บทที่ 2727 นางอสูรฟ้า

“ผู้ใดกล้าบังอาจโอหังในเมืองต้าฮวงโบราณเรา!”

การต่อสู้ด้านนี้ของร้านอาหารทำให้เกิดความโกลาหลและวุ่นวาย ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งลงมา เป็นชายวัยกลางคนสวมชุดเกราะสีม่วงทอง ดูแข็งแกร่ง“อาจารย์!” ฮวงหวูเต้าที่หน้าซีดบินมาพร้อมเรียกด้วยความเคารพ

คนนี้เป็นผู้อาวุโสพระบัญญัติของเมืองต้าฮวงโบราณ ชื่อว่าฮวงหยุนเทียน ข้างหลังเขามีกงล้อเทพปรากฏขึ้นซึ่งแสดงถึงพลานุภาพและทรงพลัง เป็นผู้แข็งแกร่งเทพมารระดับเก้าคนหนึ่ง!

“กล้าก่อปัญหาในเมืองต้าฮวงโบราณ ช่างกล้านัก!”

สายตาของฮวงหยุนเทียนเป็นเหมือนคบเพลิงและมองไปยังหลัวซิวในทันที หลัวซิวรู้สึกถึงความกดดันของตัวสำนึกที่เจาะทะลุตัวหยั่ง โจมตีจิตใจของเขา

แต่หลัวซิวไม่กลัว แม้ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นเทพมารระดับเก้า แต่ในด้านของระดับวิญญาณ จะด้อยกว่าญาณเทวของเขา

ทันทีที่ห้วงจิตของเขาเคลื่อนไหว ญาณเทวก็เกิดการเปลี่ยนแปลงการใช้พลังอมตะสรรพวิถีล้วนว้างในตัวหยั่งรู้ และตัวสำนึกของฮวงหยุนเทียนที่เจาะเข้าไปในตัวหยั่งรู้ของเขาและหายไปในทันที

ฮวงหยุนเทียนไม่ได้กำหนดเป้าหมาย ฮวงหวูจี๋หลังจากที่ ฮวงหวูจี๋เป็นเจ้าเมืองน้อย

“หือ? ช่างเป็นรุ่นเยาว์ที่เก่งกาจเสียจริง ความสามารถไม่น้อย!”

สีหน้าของฮวงหยุนเทียนขรึมลง เขาไม่ได้คาดหวังว่ารุ่นเยาว์คนหนึ่งจะลบล้างการโจมตีด้วยตัวสำนึกของเขาได้อย่างง่ายดาย เขายกมือขึ้นพร้อมตบฝ่ามือทันที ตั้งใจจะฆ่าหลัวซิวให้ตายอยู่ที่นี่ทันที

“หยุดนะ!”

ฮวงหวูจี๋ก้าวมายืนขวางตรงหน้าหลัวซิว เผชิญหน้ากับฮวงหยุนเทียนที่เป็นผู้อาวุโสพระบัญญัติอย่างไม่เกรงกลัว และพูดอย่างเย็นชา “สหายหลัวเป็นเพื่อนของข้า ผู้อาวุโสหยุนเทียน อย่ากระทำเกินขอบเขต!”

มีร่องรอยของความเย็นชาในดวงตาของฮวงหยุนเทียน เขาค่อยๆ หดฝ่ามือและพูดอย่างเย็นชา “เจ้าเมืองน้อย เพื่อนของเจ้าสร้างปัญหาในเมืองต้าฮวงโบราณและทำร้ายพี่ชายของเจ้า หรือว่าเจ้ายังจะปกป้องคนนี้รึ?”

“ข้าเป็นผู้ที่ทร้ายพี่ชายข้า ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเพื่อนของข้า” ฮวงหวูจี๋กล่าวอย่างเย็นชา

“ถ้าอย่างนั้นข้าอยากจะถามเจ้าเมืองน้อย เหตุใดเจ้าถึงทำร้ายหวูเต้า เขาไม่ใช่แค่ศิษย์ของข้าแต่ยังเป็นพี่ชายของเจ้าด้วย เจ้าทำลงไปได้อย่างไร?” ฮวงหยุนเทียนถามเสียงแข็ง

“ผู้อาวุโสหยุนเทียนกำลังถามข้าอยู่หรือ ข้าคือเจ้าเมืองน้อยแห่งเมืองต้าฮวงโบราณ หากเจ้าต้องการถามข้า ก็ควรเป็นท่านเจ้าเมืองที่มีคุณสมบัติ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของฮวงหยุนเทียนยิ่งเย็นลง แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อาวุโส แต่สถานะของเจ้าเมืองน้อยนั้นไม่ธรรมดา เขายังไม่สามารถปกคลุมท้องฟ้าด้วยมือเดียวในเมืองต้าฮวงโบราณ เพราะด้านหลังเขาไม่เพียงมีเจ้าเมืองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงบรรพอาจารย์หลายคนของชนเผ่าฮวงอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหวาดกลัว

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ฮวงหยุนเทียนก็ส่งเสียงเย็นชา หันหลังกลับและเดินออกไป

“อาจารย์...” ฮวงหวูเต้าตามเขาไปด้วยความรู้สึกไม่เต็มใจ

“หวูเต้า ไม่ว่าอย่างไรเขาเป็นเจ้าเมืองน้อยที่ได้รับการแต่งตั้งจากบรรพอาจารย์ทุกท่าน แม้ว่าเจ้าจะเป็นพี่ชายของเขา แต่ก็มีความแตกต่างอย่างมากในสถานะระหว่างพวกเจ้า เจ้าไม่ต้องกังวล ตราบใดที่หาโอกาสได้ ตำแหน่งของเจ้าเมืองน้อยก็อาจเป็นของเจ้าได้!” ฮวงหยุนเทียนพูดด้วยน้ำเสียงขรึม

