี๋เองก็ผงะไปแล้ว ท่าทางที่จะดื่มเหล้าในเมื่อครู่นี้หยุดนิ่งลงไปภายในพริบตา เมื่อเขาตอบสนองกลับมาได้ หลัวซิวก็เดินเข้ามาแล้ว ราวกับเดินอยู่ในสวนหลังบ้านของตนยังไงอย่างนั้น แต่ไม่ใช่ตำหนักหลักเมืองที่มีองครักษ์แห่งเมืองหวูซินเฝ้าดูแลอย่างเข้มงวด!

“หลัวซิว มึงช่างโอหังยิ่งนัก!”

เสี้ยงเพล้งดังขึ้น เปียนหยวนจี๋เขวี้ยงแก้วเหล้าลงพื้นจนแตกสลาย แต่ว่าเขาไม่ได้ลงมือโจมตีโดยตรง แต่เป็นการตะโกนพูดกับพวกเจ้าจวนกู่หยุนอย่างเสียงดัง: “ทุกท่าน ไอ้หมอนี่แหละ!”

“ความกล้าของสหายช่างมากเสียจริง”

บนใบหน้าเจ้าจวนกู่หยุนก็มีความแปลกใจปรากฏเช่นกัน ก่อนจะพูด: “เมื่อครู่รองเจ้าเมืองเพิ่งสัญญากับเราว่า ขอแค่เรากำราบเจ้า อาณาบริเวณของสมาคมเทียนสุ่ยก็จะกลายเป็นของเรา”

ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น ก็มีพลังออร่าที่แข็งแกร่งแผ่กระจายออกมาจากตัวเจ้าจวนกู่หยุน ผลการฝึกตนของเขาคือเทพมารระดับเจ็ดช่วงปลาย ทว่าออร่าเกณฑ์พลังเต๋ากลับแข็งแกร่งกว่าเปียนหยวนจี๋ไม่รู้ตั้งกี่เท่า

เมื่ออยู่ในแดนเดียวกัน ศักยภาพก็จะแตกต่างกันอย่างมากล้นเช่นกัน ซึ่งนี่ก็คือความแตกต่างระหว่างผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงกับจอมยุทธ์ทั่วไปนั่นเอง

ในขณะเดียวกัน เจ้าหอเฉว่ซ่าและสองบุรุษเสือสิงห์ต่างก็แสยะยิ้มอย่างเยือกเย็นด้วย “เจ้ารนมาถึงที่เอง ก็ประหยัดเวลาเราได้ไม่น้อยเช่นกัน”

“ใช่หรือ? ทุกท่านมั่นใจเช่นนี้เลยหรือว่าจะสามารถจัดการข้าได้? ยังมีอีกจุดหนึ่งที่พวกเจ้าพูดผิดไป นั่นก็คืออาณาบริเวณของสมาคมเทียนสุ่ยจะไม่ตกเป็นของพวกเจ้า แต่จะเป็นของเขา”

หลัวซิวยิ้มอย่างไม่เก็บเอามาใส่ใจ จากนั้นเขาก็ดึงตัวชายหนุ่มมาด้านหน้าตัวเองแล้วพูดว่า: “ไม่ใช่แค่อาณาบริเวณของสมาคมเทียนสุ่ยเท่านั้น เขาจะกลายเป็นนายแห่งเมืองหวูซินและพสุดาราหวูซิน”

ชายหนุ่มมึนงงไปหมดแล้ว เขาไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำว่าหลัวซิวหมายความว่าอย่างไรกันแน่ เขาบอกว่าอนาคตตัวเองจะกลายเป็นนายแห่งพสุดาราหวูซิน ตกลงเขาจะทำอะไรกันแน่?

“ช่างปากดียิ่งนัก!”

