บทที่ 2918 พลังลึกลับ

“สามี!”

“จ้าวหุบเขา!”

“...”

เมิ่งเชียนชางถูกฆ่า เหยียนเยว่เอ๋อร์และคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่าการคุมขังหายไป สายตาต่างจับจ้องไปที่หลัวซิว

เมื่อมองไป ธรณีสำนักของอาณากระบี่หวูจี๋ได้กลายเป็นดินแดนรกร้าง ศิษย์จำนวนมากได้เสียชีวิต มีทั้งบาดเจ็บและตาย ความเศร้าโศกมีอยู่ทั่วไป

สีหน้าของหลัวซิวเขียวปัด แม้ว่าเขาจะฆ่าเมิ่งเชียนชาง แต่เขาไม่พบช่องจิตชีวีของเมิ่งเชียนชาง นี่ก็หมายความว่าคนที่เขาฆ่าเมื่อครู่ไม่ใช่เมิ่งเชียนชางตัวจริง แต่เป็นเพียงร่างผันของเขา!

ไม่ไกลนัก ปริภูมิที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อตัวเป็นกระแสวังวนที่น่าสะพรึงกลัวราวกับหลุมดำ กลืนกินทุกสิ่งรอบตัว

นั่นคือพลังทำลายล้างที่เกิดจากการล่มสลายของปริภูมิ

“เมิ่งเชียนชาง จ่างเทียนตี้...”

หลัวซิวพึมพำในใจ เจตนาสังหารนั้นรุนแรงกว่าที่เคย

เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่พวกเหยียนเยว่เอ๋อร์ ดวงตาที่เย็นชาก็อ่อนโยนลง

“เยว่เอ๋อร์ พวกเจ้าลำบากแล้ว”

หลัวซิวก้าวไปข้างหน้ากอดเหยียนเยว่เอ๋อร์ที่ยังหน้าซีดไว้ในอ้อมแขนของเขา ลูบหลังของคนรักเบาๆ และปลอบโยนนางอย่างนุ่มนวล

“สามี เยว่เอ๋อร์ไร้ประโยชน์ ไม่สามารถรักษารากฐานของสามีไว้ได้” สีหน้าตำหนิตัวเองปรากฏขึ้นจากใบหน้าสวยของเหยียนเยว่เอ๋อร์

“โรว่เอ๋อร์ก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน หวังว่าสามีจะลงโทษข้า” เหยียนซีโรว่ก็ก้มหน้าลงเช่นกัน

“ซื่อบื้อ สามีจะตำหนิพวกเจ้าได้อย่างไรกัน?”

หลัวซิวยื่นมือออกและดึงเหยียนซีโรว่เข้ามาในอ้อมแขน “แค่พวกเจ้าไม่เป็นไร ทุกอย่างคือผลที่ดีที่สุด”

สีหน้าของคนหุบเขาสยบปีศาจนั้นซับซ้อนมาก บางคนงุนงง บางคนโกรธแค้น และบางคนทำอะไรไม่ถูก

เพราะหุบเขาสยบปีศาจหายไปแล้วและไม่มีอีกต่อไป เผ่าจี้ ภูเขาว่านเริ่นและตระกูลเทพสงคราม ยกเว้นบางคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างได้ถูกทำลายลง

บางทีที่ยังคงพยุงความเชื่อของพวกเขาให้ยืนอยู่ที่นี่ได้ เพราะหลัวซิวกลับมาแล้ว ตราบใดที่เขายังอยู่ หุบเขาสังหารปีศาจจะไม่ถูกทำลายจริงๆ

หลัวซิวถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าจะปลอบใจจี้เสี่ยวจื่อ ซิงเฉินลวี่โหลว หงเหยียนและคนอื่น ๆ อย่างไร เมิ่งเชียนชางต้องการจัดการเขา แต่คนที่ติดตามเขากลับเสียชีวิตเพราะเขา หัวใจของหลัวซิวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ในตอนแรกเขาย้ายหุบเขาสยบปีศาจมายังธรณีสำนักของอาณากระบี่หวูจี๋และใช้วัสดุจำนวนมากเพื่อสร้างค่ายกลด้วยของขลังประมุขเต๋าชิงเทียนเพียงเพื่อความปลอดภัยของทุกคนในหุบเขาสยบปีศาจ

อย่างไรก็ตาม ในท้ายที่สุด ไม่ว่าจะวางแผนจัดการอย่างไรก็สู้ชะตากรรมไม่ได้ เขาคิดว่าเขาได้จัดการทุกอย่างอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่าเมิ่งเชียนชางจะสามารถเชิญประมุขเต๋ามาช่วยเหลือเขาได้ และได้ทำลายทุกสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากลงไป

หลัวซิวรู้ด้วยว่าเขาไม่สามารถโทษใครสำหรับเรื่องนี้ได้ เพราะผู้แข็งแกร่งระดับประมุขเต๋าคนหนึ่ง ก็ยังห่างไกลจากความสามารถศิษย์พี่ตู๋กูของเขาจะต่อกรได้

สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกโชคดีคือเขากลับมาทันเวลา มิฉะนั้นหากเมิ่งเชียนชางทำอะไรบ้าๆลงไป แม้ว่าเขาจะเสียใจ มันก็สายเกินไปสำหรับเขา

“ศิษย์น้อง…”

ตู๋กูมามาอยู่ข้างหลัวซิว เขาสังเกตเห็นคนเหล่านี้ที่มาพร้อมกับหลัวซิว มีคำถามมากมายในใจของเขา

ศิษย์พี่ ประมุขเต๋าเมื่อครู่นี้เป็นคนของจ่างเทียนตี้รึ?” หลัวซิวมองตู๋กู เหตุผลที่เขาถามเช่นนี้เป็นเพราะตอนนี้เมิ่งเชียนชางมีสถานะเป็นโอรสฟ้าศักดิ์สิทธิ์ของจ่างเทียนตี้

ตู๋กูพยักหน้า “อีกฝ่ายคือจ้าววัฏสงสารรุ่นที่แปด”

“จ้าววัฏสงสารรุ่นที่แปด?”

เมื่อหลัวซิวได้ยิน ร่องรอยของความประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “มีข่าวลือว่าจ้าววัฏสงสารรุ่นที่แปดได้ตายไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?”

“ข่าวลือก็เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้น” ตู๋กูส่ายหัว ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่พวกต้วนกง “คนเหล่านี้คือใคร?”

หลัวซิวไม่ได้ปิดบังตัวตนของพวกต้วนคง

“การสืบทอดของชาวเซียน?”

เมื่อเขาได้ยินว่าหลัวซิวได้รับการสืบทอดของชาวเซียนคนหนึ่งที่ทิ้งไว้ในภายนอกของแดนบรรพกาล ตู๋กูอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างและตกใจชั่วขณะ

มีวิถีแห่งเซียนสืบทอดในแดนบรรพกาล ไม่เพียงแต่ในโลกมหาศักดิ์แปดด้านเท่านั้น แต่ยังรวมถึงในโลกาฟ้าดินหลิงหลงและโลกาเทพมังกรไท่ชู ดังนั้นทุกครั้งที่แดนบรรพกาลเปิด ก็จะดึงดูดการแย่งชิงจากทุกฝ่าย

ตอนนี้มีเพียงรอบนอกเท่านั้นที่เปิด และการแย่งชิงยังไม่ชัดเจน ทั้งสองฝ่ายมีเพียงประมุขเต๋าฮวงโหวและประมุขเต๋าหวูยวนเท่านั้นที่ออกมา

แต่ถ้าพื้นที่หลักของแดนบรรพกาลถูกเปิดออก แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับเจ้ายุทธจักรก็จะลงมือเพื่อชิงโอกาสวิถีแห่งเซียน!

แต่วิถีแห่งเซียนสืบทอดนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับมา ยิ่งเป็นการสืบทอดที่ทรงพลังมากเท่าไหร่ของชาวเซียนที่ทิ้งไว้ ก็ยิ่งยากที่จะได้รับมา แม้แต่มกุฎเต๋าทุกคนก็ไม่สามารถรับมาได้ และมีความเสี่ยงที่จะตาย

ด้วยเหตุนี้ หลัวซิวจึงสามารถได้รับการสืบทอดของชาวเซียนคนหนึ่งที่ทิ้งไว้รีอบนอกแดนบรรพกาล ซึ่งทำให้ตู๋กูอิจฉาจริงๆ

แต่เขาก็รู้ด้วยว่าถ้าเป็นเขา เขาอาจจะไม่สามารถรับการสืบทอดของชาวเซียนคนนี้ได้ เพราะพรสวรรค์และความสามารถของเขาจะไม่ถึงจุดสูงสุดของวิถีแห่งเซียนอย่างแน่นอน

หากการสืบทอดของชาวเซียนนั้นจะได้มาง่ายดาย ไม่เช่นนั้นจะไม่มีใครในจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่จะมรรคผลกลายเซียนได้อย่างไร”