บทที่ 2810 อาจารย์ในอดีตชาติ

บนชั้นสูงสุดของหอคอยเก้าชั้นที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากสนามจัตุรัสกลางเมืองศักดิ์สิทธิ์ชิงเทียน ที่นี่มีตรีภพที่ขมุกขมัวลอยวนเป็นเกลียว มีเหล่าคนใหญ่คนโตที่มีพลังออร่าลึกซึ้งจนไม่อาจคาดเดาได้นั่งท่าขัดสมาธิอยู่ที่นี่

คนใหญ่คนโตที่อยู่ภายในนี้มีเจ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งวังนภาสิบสอง และมีบรรพอาจารย์ของกองกำลังใหญ่ระดับแดนศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ อยู่ด้วย

ผู้ที่สามารถขึ้นมาในตำแหน่งเจ้าศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งวังนภาได้นั้น อย่างน้อยก็เป็นผู้แข็งแกร่งมหาจักรพรรดิยุทธ์ระดับเก้า ส่วนบรรพอาจารย์คนอื่น ๆ ของกองกำลังใหญ่ระดับแดนศักดิ์สิทธิ์ที่มีสิทธิ์นั่งเคียงคู่มหาจักรพรรดิยุทธ์ได้นั้น อย่างน้อยก็ต้องมีผลการฝึกตนมกุฎเทพระดับเก้า

คนใหญ่คนโตเหล่านี้รวมตัวกันอยู่ที่นี่ ย่อมไม่ได้เป็นเพราะจักชมดูการประลองอยู่แล้ว แต่เป็นการปรึกษาหารือเรื่องราวของหุบเขาตรีภพและแดนเทวบรรพอัคคี

ไม่ว่าจะเป็นบรรพยักษ์ตรีภพหรือมกุฎศักดิ์สิทธิ์บรรพอัคคี ต่างเป็นผู้แข็งแกร่งระดับประมุขเต๋าที่อยู่ในยุคสมัยก่อนยุคไท่ชู ผู้แข็งแกร่งระดับนี้กลับชาติมาเกิด ขอแค่สามารถพัฒนาตนได้อย่างราบรื่น ใช้เวลาไม่นานก็จะกลับมามีอำนาจแห่งประมุขเต๋าใหม่อีกครั้ง ในยุคสมัยที่ไม่มีประมุขเต๋าอุบัติขึ้นมานี้ สามารถพูดได้เลยว่าจักกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานอย่างแน่นอน

ถึงครานั้นผู้แข็งแกร่งและกองกำลังทั้งปวงในโลกมหาศักดิ์ทั้งแปดล้วนต้องยอมศิโรราบต่อหน้าอานุภาพแห่งประมุขเต๋า อีกทั้งเมื่ออยู่ภายใต้พลานุภาพของประมุขเต๋า การที่จะบรรลุสู่ประมุขเต๋านั้น ก็จะยากมากกว่าเดิมเป็นพันเท่าแน่นอน

วังชิงเทียนโจมตีแดนเทวบรรพอัคคีมาโดยตลอด ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับความเสียหาย กระทั่งบัดนี้กำลังหลักของการต่อสู้ยังคงรักษาอยู่ในระดับขั้นของราชาเทพระดับเก้า มาตรแม้นว่ามีผู้แข็งแกร่งที่อยู่สูงกว่ามกุฎเทพระดับเก้า ก็เกิดการปะทะกันในวงกว้างน้อยมาก ๆ

หากเป็นผู้แข็งแกร่งที่กำลังรบบรรลุถึงระดับมหาจักรพรรดิยุทธ์ระดับเก้าตลอดจนผู้แกร่งเลิศ เช่นนั้นพลังทำลายล้างในการประมือของผู้แข็งแกร่งระดับนี้ สามารถพูดได้เลยว่าแทบจะเป็นการทำลายล้างฟ้าดินเลย