สีหน้าของเจ้าจวนกู่หยุนหม่นหมองลงไป เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาและเหล่าเจ้าหอเฉว่ซ่า มาตรแม้นว่าเป็นเจ้าเมืองหวูซินก็ไม่เคยจองหองเช่นนี้มาก่อน

ลักษณะภายนอกของเจ้าจวนกู่หยุนดูแล้วเหมือนปัญญาชนที่สุภาพมีมารยาท มีรัศมีที่สว่างไสวกระพริบบนมือ จากนั้นก็มีพัดกายสิทธิ์ปรากฏในมือเขาหนึ่งอัน นี่คือพัดเบญจกายสิทธิ์ ขณะที่พัดโบกก็จะมีแสงเทวเบญจธาตุบินออกมา

พลังเบญจธาตุ ทองไม้น้ำไฟดินต่างพึ่งพาช่วยเสริมซึ่งกัน ส่งผลกระทบต่อกันและกัน เมื่ออยู่เดี่ยว ๆ จะไม่ถือว่าแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ แต่ถ้าเกิดเบญจธาตุทั้งห้าหลอมรวมเข้าด้วยกัน พลานุภาพก็จะเพิ่มขึ้นไม่เพียงเท่าตัวเท่านั้น

อย่างไรก็ตามเมื่ออยู่ต่อหน้าศักยภาพที่เด็ดขาด ไม่ว่าพลังอมตะเคล็ดวิชาของเจ้าจะงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้มากเพียงใด ก็ไม่มีประโยชน์ใด ๆ เลย

หลัวซิวสะบัดแขนเสื้อคลุมทีหนึ่ง ชายหนุ่มที่มีการถ่ายทอดสืบสานของหวูซินก็ถูกเขาพัดจนบินออกไป แล้วร่วงลงข้างกายลาร์

“ดูให้ดีล่ะ นี่ถึงจะเป็นเวทย์นำมังกรไร้เจตน์ที่แท้จริงต่างหาก!”

ในระหว่างที่พูดอยู่นั้น หลัวซิวก็ใช้มือข้างหนึ่งประสานอิน เสียงคำรามมังกรที่ดังและสูงดังก้องขึ้น จากนั้นก็มีมังกรที่กลายมาจากตรีภพพุ่งเข้าไปพร้อมกับเสียงคำราม

เกณฑ์ตรีภพเป็นสิ่งที่หลัวซิววิวัฒนาการออกมาด้วยไร้รูป และระดับของพลังเกณฑ์นั้นสูงกว่าระดับของพลังเบญจธาตุหนึ่งระดับ

มังกรตรีภพพุ่งตรงไปอย่างมโหฬารพันลึก ทุกตำแหน่งที่เคลื่อนผ่าน แสงเทวเบญจธาตุก็จะสลายหายไป พุ่งมาแรงจนไม่อาจต้านทานไว้ได้

“สยบมังกร!”

หลัวซิวยกมือขึ้นมาขยำทีหนึ่ง มังกรตรีภพก็กลายเป็นกระบี่เทพหนึ่งเล่ม ฉีกกระชากฟ้าดิน

“ตู้มม!”

เสียงดังลั่นที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินสะท้อนออกไป ทุกคนในเมืองหวูซินล้วนสัมผัสได้ว่าแผ่นดินใหญ่ที่อยู่ใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ห้องโถงใหญ่ตำหนักหลักเมืองดังสะเทือนเลื่อนลั่นแล้วเริ่มแตกกระจายออกเป็นส่วนย่อย ๆ เศษหินที่นับไม่ถ้วนพุ่งกระเด็นออกไป ภายในชี่จิ้งมีพลังเกณฑ์พลังเต๋าแฝงซ่อนอยู่ ทำให้องครักษ์จำนวนมากในตำหนักหลักเมืองล้วนได้รับผลกระทบ ร่างกายถูกเศษหินทะลวงจนสภาพพังยับเยิน เสียงกรีดร้องโหยหวนที่น่าเวทนาดังขึ้น ๆ ลง ๆ

เจ้าจวนกู่หยุนกระอักเลือดเฮือกหนึ่ง ร่างกายเซถอยหลังกลับไปหลายก้าว สีหน้าดูตะลึงงันอย่างยิ่ง รัศมีเทวที่เขาปล่อยออกไปจากพัดเบญจกายสิทธิ์ถึงขั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนดังกล่าวด้วยซ้ำ และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือหลัวซิวนั่นไม่ได้ใช้ของขลังศัสตราวุธเลย แค่ใช้มือเปล่าปล่อยพลังอมตะออกมาเพียงพลังเดียวเท่านั้น