“ขอรับ อาจารย์…” ฮวงหวูเต้าก็รู้เช่นกันว่าอาจารย์ก็พูดเช่นนี้แล้วและคราวนี้เขาต้องกลืนความสูญเสียนี้ไปชั่วขณะ

เมื่อฮวงหยุนเทียนและฮวงหวูเต้าอาจารย์และลูกศิษย์จากไป ทุกคนในห้องถอยออกไปเช่นกัน

ฮวงหวูจี๋มองไปที่หลัวซิว “สหายหลัว เป็นเพราะข้าสร้างปัญหาให้เจ้า เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของพี่ชายข้าคนนั้นที่จะหาเรื่องนั้นเป็นข้า”

หลัวซิวชื่นชมค่ายกลการจัดการกับเรื่องต่าง ๆ ของ ฮวงหวูจี๋และพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ว่า “สหายหวูจี๋ เจ้าคิดมากแล้ว เมื่อครู่นี้เจ้าสามารถเผชิญหน้ากับเทพมารระดับเก้าได้โดยไม่เกรงกลัวใดๆ สิ่งนี้สร้างความประทับใจให้กับข้าจริงๆ”

ณ จุดนี้ หลัวซิวไม่ได้ประจบฮวงหวูจี๋ หากเปลี่ยนเป็นเทพมารระดับแปดคนอื่น ๆ ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งเทพมารระดับเก้าคนหนึ่ง พวกเขาอาจถูกกดขี่จนพูดไม่ออก นับประสาอะไรกับการเผชิญหน้ากัน แล้วไม่ยอมถอยสักก้าว

ฮวงหวูจี๋ถอนหายใจ “น่าเสียดายที่สหายหลัวและข้ารู้จักกันราวกับเพื่อนที่สนิทกัน เดิมทีข้าคิดให้สหายหลัวอยู่ที่เมืองต้าฮวงโบราณสักระยะหนึ่ง แต่ข้ารู้จักพี่ชายข้า ถ้าเจ้าอยู่ในเมืองต้าฮวงโบราณนี้อีกหนึ่งวัน เจ้าจะยิ่งอันตราย”

“ไม่เป็นไร หลังจากดื่มเหล้าถ้วยนี้แล้วข้าก็จะจากไป โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ มีที่ว่างให้พักพิงมากมาย”

หลัวซิวยิ้มเล็กน้อย แต่ไม่ได้จริงจังมากนัก “ข้าวางแผนที่จะไปเมืองหยุนหลงเพื่อดูว่าข้าจะได้เห็นนางอสูรฟ้าเป็นอย่างไร?”

หลัวซิวเคยได้ยินฮวงหวูจี๋พูดถึงนางอสูรฟ้า ฮู๋ชิงชิงมาก่อน และเขาก็อยากจะไปยืนยันว่าฮู๋ชิงชิงในโลกร้างคือสตรีที่เขารู้จักในโลกแสงดาวหรือไม่

เมื่อฮวงหวูจี๋ได้ยินเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “สหายหลัว ข้าพูดความจริงกับเจ้า พี่ชายข้าคนนั้นใจแคป ถ้าเจ้าออกจากเมืองตอนนี้ เขาจะพาคนมาตามล่าเจ้าแน่นอน ดังนั้น ข้าจะไปเมืองหยุนหลงกับเจ้า ถ้าข้าอยู่ด้วย พี่ชายข้าจะไม่กล้าทำเกินไปนัก!”

เมื่อหลัวซิวได้ยิน เขาอยากจะบอกว่าไม่ต้อง เพราะเขาไม่วางความแข็งแกร่งของฮวงหวูเต้าไว้ในสายตา แต่หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เขาไม่สนใจฮวงหวูเต้า แต่ถ้าฮวงหวูเต้าเชิญอาจารย์ของเขาฮวงหยุนเทียนออกมาทำร้ายเขา แม้เขาจะมีวิธีหนีไปได้ แต่ก็จะมีปัญหามากมาย

“งั้นก็ขอบใจสหายหวูจี๋ที่ส่งข้า” หลัวซิวกำหมัดขอบใจ หยิบถ้วยเหล้าขึ้นมาดื่มรวดเดียว

หลังจากดื่มเหล้าถ้วยนี้แล้ว ทั้งสองก็เดินออกจากร้านอาหาร ร่างของหลัวซิวสว่างวาบ ลงไปอยู่บนไหล่ของลาร์ แล้วโบกมือให้ฮวงหวูจี๋ “สหายหวูจี๋ ขึ้นมาเถอะ”

“ตกลง!” ดวงตาของฮวงหวูจี๋เป็นประกาย แม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าเมืองน้อยของเมืองต้าฮวงโบราณ แต่เขาก็ไม่เคยรู้จักกับยักษ์ตรีภพมาก่อน ดังนั้นเขาจึงกระโดดขึ้นไปอยู่ข้างๆ หลัวซิวทันที

ลาร์ไม่ได้คัดค้านเช่นกัน ตราบใดที่นายท่านอนุญาตให้คนอื่นขึ้นมา เขาย่อมไม่คัดค้าน

บูม! บูม! บูม!