เฒ่าประหลาดจูโหว ศิษย์คนนี้ของเจ้าไม่เลวมากเลยนี่ อายุยังน้อยแต่ก็สามารถผนึกรวมน้ำแข็งไฟออกมาได้แล้ว”

จู่ ๆ ผู้อาวุโสที่หนวดเคราขาวหงอกก็หันไปยิ้มพลางพูดกับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล

ภายในเวลาชั่วขณะ สายตาของคนจำนวนมากจึงร่วงลงบนตัวชายวัยกลางคนคนนั้น ส่วนตัวตนของคนดังกล่าวก็คือบรรพอาจารย์แห่งตระกูลจูโหว ซึ่งมีชีวิตคงอยู่มานานกว่าหลักร้อยล้านปีแล้ว

ตระกูลจูโหวมีชื่อเสียงโด่งดังมาก เดิมทีพวกเขามีชื่อเสียงโด่งดังจากการควบคุมไฟที่ล้ำเลิศ กระทั่งมาถึงรุ่นเขา ก็ศึกษาค้นคว้าอุบายการหลอมรวมน้ำแข็งและไฟออกมาได้ จึงทำให้ชื่อเสียงของตระกูลจูโหวโด่งดังขึ้นอีกครั้ง มีชื่อเสียงและอำนาจที่ยิ่งใหญ่

ผลการฝึกตนของบรรพจารย์จูโหวนี่เป็นเพียงมกุฎเทพระดับเก้าขั้นปฐมภูมิ แต่เมื่ออาศัยอุบายในการหลอมรวมพลังแห่งน้ำแข็งไฟ ต่อให้เป็นผู้แข็งแกร่งมกุฎเทพระดับเก้าช่วงปลาย ก็ไม่ยอมต่อกรกับเขาง่าย ๆ

“เหอะ ๆ ผู้เพื่อนยุทธ์ชมเกินไปแล้ว ศิษย์คนนี้ของข้าก็ต้องอาศัยค่ายกลเช่นกัน ถึงจะสามารถปลดปล่อยอุบายเช่นนั้นออกมาได้ ยังไม่เพียงพอที่จะพูดถึงหรอก……”

คำพูดของบรรพจารย์จูโหวถ่อมตัวมาก ทว่าทุกคนในนี้ล้วนดูออกอยู่ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าเขา ดูรู้สึกพึงพอใจในตัวศิษย์ตัวเองมากอย่างเห็นได้ชัด

“ตู้มม!”

และในเวลานี้เอง จู่ ๆ ก็มีเสียงที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นสะท้อนมาจากใจกลางสนามจัตุรัส เสียงระเบิดดังสนั่นหู

“ดูท่าศิษย์ของเฒ่าประหลาดจูโหวคงชนะแล้ว”มีคนหัวเราะแล้วพูด

“แม้นศิษย์คนนั้นของข้าจะไร้ความสามารถ แต่การที่จะได้รับอันดับหนึ่งในสิบของการประลองยุทธ์ในครั้งนี้ ก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก”บรรพจารย์จูโหวยิ้มอย่างสุขุม

ทว่าเมื่อเขาแผ่ตัวสำนึกของตัวเองออกไป กลับไม่พบเงาร่างของศิษย์ตนบนเวทีประลองยุทธ์ที่ตั้งอยู่ใจกลางสนามจัตุรัสเลย มีเพียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่เหนือศีรษะมีเตาเซียนลอยอยู่หนึ่งเตา

“หากไม่มีเตากลั่นนภาจื่อเซียว แม้แต่ร่างเนื้อของข้าเองก็ต้านทานพลานุภาพของพลังน้ำแข็งไฟได้ยากมาก ถือเป็นอุบายประเภทหนึ่งที่แข็งแกร่งมากจริง ๆ”

หลัวซิวพูดพึมพำคนเดียว ยกมือขึ้นมาขยำทีหนึ่ง ก็ทำการกำแหวนเก็บของวงหนึ่งไว้ในมือ กวาดตามองเถ้าธุลีที่ลอยอยู่กลางนภารอบหนึ่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและใบหน้าไร้อารมณ์: “เดิมทีข้าไม่ได้จะสังหารเจ้า ทว่าเจ้ากลับคิดที่จะสังหารข้า ฉะนั้นเจ้าก็ทำได้เพียงต้องตายสถานเดียวแล้วล่ะ”

