บทที่ 2859 เตาอลวนหวูจี๋

“ชั้นที่สิบเก้า?”

ตู๋กูได้ยินคำถามนี้ก็อดไม่ได้ที่ชะงักไปเล็กน้อย แต่เพียงพริบตาสีหน้าของเขาก็กลับมาเป็นปกติ “หากว่าฝ่าถึงชั้นที่สิบเก้า จะได้รับรางวัลเป็นอาวุธเทพประมุขเต๋า แต่ด้วยผลการฝึกตนของศิษย์น้องเล็ก ก็จะได้เพียงรางวัลอาวุธเทพมหาศักดิ์ระดับสุดยอด”

“แต่ถึงแม้จะฝ่าได้ถึงชั้นที่สิบห้า ก็ยังสามารถได้รับรางวัลเป็นอาวุธเทพมหาศักดิ์”

ระหว่างที่พูด ตู๋กูก็ยกมือขึ้นจับกลางอากาศ ลำแสงแสงเทวหลอมรวมอยู่ท่ามกลางฝ่ามือค่อย ๆ ยืดยาวออก กลายเป็นกระบี่เทพสีทองเล่มหนึ่ง และพูดพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าดูสิ กระบี่เทพเล่มนี้ของศิษย์พี่ ก็ได้มาจากการฝ่าถึงชั้นที่สิบของวังเซียนศักดิ์สิทธิ์ จึงได้นำทรัพยากรบางอย่างออกมาจากท่านอาจารย์ แล้วกลั่นมันออกมา”

ได้ยินดังนั้น ในใจของหลัวซิวก็แอบยิ้ม สัมผัสได้ว่าศิษย์พี่ตู๋กูผู้นี้เพียงคิดว่าตนถามไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดว่าตนจะฝ่าถึงชั้นที่สิบเก้าได้จริง ๆ

ในขณะที่หลัวซิวกำลังจะบอกเรื่องที่ตนฝ่าถึงชั้นที่สิบเก้าแล้วจริง ๆ นั้น สีหน้าของตู๋กูก็ชะงักไป ปรากฏน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจและเคร่งขรึมดังวนอยู่ที่ข้างหูของเขา

น้ำเสียงที่เคร่งขรึมนี้ มีที่มาจากมกุฎเต๋าหวูจี๋

“ศิษย์น้อง เมื่อครู่อาจารย์ส่งเสียงมาบอกข้า เจ้าฝ่าถึงชั้นที่สิบเก้าแล้วจริง ๆ หรือนี่?”

ตู๋กูหลังจากได้สติ ก็เผลอทำตาโตอย่างอดไม่ได้ มองหน้าหลัวซิวอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ในขณะนี้หลัวซิวถึงแม้จะฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บได้เกือบหมดแล้ว แต่เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ยังคงเสียหาย และดูอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาอย่างมาก เพียงแต่เด็กคนหนึ่งที่สภาพน่าเวทนาเช่นนี้ กลับฝ่าฟันไปจนประสบผลสำเร็จจนเขาไม่อาจคาดคิดได้!

“ก็เพราะว่าข้ามีเคล็ดเซียนแปรเก้าจึงสามารถฝ่าถึงชั้นที่สิบเก้าได้” เมื่อเห็นศิษย์พี่ของตนแสดงอาการตกใจเช่นนี้ กลับทำให้หลัวซิวเกิดความรู้สึกไม่ค่อยสบายใจขึ้นมา

“ไม่ ๆ ๆ ศิษย์น้องพูดเช่นนี้ไม่ถูกต้อง ข้าก็ฝึกตนในเคล็ดเซียนแปรเก้า อีกทั้งยังฝึกตนถึงแดนขั้นที่หกแล้วด้วย แต่ก็ยังต้องหยุดอยู่ที่ชั้นที่สิบ……”

ตู๋กูส่ายหน้าไปมา ในเวลานี้เขาก็พลันเข้าใจได้ในทันที สุดท้ายแล้วเขาก็ดูถูกศิษย์น้องที่เป็นไท่ซ่างฉิงกลับชาติมาเกิดคนนี้เสียแล้ว ความสามารถและความฉลาดของเขาเกินกว่าสิ่งที่ตนคาดคิด ไม่แปลกใจที่ท่านอาจารย์เห็นคุณค่าของเขาเช่นนี้ ไม่เพียงแค่ในในชาติก่อนอาจารย์ได้รับเขาเป็นศิษย์ แต่ยังรอคอยในยุคแห่งความโกลาหลของเวลาที่แสนยาวนาน รอคอยในช่วงเวลาที่ศิษย์น้องกลับมาเกิดใหม่ และรับเขาเป็นศิษย์อีกครั้ง!

