บทที่ 279 ที่อยู่ของภูตอัคคี

พรึ่บ!

ฝ่าเท้าของหลัวซิวสั่นสะเทือนบนพื้น ดีดตัวขึ้นไปบนฟ้า หลบการจู่โจมของกรงเล็บแหลมคมได้อย่างง่ายดาย

หลงหมิงก็พุ่งขึ้นไปบนอากาศในโพรง ร่างมังกรสีเงินยาวกว่า 33 เมตร เลื้อยวนออกมา ยิ้มร้ายกาจ “คิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิอสูรสิงห์ทิพย์ในสมัยโบราณเหรอ แค่สัตว์ขั้น 4 ในระดับสูงสุดเท่านั้น ท่านชายหลงอย่างฉันไม่กลัวแกหรอก!”

เสียงระเบิดดังสนั่น กรงเล็บอันแข็งแกร่งโจมตีไปบนกำแพงหิน หินแตกกระจายออกมา รอยร้าวขนาดใหญ่ แผ่กระจายออกไป 20 กว่าเมตร เกิดความสั่นสะเทือนไปทั้งโพรง

“ลงมือ!”

หลัวซิวแผดเสียงออกมา เอากระบี่อาถรรพ์ฟันเสือด้านหลังออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่กระบี่ที่เพิ่งหลอมเสร็จ ได้ออกรบ!

เขาก้าวออกมา ฝีเท้าลอยเหนือพื้น ร่างของเขาไปอยู่เหนือหัวสิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามทันที

อัคคีที่พลุ่งพล่านออกมาจากตัวสิงห์ทิพย์อัคคีอร่าม ระยะที่ใกล้ขนาดนี้ เหมือนร่างกายจะถูกแผดเผาเป็นเถ้า ตัวของหลัวซิวแดงไปทั้งตัว ถึงร่างเนื้อจะถึงร่างยุทธ์สูงสุด ขั้นสุดยอดแล้ว ก็รู้สึกทรมานมาก

“ตายซะเถอะ!”

เพลิงมรณะรวมตัว กระบี่อาถรรพ์ฟันเสือในมือ ฟาดฟันลงไปอย่างดุดัน จุดที่ความคมของกระบี่พาดผ่านไป เกิดเสียงระเบิดในอากาศ กระบี่เหมือนสายฟ้าสีดำ ดุดันแกร่งกล้าไร้เทียมทาน

พรึ่บ!

กระบี่นี้ หลัวซิวใช้แรงทั้งหมด เพลิงมรณะบวกกับพลังร่างเนื้อขั้นสูงสุด ทำให้เกราะเกร็ดที่อยู่บนหัวสิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามแตกออก เลือดที่เหมือนอัคคีทะลักออกมา

“แฮ่! โฮก!……”

สิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามได้รับความเจ็บปวด คำรามด้วยความโมโหอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาทั้งสี่ดวงจ้องหลัวซิวเขม็ง มีอัคคีสีทองพุ่งออกมาสี่แสง

อัคคีที่มีสีทองอร่าม เป็นชีวีอัคคีอสูรที่สิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามฝึกตน จากปริมาณที่กัดกินอัคคีอย่างต่อเนื่อง พลังที่ยกระดับชีวีอัคคีอสูร เป็นวิธีที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์สิงห์ทิพย์อัคคีอร่าม

ถ้าสามารถเอาภูตอัคคีฟ้าดินกัดเซาะหลอมรวมกับชีวีอัคคีอสูร น่าจะมีโอกาสเป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งสุดในปฐพี

“พลังแปรเสวียนเทียน เพลิงมรณะ!”

หลัวซิวหมุนวิชาลับพลังแปรเสวียนเทียน เพลิงมรณะที่แผดเผาระหว่างฝ่ามือและนิ้ว มีพลานุภาพเพิ่มขึ้นทันที กลายเป็นฝ่ามือเปลวไฟดำขนาดใหญ่ พุ่งไปคว้าอัคคีสีทองอร่ามสี่แสงนั้น

ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในระยะเวลาสั้นๆ หลงหมิงก็บินเข้ามา อ้าปากพ่น พลังการกดดันขนาดใหญ่ ทำให้ตัวของสิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามกระเด็นออกไป เหมือนลูกกระสุน กระแทกลงบนกำแพงหินในโพรงอย่างแรง

“แควกแควกแควก......”

อัคคีอสูรทองกับเพลิงมรณะ กัดกินกันและกันอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่ทำให้หลัวซิวแปลกใจก็คือ เพลิงมรณะของตัวเอง เหมือนจะไม่สามารถต้านทานอัคคีอสูรทองได้

ปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อก่อน หลัวซิวใช้เพลิงมรณะ ล้วนไม่เคยพ่ายแพ้ ไม่เคยมีอุปสรรค เห็นได้ชัดว่าสิงห์ทิพย์อัคคีอร่าม ที่ได้ฉายาว่าตัวประหลาดโบราณ ฝีมือต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

สูญเสียพลังจิตแท้ในร่างกายไปเกือบครึ่ง หลัวซิวจึงขจัดอัคคีอสูรทองทั้งสี่แสงได้ ทว่าขณะนั้นสิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามกับหลงหมิงก็ต่อสู้กันขึ้นมา

“ถ้าไม่มีหลงหมิง มีแค่ฉันเพียงคนเดียว ไม่ใช้ไพ่ไม้ตายต่างๆ คงสู้สิงห์ทิพย์อัคคีอร่ามไม่ได้” หลัวซิวพูดในใจ