ขณะที่ถูกค่ายอัคคีน้ำแข็งสี่ด้านโจมตี ชายเตี้ยเล็กไม่มีการออมมือใด ๆ เลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังพูดจาโอหังมาก ๆ ด้วยว่าโทษฐานของการรุกรานเทพธิดาทั้งสามก็คือตาย!

สำหรับผู้ที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเช่นนี้ หลัวซิวจึงไม่มีการออมมือใด ๆ หลังจากเขาใช้เตากลั่นนภาจื่อเซียวต้านทานพลังโจมตีเอาไว้ได้แล้ว ก็ปลดปล่อยพลังอมตะสังหารเทพทลายตัวหยั่งรู้ของฝ่ายตรงข้าม จากนั้นก็โยนเปลวไฟดวงหนึ่งออกไปอย่างเรื่อยเปื่อย ทำการแผดเผาร่างศพของเขาให้กลายเป็นเถ้าธุลีไปด้วย

“ไอ้ชาติชั่ว!”

ในขณะที่หลัวซิวกำลังจะเดินลงมาจากเวทีประลองยุทธ์อยู่นั้น ก็มีเสียงตะคอกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยไฟโกรธที่ล้นฟ้าดังก้องไปทั่วนภาเมืองศักดิ์สิทธิ์ชิงเทียน

เสียงตะคอกอันโกรธเกรี้ยวดังกล่าวได้สยบทุกคนที่อยู่บนสนามจัตุรัสกลางเมือง เนื่องจากมีพลานุภาพอันน่าสยดสยองที่มากมายมหาศาลจนไม่อาจคาดเดาได้ทำการปกคลุมทุกคนที่อยู่บนสนามเอาไว้

บนหอคอยเก้าชั้นที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล เงาร่างของบรรพจารย์จูโหวหายไปภายในพริบตา ก่อนจะปรากฏเหนือนภาสนามจัตุรัสกลางเมืองในวินาทีต่อไป

บนตัวเขามีเปลวไฟที่น่ากลัวลอยวนเป็นเกลียวขึ้นไป ซึ่งเปลวไฟประเภทนี้ไม่ใช่พลังเกณฑ์อัคคี แต่เป็นไฟโกรธของเขา!

เฒ่าประหลาดจูโหวที่ชอบถือหางนั่นจักอาละวาดแล้ว”

“ดูเหมือนเจ้าเด็กที่ถูกกำจัดทิ้งจะเป็นศิษย์ที่เฒ่าประหลาดจูโหวรักที่สุดแล้ว ไม่นึกเลยว่าแม้นจักยึดกุมอุบายของพลังแห่งน้ำแข็งไฟก็ยังถูกผู้อื่นกำจัดอยู่ดี เจ้าหนุ่มคนนั้นไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย”

“ร่างคนดังกล่าวดูขมุกขมัว เห็นได้ชัดเจนเลยว่าได้ใช้เคล็ดวิชาเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าออร่า”

ผู้ที่อยู่บนหอคอยเก้าชั้นล้วนเป็นคนใหญ่คนโต ตอนแรกเริ่มพวกเขาไม่ได้ตั้งใจสังเกตก็แล้วไป วินาทีนี้เมื่อผนึกรวมตัวสำนึกออกไป จากนั้นก็ค้นพบพิรุธและช่องโหวตบนตัวหลัวซิวเล็กน้อย

อย่างไรเสียผลการฝึกตนของทั้งสองฝ่ายก็แตกต่างกันมากเกินไป มาตรแม้นว่าวิถีไร้ลักษณ์จักเก่งกาจมากเพียงใด ก็ทดแทนช่วงระยะความต่างของแดนผลการฝึกตนไม่ได้