"น้องศิษย์ ตามข้ามาเถอะ อาจารย์ได้บอกไปไว้สักครู่ เพราะว่าเจ้าได้เข้าถึงชั้นที่สิบเก้าแล้ว ตามกฎเจ้าจะได้รับรางวัลที่เหมาะสม อย่างไรก็ตามตอนนี้เจ้ายังไม่สามารถควบคุมอาวุธเทพประมุขเต๋าได้ด้วยเพราะผลการฝึกตนของเจ้า ดังนั้นเจ้าจึงต้องเลือกอาวุธเทพมหาศักดิ์แทน"

เขาเดินตามตู๋กูไป หลัวซิวมาถึงที่หนึ่งในโลกาอนัตตาอู๋จี๋ และเข้าสู่พระราชวังแห่งหนึ่ง

ภายในพระราชวังนี้เป็นที่ว่างเปล่ามาก มีเพียงชั้นวางหนังสือแถวหนึ่งเท่านั้น และยังมีแท่นบูชาอยู่อีกแห่งหนึ่ง ไม่เหมือนที่หลัวซิวจินตนาการไว้ว่าสถานนี้จะมีสมบัตินับไม่ถ้วนนี้ และจะต้องมีแสงสว่างที่ส่องประกายออกมาทั่วทั้งสี่ทิศ

"นี่คือคลังเก็บสมบัติของท่านอาจารย์ ในเมื่อเจ้าผ่านถึงชั้นที่สิบเก้าแล้ว เจ้าก็จะสามารถเลือกสมบัติที่เจ้าต้องตาต้องใจจากหนังสือเหล่านี้ได้"

ตู๋กูเดินไปหน้าชั้นวางหนังสือและเอาหนังสือที่เปี่ยมไปด้วยสีเหลืองด้วยความเก่าแก่ลงมา แล้วนำมันส่งให้หลัวซิว

หนังสือเล่มนี้ถูกกลั่นจากวัสดุพิเศษที่สามารถรักษาได้อย่างเป็นเวลานานโดยไม่เสื่อมเสียหรือเสื่อมสลายจากการผ่านพ้นเวลาอันยาวนาน

หลัวซิวถือหนังสือในมือและเปิดมันขึ้น ทันทีที่เขาเปิดและมองเข้าไปในหนังสือ เขาจ้องมันตาโตอย่างตกตะลึง

เพราะหลังจากที่เขาเปิดมองไปในหนังสือที่ดูเหมือนไม่น่าสนใจนี้ เขาพบว่ามันบันทึกไว้เกี่ยวกับอาวุธเทพมหาศักดิ์มากกว่าร้อยชิ้น!

“นี่มันระดับชั้นยอดทั้งนั้นเลย?” หลัวซิวอ้าปากค้างตาโต รู้สึกราวกับกำลังอยู่ในความฝัน

เมื่อตู๋กูที่อยู่ข้าง ๆ เห็นสีหน้าของหลัวซิว เขาก็หัวเราะออกมาเบา ๆ “อาจารย์อยู่ใดระดับใดกันเล่า อาวุธเทพมหาศักดิ์ทั้งหลายที่ท่านได้เก็บสะสมเอาไว้นั้น ทุกชิ้นย่อมเป็นที่สุดในบรรดาของระดับสูงทั้งนั้น”

“อีกอย่างเจ้าฝ่าถึงชั้นที่สิบเก้าแล้ว ความสำเร็จนี้เพียงพอที่จะช่วยให้เจ้าเลือกสมบัติระดับสูงที่เหมาะสมกับคุณ อาวุธเทพมหาศักดิ์ที่คุณเห็นในหนังสือเหล่านี้ ถ้านำมาวางไว้ในสามโลกก็เป็นอาวุธเทพมหาศักดิ์ระดับสูงสุดที่มีอยู่”

หลัวซิวได้ฟังเหล่านั้น ก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้ารัว ๆ อย่างเห็นด้วย เพราะที่ตู๋กูพูดนั้นจริงแท้แน่นอน อาวุธเทพมหาศักดิ์ที่บันทึกไว้ในหนังสือเหล่านี้ เรียกได้ว่าแต่ละชิ้นก็ยิ่งทวีคูณความแข็งแกร่งมากขึ้นไปเรื่อย ๆ!

อย่างเช่นหลัวซิวเปิดหน้าหนังสือและพบของขลังชิ้นแรกที่ปรากฏอยู่ในหนังสือนั้น ของขลังชิ้นนี้นามว่าหอคอยเบญจศุภร เป็นถึงอาวุธเทพมหาศักดิ์ชั้นยอด ด้านในมีจักรวาลปริภูมิออยู่ หากผู้แข็งแกร่งระดับผู้สูงส่งเข้าไปในนั้นก็ไม่มีทางที่จะหนีออกมาได้เลย

ไม่เพียงแค่นั้น ของขลังนี้ยังเชี่ยวชาญอย่างมากในการป้องกัน ด้วยผลการฝึกตนในปัจจุบันของเขา หากเขาบูชา เขาจะสามารถยืนหยัดได้แม้เผชิญหน้ากับจักรพรรดิเทพขั้นเก้าหลายคนที่ล้อมโจมตีโดยไม่มีทางแพ้พ่าย

หอคอยเบญจศุภรดีมากแข็งแกร่งมาก แต่หลัวซิวไม่ได้ตั้งใจเลือกสมบัตินี้ และเปิดหนังสือเพื่อดูสมบัติอื่นต่อไป

“สม…… สมบัติชิ้นนี้……”

รูม่านตาของหลัวซิวขยายออกไม่รู้กี่เท่าในชั่วพริบตา แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็สั่นสะท้าน

กระบี่เก้าวังมหาวาลไม่ใช่ดาบเพียงเล่มเดียว แต่เป็นชุดกระบี่เทพทั้งเก้าเล่ม กระบี่เทพเก้าเล่มสามารถสร้างเป็นเขาค่ายกลเก้าวัง ทั้งในการโจมตีและป้องกันเชื่อมต่อกันได้อย่างต่อเนื่อง เมื่อใดก็ตามที่สามารถกักขังศัตรูไว้ในเขาค่ายกระบี่ได้ กระบี่เทพเก้าเล่มก็จะเริ่มโจมตีอย่างต่อเนื่อง

ที่น่ากลัวกว่าคือ กระบี่เทพเก้าเล่มที่เป็นส่วนประกอบของค่ายกระบี่เก้าวัง แต่ละเล่มล้วนเป็นอาวุธเทพมหาศักดิ์ชั้นยอดที่มีพลังที่แข็งแกร่งในตัว นอกจากนี้ยังมีการใช้วิธีการและรูปแบบของการจัดระบบที่ลึกซึ้งอีกด้วย หากผู้ที่มีอำนาจและความแข็งแกร่งถือสมบัติเช่นนี้ ในสถานการณ์ที่แดนเทียบเท่ากัน ใครจะกล้ามาท้าทายได้?

“เหย ๆ ท่ามกลางคลังสมบัติของอาจารย์ สิ่งที่มีค่าที่สุดก็คือสมบัติชุดนี้แล้ว”

ตู๋กูเข้ามาอย่างใกล้ เมื่อมองเห็นกระบี่เก้าวังมหาวาลที่ถูกบันทึกเอาไว้ ก็พูดด้วยแสงประกายระยิบระยับในสายตา

คลังสมบัติของมกุฎเต๋าหวูจี๋มีอยู่หลายชิ้น แม้แต่ตู๋กูเป็นศิษย์ของมกุฎเต๋าก็ยังค่อนข้างอิ่มสุขในยามที่ได้มองไปที่มัน แต่นั่นก็เป็นเพราะมกุฎเต๋าจะไม่ให้สมบัติให้กับศิษย์เหล่านั้นโดยง่าย และความสามารถของตู๋กูก็อยู่ในระดับปานกลาง ดังนั้นจึงไม่สามารถได้รับสมบัติระดับดังกล่าวได้

อย่างเช่นอาวุธเทพมหาศักดิ์ชีวีของตู๋กู ก็เป็นเพียงแค่อาวุธเทพมหาศักดิ์ชั้นสูงชิ้นหนึ่งเท่านั้น